chatting on facebook

Μια τυπική κουβέντα στο τσατ του φέισμπουκ.. Ο Ακης είναι 14 χρονών.

Akis
poso xronon eisai?? pantremenh?? an oxi 8es na pantreuteis ton 8eio mou??? einai 31
Anna
haha oxi! poios einai o theios sou kalo mou?
Akis
dimitri ton lene einai apo ton platamona alla ego meno sthn larisa. eisai pantremeni??
Anna
oxi. giati psaxneis nifi ston theio sou?
Akis
giati einai anypantros kai tou eipa oti 3ero kapoia sto fcbk 35-40 gia na pantreuti
Anna
egw eimai 25, alla kai pali etsi? xoris na ton dw, na me dei? na gnoristoume?
Akis
po po eleoc! thee m! ti? Lol! den xreiazete na gnoristite etsi kai allios einai aravoniasmenos me mia mpastardi pou den me syba8ei gia auto pantrepsou ton esy
Anna
HAHAH
giati agori mou? mia glyka eisai!
Akis
ti na s po tora? strigla einai
kai siga mn eisai 25… auto m leei kai h mana edo kai posa xronia!
Anna
hahahh!! toso eimai agoraki mou. giati? poso me kaneis?
Akis
35 kai vale
Anna
hahahah!!! vre!! ti einai afta pou les????
Akis
pou meneis??
Anna
athina
Akis
po po megali apostasy… 4 ores me ama3i
Anna
nai! ontws... fovera makria... hahahah
Akis
exo sygeneis sto palio psixiko kai sthn nikaia. esy pou akrivos meneis??
Anna
faliro
Akis
dn 3ero pou einai alla den peirazei. Tespa… 8es na pantreuteis ton 8eio m?
Anna
ok!einai omorfos????
Akis
ti na se po tora? kaloutsikos einai
Anna
mono kaloutsikos?
Akis
alla den peirazei einai dieuhnths sta ZARA katerinis kai 8a s dinei rouxa
Anna
agapi tha mou dinei?
Akis
mporei alla den paizei rolo auto
Anna
Hahah! e pos? etsi?
Akis
8a pantreuteite sthn Agia Analupsi. orea eklisia.
Anna
a nai? teleia! nyfiko?
Akis
den xreiazete. 8a paris rouxa apo to magazi kai 8a eisai koukla! den pisteuo na exeis filo?
Anna
exw alla tha ton ferw mazi… gia to glenti
Akis
aaaa! Ok. ti exeis spoudasei?
Anna
dimosiografia
Akis
kai me posa moria perases?
Anna
19021
Akis
po po prepei na eisa kali ego evgala 18 k 12/13
Anna
pou na deis sto lykeio poso dyskola einai
Akis
kai kala re vlameno me tosa moria dhmosiografia vrikes na spoudaseis?
lol lol lol
Anna
ksereis posa vgazw?????
Akis
ts
Anna
poly kali douleia
Akis
dikio exeis. ti psifizeis?
Anna
pasok
Akis
po po
Anna
?
Akis
eisai asplaxni. mas pinoune to aima. exoun katastrepsei thn xora kai h grecee einai 2rh sthn europi ston pli8orismo.

Κι με αυτό με άφησε σύξυλη και βγήκε εκτός σύνδεσης...

Σκοτάδι...
σβησμένα φωτά...
κλειστά παντζούρια...
Ησυχα...
Μοναχικά....
Ανάσκελα στο κρεβάτι...
Σταθερό κρεβάτι...
Ακίνητο κορμί...
Ανήμπορο κορμί...
Μουδιασμένα άκρα...
Κενό βλέμμα...
Άδειο μυαλό...
Βαριά ανάσα...
Σχοινιά που καθηλώνουν...
Δένουν το σώμα με το στρώμα...
Αεικίνητο πνεύμα...
Ισχυρή θέληση...
Και τα σχοινιά σπάνε...
Και το σώμα ανυψώνεται...
Και η ψυχή αιωρείται...
Πετάει...
Ελεύθερη...
Χωρίς δεσμά πια.

Μια σονάτα για το σεληνόφως...

... εκείνο το υποτιμημένο σε σχέση με τη λάμψη του ηλιου.
... εκείνο το αχνό που δειλά τρυπά τα σύννεφα.
... εκείνο το γαλήνιο που κατευνάζει την πίκρα.
... εκείνο το μαγικό που ταξιδεύει την ψυχή .
... εκείνο το ρομαντικό που φέγγει στους ερωτευμένους.
... εκείνο το φοβερό που συνδράμει τις Ερινύες.
... εκείνο το απερίγραπτο του μυστηρίου.

Μια σονάτα για το σεληνόφως... εκείνο της Σιωπής, της Μοναξιάς, της Αλήθειας.

Θεός ή Κτήνος.

Σίγουρα όχι Άνθρωπος.
Αν είχα την επιλογή θα διάλεγα να ήμουν ένα από αυτά τα δύο.
Ετσι δεν θα είχα ανάγκη κανέναν. Δεν θα ήμουν τόσο ευάλωτη, τόσο εύπλαστη, τόσο πληγωμένη και τόσο μόνη.
Είναι πράγματι τόσο δύσκολο να διατηρείς ανθρώπινες σχέσεις; Αν ναι, μπορώ να δικαιολογήσω την σειρά αποτυχιών μου. Αν όχι, σημαίνει ότι απλώς μου λείπει αυτό το ταλέντο και η γνώση να το καλλιεργήσω.
ΧΑ! Τι ειρωνία Θεέ μου... "απλώς μου λείπει"... "απλώς"
Ενα τόσο ειρωνικό "απλώς" που θέλω να του σπάσω τα μούτρα. Απλώς.

Κουράστηκα.
Κάνω το αντίθετο από αυτά που νιώθω.
Καταπιέζομαι. Για να αποφύγω τις ερωτήσεις. Δεν έχω απαντήσεις, απλώς. "Απλώς" πάλι...

Μπουκωμένη μέχρι πάνω, θυμώνω με τον εαυτό μου.
Γιατί, επιτέλους, δεν πράττω όπως νιώθω;
Γιατί; Γιατί επιτρέπω σε οποιονδήποτε, σε οποιοδήποτε εξωτερικό ερέθισμα ή παράγοντα να με επηρεάζει τόσο;
Μια ανάσα αρκεί για να δώσει εντολή στον εγκέφαλο να παράγει ενδορφίνες.
Μια ανάσα αρκεί για να δώσει εντολή στο στομάχι να γεμίσει με πεταλούδες.
Μια ανάσα όμως καμιά φορά περισσεύει κιόλας και σου σφίγγει την καρδιά σαν μεγγενη.
Κι η καρδιά σου πιεζεται, πιέζεται, πιέζεται, πιέζεται, πιέζεται τόσο.
Κι εσύ πασχίζεις να ανασάνεις, να σταθείς όρθιος, να φορέσεις το καθημερινό σου χαμόγελο και να επιβιώσεις.

Και ψάχνεις με τόση αγωνία για εκείνο το γνώριμο βλέμμα, το γεμάτο οικειότητα και ζεστασιά... αλλά δεν το βρίσκεις.
Θυμάσαι πως κάποτε το είχες συναντήσει... τώρα δεν είναι στραμμένο πάνω σου.

Και στεκεσαι μονάχος με δεκάδες ζευγάρια γυάλινα μάτια να σε περιτριγυρίζουν. Ολα απευθύνονται σε εσένα, όμως κανένα δεν σε κοιτάζει πραγματικά.
Είναι κι εκείνα χαμένα και προσπαθούν να βρουν το δικό τους γνώριμο βλέμμα.

Κι έτσι μόνος περιφέρεσαι ανάμεσα σε ακόμη περισσότερους μόνους... μισοί, κενοί με ένα σωρό ανεκπλήρωτα... γυρεύοντας όλοι το ίδιο πράγμα.

"απλώς"

Τρελή περαντζάδα!!

Βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι τόσο πολύ που μου προκαλεί υπερένταση!!!

Τόσο καιρό είχαμε τον Κρόνο και μας πηδούσε... πάνω που κάναμε να ανασάνουμε...τσουπ! Αρης! Ώπα! Με γεια το φουστάνι, δύστυχο Λιοντάρι... Πού ράβεσαι; Σε ποιον ράφτη; Είναι καλός; Εχεις το τηλέφωνό του;

Δεν λέω... προτιμώ τον Αρη, με τα νεύρα και τον δυναμισμό, παρά τον Κρόνο με τα διδάγματα και την ταλαιπωρία. Διότι κύριε Κρόνε, δεν λέω, σοφά τα μαθήματα που παραδίδεις αλλά και συνέχεια να μας τραβάς το αυτί, δεν γίνεται...γίνεται;

Στην προκειμένη όμως, αγαπητό ημερολόγιο, δεν μιλάμε για απλά, ανθρώπινα νεύρα. Κοντεύω να μετατραπώ σε σήριαλ κίλλερ! Ενστικτωδώς, πρώτα μου έρχεται να χαστουκίσω κι μετά να καλημερίσω.

Και πως το ελέγχεις, θα με ρωτήσεις...
Ε! Με πολύ προσπάθεια και πολύ κόπο και πολλές ενασχολήσεις.

Βρίσκομαι σε αέναη, συνεχή, αδιάκοπη κίνηση. Πάντα κάτι κάνω. Και πάλι καλά να λέμε που συγκυριακά βρίσκομαι σε άκρως κοινωνική φάση της ζωής μου...γιατί έτσι κι επικρατούσε νέκρα όπως...χμ...χμ...χμ... βασικά δεν επικρατούσε και ποτέ νέκρα στη ζωή μου... αλλά κατάλαβες! Ετσι κι επικρατούσε νέκρα, τελοσπάντων, θα τρελαινόμουν.

Κόσμος πάει, κόσμος έρχεται, εγώ μπαίνω-βγαίνω, παρκάρω-ξεπαρκάρω, πάω- έρχομαι..! ούτε για φαγητό χρόνος!... Δεν ησυχάζω σου λέω!!

Κι η ώρα δεν περνάει κι εγώ δεν κουράζομαι. Τι γίνεται;

είναι ωραία η θάλασσα

γιατί κινείται πάντα...

μου λείπει η θάλασσα...

Θέλω να τρέξω, να πετάξω, να χαθώ...όμως φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω...

μου λείπει η θάλασσα... που σου δίνει την δυνατότητα να ταξιδέψεις, απλά κοιτάζοντάς την.
Το βλέμμα σου δεν σταματά πουθενά, η ανάσα σου δεν διακόπτεται από κανένα εμπόδιο μπροστά σου, το μυαλό σου λύνεται...

πώς μπορώ να κάνω ότι αισθάνομαι όταν δεν ξέρω τι αισθάνομαι.
τέτοια σύγχυση, τόσα ανοιχτά μέτωπα...
μου λείπουν οι προτεραιότητες καρδούλα μου, μου λείπει το πρόγραμμά μου- που τόσο ανάγκη το έχω...

εκτός τόπου, εκτός χρόνου, εκτός ελέγχου...
δεν μπορώ να συγκεντρωθώ... Θέλω να τα βροντήξω όλα, να πάρω τον Κεραυνό κι απλώς να πάω στη θάλασσα...

είναι ωραία η θάλασσα...

Ξύπνησε με μια αδικαιολόγητη ανυπομονησία... Δεν θυμόταν ούτε τη μέρα ήταν, ούτε πως βρέθηκε στο κρεβάτι της. Κι ο πονοκέφαλος... σαν να κουτουλούσε όλη νύχτα τον τοίχο. Κοίταξε το ρολόι, ήταν ήδη 10.00π.μ. Τα μάτια της έκαιγαν, αποφάσισε να ξανακοιμηθεί.
Όμως η ανυπομονησία, είχε μετατραπεί τώρα σε άγχος. Ο εγκέφαλος είχε ξυπνήσει και προσπαθούσε να πείσει το σώμα να σηκωθεί απο το κρεβάτι...
Σηκώθηκε αργά αργά, τα μαλλιά της μύριζαν τσιγάρο και τα χέρια της, τα ένιωθε βαριά...
Πάλευε να θυμηθεί λεπτομέρειες της χθεσινής βραδιάς. Όλα θολά όμως...
"Αρκεί που είμαι σπίτι μου" μονολόγησε ξεψυχισμένα πηγαίνοντας προς το ψυγείο.
Με τα μάτια κλειστά, άρπαξε ένα μήλο και το δάγκωσε. Η παγωμένη σάρκα του φρούτου, την ξύπνησε λιγάκι.
Σύρθηκε μέχρι τον καναπέ, άναψε την τηλεόραση... Δεν μπορούσε να βρει την κατάλληλη ένταση στον ήχο. Της ακουγόταν ή πολύ χαμηλά πράγμα που απαιτούσε συγκέντρωση και προσπάθεια που δεν ήταν σε θέση να καταβάλλει ή.. πολύ δυνατά και δεν το άντεχε.
Εκλεισε την τηλεόραση και έβαλε μουσική...
"This song, is a love song... these are words for the one I love". Monitor. Γλυκά μελαγχολικοί. Ήρεμοι. Ότι έπρεπε...
Προσπάθησε να πάρει μια βαθιά αναπνοή αλλά ξαφνικός βήχας την διέκοψε... Επρεπε να κόψει το κάπνισμα. Δεν πήγαινε άλλο.
Έπρεπε να κόψει και τα ξενύχτια.
Έπρεπε να κόψει και το αλκοόλ.
Δεν ήθελε όμως... Το μόνο που ουσιαστικά ήθελε ήταν να κοιμηθεί λιγο ακόμη, ξένοιαστη...
Κάτι την βάραινε και σχεδόν την θύμωνε το γεγονός πως δεν μπορούσε να το προσδιορίσει.
Κι αυτοί οι τοίχοι, μερικές φορές σαν να μετακινούνταν κι έκλειναν τον χώρο. Και τον έκλειναν... και τον έκλειναν... και τον έκλειναν.... και δεν μπορούσε να ανασάνει.
Φόρεσε τις φόρμες, μάζεψε ένα κότσο ψηλά τα μαλλιά της, έπλυνε το πρόσωπό της και έφυγε από το σπίτι.
Βαριά βήματα, κεφάλι σκυφτό... "Τι λείπει; Τι μου φταίει;"
Έφυγε βιαστικά και ξέχασε τα γυαλιά της... Συνειδητοποίησε πως μια αχτίδα πάλευε να τρυπήσει τα σύννεφα και τα είχε καταφέρει!
Σήκωσε το κεφάλι της και στάθηκε ακίνητη για λίγο...
Η ζεστασιά του ήλιου κι ο δροσερός χειμωνιάτικος άερας... Αναστέναξε ξαλαφρωμένη, χαμογέλασε ήρεμη και συνέχισε το περπάτημα...
Κάθε βήμα, τώρα, πιο ελαφρύ, κάθε κίνηση πιο γρήγορη... το έδαφος πια δεν της αντιστεκόταν... μέχρι που έπαψε πια να πατάει στη γη...

Εφηβικές αναμνήσεις...

... μου φέρνει αυτό το τραγούδι.

Ο πρώτος έρωτας για πολλούς είναι ο πρώτος εραστής ή η πρώτη ερωμένη.
Για εμένα, ο πρώτος μου έρωτας ήταν το πρώτο μου κλεμμένο φιλί.
Σε νεαρή εφηβεία, στα γενέθλιά μου για την ακρίβεια... έπινα, έπινα και στροβιλιζόμουν και χόρευα και χόρευα και χόρευα. Ωσπου το βλέμμα μου, έπιασε Εκείνον. Δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ, αν κι έμενα σε πολύ μικρή πόλη...
Κι όλα τα άλλα απλώς έπαψαν να κινούνται. Εγώ κι Εκείνος.
Το στομάχι μου, σαν να φιλοξενούσε εκατομμύρια πεταλούδες...
Η καρδιά μου, σαν να την έπιασε κάποιος και να την έσφιξε δυνατά...
Το κεφάλι μου, μια πρωτοφανής διαύγεια.
Κι έπειτα... έπρεπε να φύγω, κοιτάζοντας πίσω μου και με ένα φορτίο τόσο βαρύ, που δεν μπορούσα ούτε να το εκφράσω.

Εκείνος, όμως... Έψαξε, έμαθε και με βρήκε. Εμφανίστηκε μπροστά μου ένα απόγευμα και οι πεταλούδες, ήρθαν κι εκείνες μαζί του.

Το πρώτο μας φιλί, το πρώτο μου φιλί... Με γεύση παγωτό ΔΩΔΩΝΗ, με αέρα καλοκαιρινό, φιλί τρυφερό και βίαιο συνάμα... και οι Van Bran 3000 τραγουδούσαν το Astounded.

Μου άφησε το δαχτυλίδι του, το φτιαγμένο από τιτάνιο, με την υπόσχεση πως θα ξαναβρεθούμε, όμως είναι απίστευτο πόσο εύκολα χάνονται οι άνθρωποι.

Όπως, επίσης, απίστευτο είναι πως μια μουσική λούπα μπορεί να σου ξυπνήσει τόσο μακρινές αναμνήσεις και να σου δώσει την έμπνευση να ξεκινήσεις ξανά και ξανά και ξανά...