Με τα δυο χεράκια...

Είναι ακόμη μια κλασική μέρα στο γραφείο
Κάνω αυτά που πρέπει να κάνω κι όπως δακτυλογραφώ μηχανικά, ξαφνικά περνάει μια εικόνα από τα μάτια μου, που με κάνει να χαμογελώ ενστικτωδώς

Η θεία μου η Έλενα, μια αεικίνητη, όμορφη, νέα, δυναμική γυναίκα, αποφάσισε από την μέρα που παντρεύτηκε πως θέλει να αφοσιωθεί στο σπιτικό της, τον άντρα της και την κόρη τους... Κι εφ'όσον δεν τίθεται κι οικονομικό θέμα, δεν χρειάστηκε ποτέ να εργαστεί... Να εργαστεί σαν υπάλληλος, άι μην

Η μέρα της ξεκινά νωρίς το πρωί: ετοιμάζει το πρωινό, ξεπροβοδίζει τον άντρα της που πηγαίνει για δουλειά, ετοιμάζει την μικρή, την πηγαίνει στο σχολείο κι αφού περάσει την κλασική βόλτα από σουπερ μαρκετ, λαικές κλπ, γυρίζει σπίτι

Σκουπίζει, τινάζει, ξεσκονίζει, πλένει, μαγειρεύει... όλα ολα ολα! Καθε μέρα, όλα!

Σε τίποτα όμως δεν είναι καλυτερη η θεία μου, από το να φτιάχνει γλυκά, να ψήνει καφεδάκο και να σε αγκαλιάζει με διάθεση για επικοινωνία και να σε πυροβολεί με εκατοντάδες ερωτήσεις... Ερωτήσεις για το οτιδήποτε, που μερικές φορές σε φέρνουν σε αμηχανία, διατυπωμένες όμως με τέτοια φυσικότητα που σε "αναγκάζουν" να τις απαντήσεις ευθέως

Το σπίτι της, ψηλότερα από όλα τα υπόλοιπα σπίτι, ηλιόλουστο από παντού... Ενα αυστηρό αρχοντικό, επιβλητικό, γεμάτο φως και ζεστασιά...

Κι εκείνη, κάθε χρόνο τέτοια μέρα, ψήνει κουλουράκια και πλημμυρίζει ο τόπος μυρωδιές βανίλιας! Τόσα πολλά και τόσο νόστιμα, που θα μπορούσες να τρέφεσαι αποκλειστικά ΜΟΝΟ με αυτά, όλον τον χρόνο!!

Μια τέτοια εικόνα πέρασε από τα μάτια μου... Η ζεστή, ηλιόλουστη κουζίνα, γεμάτη μυρωδιές κι εκείνη χαμογελαστή να με κοιτά στα μάτια ρωτώντας με, ρωτώντας με, ρωτώντας με...!

Σε δυο μέρες, η γλυκιά -αυτή- παρελθοντική εικόνα θα παραμερίσει προς χάριν του πραγματοποιηθέντος μέλλοντος... κι ακόμη μια τρυφερή ανάμνηση θα προστεθεί στο νοητό άλμπουμ "Οικογενειακές Στιγμές"

Καλό Πάσχα εύχομαι... Μακάρι να υγιαίνουμε και να αφεθούμε να αγαπάμε το Παρελθόν, το Παρόν, το Μέλλον

Δεν ξέρω γιατί έχω την αίσθηση πως θα μείνω για πάντα Νέα...
Κοιτάζοντας προς τα πίσω τα χρόνια μου συνειδητοποιώ πως μονάχα το κορμί άλλαξε (ψήλωσε, μεγάλωσε, αναπτύχθηκε)
Το μυαλό μου, η λογική μου, δεν ξέρω αν άλλαξε ποτέ... Σίγουρα εξελίχθηκε η ικανότητα να συνδυάζω πληροφορίες και δεδομένα αλλά σίγουρα δεν έχει να κάνει με την εξυπνάδα, νομίζω... Περισσότερο έχει να κάνει με την εμπειρία... Δηλαδή, αυτό που εννοώ, είναι πως αν μια φορά έφαγες σκατά κατά λάθος γιατί στα σέρβιραν και τα πέρασες για γκουρμέ... την δεύτερη, την τρίτη,... την δέκατη έστω φορά θα ξέρεις να τα αποφύγεις πριν φτάσει καν η κουβέντα εκεί...

Όσον αφορά το μέλλον, επίσης δεν με βλέπω εκεί... Θεωρώ πως θα είμαι πάντα έτσι όπως είμαι τώρα... Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε πέντε, δέκα, είκοσι χρόνια! Σίγουρα, ξέρω πως θα ήθελα να είμαι κι έχω πλάσει κάποια σχετικά σενάρια γύρω από αυτό αλλά και πάλι μου φαίνεται τόοοοοσο μα τόσο μακρινό!!

Χμ...

δε γουέι άι σίι ιτ, νομίζω πως υπάρχει λόγος που είμαι έτσι όπως είμαι...
Εκφράζω πάντα αυτό που νιώθω, κάνω πάντα αυτό που θέλω, έχω πάντα αυτό που ζητάω... Ξεκάθαρα πράγματα। Δεν νιώθω πως υπάρχει κάποιο φορτίο αυτήν την στιγμή αρκετά ισχυρό ώστε να με τραβαει δυνατά στο παρελθόν ή να μη με αφήνει να προχωρήσω στο μέλλον...
Για αυτό και η κάθε στιγμή μου είναι Το παρόν!

Και τελικά μου είναι πολύ εύκολο να είμαι Παρούσα στο δικό ΜΟΥ Παρόν...

Έκανε την ανάγκη, φιλότιμο...

Αλλάζω και ξαναλλάζω εφέ, μήπως και με ξαναβάλει στο τριπάκι να σου γράφω πιο συχνά...

Σαν μικρό παιδί. Όταν με πιάνουν ενοχές επειδή σε έχω εγκαταλείψει προτιμώ να κάνω οποιοδήποτε μερεμετάκι πάνω σου από το να κάτσω να μοιραστώ δυο τρεις σκέψεις μαζί σου.

Το ξέρεις αυτό που λένε: "Θα καθόμουν να διαβάσω αλλά μόλις άνοιξα το βιβλίο... ωωωω, ένα χνούδι".

Ελλειψη συγκέντρωσης, θαρρώ, το λένε.

Οπως και να'χει, σου γράφω γρήγορα γρήγορα, σχεδόν σαν να θέλω να βγάλω την υποχρέωση. Πιέζομαι να βρω ένα σύντομο θέμα που να μην χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Αλλά δε μου επιτρέπω να "navigate away" κιολας!! Οχι! Τρωγοντας έρχεται κι η όρεξη!

Λοιπόν, να μερικές σύντομες παρατηρήσεις:

- Ο κόσμος έχει χαζέψει και χρειάζεται επειγόντως διακοπές. Μπορει να έχουμε τέλη Σεπτέμβη, όμως ο ατελείωτος Αύγουστος τους έχει μπερδέψει όλους και νομίζουν πως βιώνουν άνοιξη αντί φθινοπώρου και ανυπομονούν για την θερινη άδεια. Αλλιώς δεν εξηγείται η αρνητική διάθεση και τα τεταμένα νεύρα.

- Οι δισκογραφικές κάθε χρόνο εξαπολύουν στην αγορά ότι τραγούδι έχουν ετοιμάσει όλον τον χρόνο κι εμπεριέχει σόλο/εισαγωγές με κιθάρα, κιθαρίτσα, μπάσο, ουκουλέλε, γιουκαλίλι κτλ. Η εποχή το τραβάει το έγχορδο όσο να πεις.

- Ο κόσμος που κυκλοφορεί την νύχτα είναι ο ίδιος. Δεν είναι επικίνδυνος, αλλά ΒΑΡΕΤΟΣ. Οι ίδιες φάτσες παντού, κάθε βράδυ μεταφέρονται και σε άλλο μαγαζί και σε άλλο πάρτυ. Λίγο το φέισμπουκ λίγο τα στάνταρ πάρτυ.... πραγματικά βρίσκομαι σε σημείο που ξέρω όλη την Αθήνα (υπερβάλλω αλλά κάθε μπλογκ που σέβεται την ύπαρξή του, οφείλει να υπερβάλλει)! Μεγάλη πόλη σου λέει μετά, 5.000.000 και βάλε- κάτοικοι!

- Οι γέροι είναι αυτοί που χαίρονται τη ζωή όσο εμείς τα νιάτα είμαστε απασχολημένοι να τρέχουμε, να δουλεύουμε, να βιαζόμαστε, να βριζόμαστε. Απόψε έφαγα McDonalds. Όσο πλησίαζα προς το μαγαζί τόσο εντείνονταν οι φωνές που ακουγα να τραγουδάνε. Ομαδικά σχεδόν χορωδιακά... Μια παρέα γέρων (7-8 άτομα, ανδρες και γυναίκες) κάθονταν έξω από το φαγητάδικο και τραγουδούσαν. Βέβαια, έτσι είναι! Αμα τρως πολλά λιπαρά, σου ανεβαίνουν τα τριγλυκερίδια και νιώθεις ευφορία. Τραγουδα, τραγούδα να μην χάνει τα ίχνη σου το έμφραγμα. Σου'ρχεται, το βλέπεις;

- Οποτε βαζω το αγαπημένο μου τραγούδι στο youtube, χτυπάει τηλέφωνο. Πραγματικά, ΔΕΝ το έχω ακούσει ποτέ ολόκληρο. Δεν τις καταλαβαινω αυτές τις ιδιαίτερες συμπαντικές συγκυριες.

Κουράστηκα... Πάω για ύπνο. Απότομα σε κόβω, αλλά για να γλυκανω σε καληνυχτίζω με αυτό:

http://www.youtube.com/watch?v=VYd_doxZIYM&feature=related

Μα γιατί;

Αγαπητό Ημερολόγιο,

ξέρεις πόσο πολύ μου αρέσουν οι ανασκοπήσεις... πού ήμουν πέρισυ τέτοιο καιρό, πρόπερσι και που στοχεύω να είμαι του χρόνου
Εχω εντοπίσει πως κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει μια φοβερή μελαγχολία, μη σου πω κιόλας ότι φέτος δεν πρόλαβα να την νιώσω γιατί πάντα ήμουν πολύ απασχολημένη γιατρεύοντας την μελαγχολία κάποιου άλλου

Τι λείπει; Τι μου φταίει; Θεωρητικά θα έπρεπε να νιώθω τρισευτυχισμένη
Ας μην είμαι αχάριστη: Οικογένεια; Τσεκ, ολα καλά! Προσωπική ζωή; Τσεκ, όλα καλά! Επαγγελματικά; Χμ... θα μπορούσα και καλύτερα.... αλλά, έστω... τσεκ, όλα καλά!

Κι οι μοναχικές βόλτες με το αμάξι πυκνώνουν ξανά κι εκείνος ο μισητός, ο υπεύθυνος εαυτός μου σκουντάει συνεχώς τον ώμο
Αλλά δεν θέλω να γυρίσω, όλο τα ρέστα μου ζητάει

Απ'όταν θυμάμαι τον εαυτό μου έπρεπε πάντα να ανταποκρίνομαι στις προσδοκίες κάποιου... ΕΠΡΕΠΕ

Ενα καθήκον, μια υποχρέωση, ένας καταναγκασμός που η ίδια έχω επιβάλλει στον εαυτό μου

Κάθε χρόνο, ο απολογισμός... με άλλα μυαλά κι υπό το πρίσμα νέων δεδομένων, ωστόσο

Συνηδειτοποιώ, πως πια είναι ώρα να ανταποκρίνομαι μονάχα στις δικές μου προσδοκίες
Οι -αληθινά- δικοί μου άνθρωποι θα ΠΡΕΠΕΙ με τη σειρά τους να χαρούν με την χαρά μου

Δεν θέλω πολλά... μονάχα έναν ήσυχο βραδυνό ύπνο

Σχετικά με τη Φιλία...

Δεν υπάρχει φιλία ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, εκτός κι αν ο ένας από τους δύο ειναι ομοφυλόφιλος।
Με την πάροδο του χρόνου, σίγουρα ο Ενας απο τους δύο θα "γλυκαθεί"
Το θέμα είναι:ο Αλλος θα ανταποκριθεί κι όλα καλά;

Η ο Αλλος δεν ενδιαφέρεται καθόλους για Χ λόγους κι ο Ενας θα δυστυχήσει, υποφέροντας κάθε φορά που αντικρύζει τον Αλλον αλλού;

Τραγικές μορφές ανθρώπινων σχέσεων.

Αντερ Κονστράξιον

Σε καθόλου καλή φάση δεν είμαι αγαπητό Ημερολόγιο...
Κι αυτό ειναι άδικο για σένα
Σε έχω εγκαταλείψει τόσον καιρό... Όποτε χαίρομαι, κατευθείαν το δηλώνω μέσω φέισμπουκ ή στο τουίτερ
Κι εσένα; Εσένα σε θυμάμαι για να βγάλω τα σώψυχά μου..
Εχω κουραστεί πολύ, είναι αλήθεια
Δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω
Ωρες ώρες αισθάνομαι σαν τον Δον Κιχώτη που τα έβαζε με ανεμόμυλους!
Μόνο που οι δικοί μου "ανεμόμυλοι" είναι αέρας κοπανιστός... Ιδέες, συναισθήματα, απόψεις...
Πώς να νικήσεις μια ιδεολογία;
Συνήθως αισθάνομαι αήττητη! Μια φοβερή σιγουριά με περιβάλλει
Υπάρχουν όμως και κάτι μέρες... Μάταιες μέρες.. Μέρες γεμάτες αμφιβολία και πεσιμισμό που έρχονται για να σκάψουν τα ήδη σαθρά θεμέλια της αισιοδοξίας που έχω επιβάλλει στην καθημερινότητά μου
Κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις αγαπητό μου Ημερολόγιο
Εχω επιλέξει να παρουσιάζω μονάχα την μία... Η άλλη με βαρίδια, τραβηγμένη κάπου στο βάθος। Ενίοτε τα βαρίδια σπάνε από την πολλή ένταση και χρειάζονται αντικατάσταση
Σε αυτό το διάστημα - κατά τη διάρκεια της επιδιόρθωσης- η άλλη όψη του δικού μου "νομίσματος" βρίσκει ευκαιρία και εμφανίζεται... Δειλά μα συνάμα αποφασιστικά...
Και τότε νιώθω σαν άνθρωπος χωρισμένος στα δύο
Το πρόσωπό μου αλλοιωμένο
Η δεξιά πλευρά χαμογελάει και η αριστερή δακρύζει...
Κι αναρωτιέμαι τότε... έχει άραγε νόημα η επιδιόρθωση; Κάθε φορά η ίδια ερώτηση!
Και κάθε φορά η ίδια κατάληξη: Επιδιόρθωση...

Ηρθα για να φύγω πάλι!

Ανοίγοντας τον μπλόγκερ ήμουν τόσο σίγουρη για αυτό που θα έγραφα. Για την ακρίβεια το άνοιξα με περισσή λαχτάρα και ανυπομονησία.
Γρήγορα γρήγορα πληκτρολόγησα κωδικό και μπήκα στις αναρτήσεις μου.
Πολλά χρόνια σε Ημερολογιάκι μου, ε;;; Εκατσα και διάβασα κάποιες από αυτές.
Άλλες αστείες, άλλες λυπημένες, άλλες που γράφτηκαν σε περιόδους στρες ή βαρεμάρας κι άλλες γεμάτες από αμπελοφιλοσοφίες. Πράγματα που ήθελα να πω αλλά δεν το έκανα για να μην εκθέσω ανθρώπους και καταστάσεις... χρησιμοποίησα λοιπόν παρομοιώσεις.

"Ακου, βλέπε, σώπαινε" έλεγε συνεχώς ο θείος μου και μου το έχει περάσει πια στο πετσί μου.
Συνήθως, η τακτική αυτή είναι ωφέλιμη. Δεν κατηγορείς κανέναν, δεν μπλέκεσαι σε σου'πα-μου'πες κι αποφεύγεις έτσι τα πίτουρα και τις κότες.

Καμιά φορά όμως μου τη δίνει!

Ρε πούστη, δεν είναι εξαιρετικά ενοχλητικό να προσέχεις για να μην εκθέσεις κανέναν και να σου συμβαίνει το αντίθετο;
Προς Θεού, δεν ισχυρίστηκα ανωτερότητα. Μια χαρά Κατίνα και κουτσομπόλα είμαι, μου βράζει το αίμα... απλώς τα αποφεύγω γιατί δεν μου αρέσουν οι προστριβές χωρίς λόγο. Σπατάλη χρόνου και ενέργειας θα έλεγα.
Όταν όμως βλέπεις ότι δεν το σέβονται αυτό αλλά σε μπλέκουν σε περίεργες καταστάσεις και σε φέρνουν σε δύσκολη θέση, δεν εξοργίζεσαι; Άι νόου άι ντου!
Παρατηρώ πως κάποιοι άνθρωποι τρελαίνονται να εκθέτουν άλλους και να προκαλούν καβγάδες.
Σπάνια υποκύπτω και πάλι... Τζίζους, θα πρέπει κάποιος να είναι πολύ μάγκας για να με κάνει να κάτσω και να μαλώσω...
Εξάλλου -πως τη λένε την άλλη τη σοφία- "Του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ";;; Ε, κάπως έτσι... Λετ μι ιντροντιούσ γιου το μάι άδερ μι: Φευγάτη, χάρηκα.

STOP στην αγορά βενζίνης!

Eυχομαι να μεινουν ΟΛΟΙ απο βενζίνη και να κυκλοφορώ μόνη μου.
Kαι που κυκλοφορούν τι κάνουν; τσάμπα πανικό σπέρνουν. Πάει χαμένη ΤΟΣΗ βενζίνη.
Nα κυκλοφορώ μόνη μου θέλω. Γινεται; και να μη μου πετάγονται αριστερά δεξιά γέροι. Γίνεται;
Mπορω να βγαλω και χρηματα απο αυτο, in second thought... Nα τους μεταφερω- σαν ταξί. ΑΛΛΑ θα διαλεγω μονο τους κουκλους. Oι υπολοιποι με τα πόδια...
Oποτε "πηδάω" ένα στάδιο του ερωτικού ξεκαθαρίσματος: τους άσχημους από τους όμορφους, εννοώ.
Mετά, θα έχω να ξεκαθαρίσω τους αξιοπρεπείς από τα λιγούρια.
Eπειτα, τους καλούς από τους κακούς εραστές.
Kι όταν μείνουν μονοι οι αξιοπρεπείς, έξυπνοι, καλοί εραστές, κούκλοι... το επίπεδο δυσκολίας θα ανέβει.
Oι εν δυνάμει συντροφοι θα δοκιμαστούν σε διαφορα "αγωνίσματα": επικοινωνία, τακτ, διακριτικότητα, χιουμερ, crisis management κτλ
Kαι το επίπεδο δυσκολίας όλο και θα ανεβαίνει... Οι τελευταίοι δυο θα υποβληθούν στη δοκιμασία "προεμμηνορυσιακό σύνδρομο".
Στο τέλος, θα μείνει μονο ΕΝΑΣ!
Αυτός ο ΕΝΑΣ θα συγκεντρώνει όλα τα πλεονεκτήματα: Κουκλος, έξυπνος και καλός στο σεξ και μπλα μπλα μπλα...
Αρα θα έχω τον ΤΕΛΕΙΟ ΑΝΤΡΑ!!!
Οπότε που καταλήγουμε: να σταματήσουν οι βενζινοπώλες να δινουν βενζίνη σε ΟΛΟΥΣ εκτός απο μένα.

Η ευτυχία μου εξαρτάται από αυτό.

Η ευτυχία μου εξαρτάται από το μονοπώλιο στην αγορά βενζίνης.

Εχω διαπιστώσει πως...

Αγαπητό ημερολόγιο,

υποτίθεται πως όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε καλύτερα τον εαυτό μας, σταθεροποιούμε συνήθειες, αποβάλλουμε άλλες, εδραιώνουμε τον εαυτό μας βρε αδερφέ!

Περνώντας, λοιπόν, τα χρόνια και μεγαλώνοντας -ευτυχώς όχι επικίνδυνα ακόμη- έχω διαπιστώσει για τον γλυκούλη-καλούλη-εαυτούλη μου τα εξής:

Είμαι βραδυνός τύπος. Μπορώ να μείνω όλη νύχτα ξάγρυπνη και να δουλεύω. Μάλιστα επειδή έχει χρειαστεί να το τσεκάρω, αποδίδω καλύτερα την νύχτα. Τα παραγωγικόνια ανεβαίνουν και τα αποδοτικόνια χτυπάνε κόκκινο. Αυτά για να μην αναφερθώ στην ταχύτητα της διεκπεραίωσης... Φλασ Γκόρντον!!!
Τώρα θα με πεις: Και γιατί ρε φιλενάδα σου αρέσει η νύχτα; Δεν ξέρω μανούλα μου, θα σου απαντήσω εγώ. Μου αρέσει!
Μάλιστα μου αρέσει εξαρχής της. Λατρεύω το ηλιοβασίλεμα... Ποια ανατολή και μπούρδες; Τα χρώματα ενός ηλιοβασιλέματος και η αίσθηση που σου αφήνει δεν περιγράφονται ούτε από τους πιο λυρικούς ποιητές και τους καλύτερους συνθέτες. Γαλήνη, αισιοδοξία, ηρεμία και ζωντάνια παράλληλα!
Εξάλλου, ποιος νοήμων άνθρωπος που στέκει στα συγκαλά του τρελαίνεται για την ανατολή; Για να είσαι ξύπνιος εκείνη την ώρα ή που πας για δουλειά στα χωράφια ή γυρνάς από κλάμπινγκ. Στην πρώτη περίπτωση χέστηκες για τα χρώματα του πορτρέτου. Θέλεις απλώς να κοιμηθείς και βλαστημάς την τύχη σου. Στην δεύτερη περίπτωση είσαι τόσο κουρασμένος και τόσο θολωμένος που απλώς θέλεις να ξαπλώσεις το πονεμένο μεν-ανθεκτικό δε, κορμί σου.

Αααααχχχ... ενώ το ηλιοβασίλεμα... είναι τα αποσιωπητικά μιας μέρας που κλείνει, ο προάγγελος μιας ακόμη νύχτας, ενός ακόμη ονείρου- πραγματοποιήσιμου ή μη.

(Κι άλλα ήθελα να γράψω γαμώτο που έχω διαπιστώσει αλλά πολύ το τράβηξα με αυτό το ηλιοβασίλεμα..!! Ελεος! Λες κι ανακάλυψα την Αμερική! Θα επανέλθω με σήκουελ, το υπόσχομαι.)