Οτι να'ναι...

Κάθομαι που λες, ντήαρ ντάιρι, ώρα πολύ και σκέφτομαι τι να γράψω...
Θέλω να γράψω αλλά με τι να πρωτοπιαστώ.
Ασε που λίγο το φέισμπουκ λίγο το τουίτερ είναι σαν να τα έχω πει όλα. Χμ... ιν σέκοντ θόουτ, νο γουέιιιι! εννοείται ότι δεν στερεύει ποτέ η πηγή! λολ!

Κι αφού λοιπόν δεν έχω ορισμένο θέμα θα σου πω τι σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό.

(δεν σε πειράζει να βλέπουμε και Μοντέρνα Σταχτοπούτα παράλληλα, ε;)

Καταρχήν, δεν έχω ιδέα τι παίζει με το οικονομικό. Θα μπορούσα και να το παρακολουθώ, χαμός γίνεται. Νομίζω όμως πως βαριέμαι... Θα χρειαστεί να ασχοληθώ αναπόφευκτα σε μια βδομάδα. Οπότε αστο λιγάκι ακόμη...

Είμαι σχεδόν σίγουρη πως πέτρα που δεν κυλά, χορταριάζει. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η αδιάκοπη κατρακύλα είναι το αντίδοτο.

Τώρα τελευταία έχω ανακαλύψει ακόμη ένα συναίσθημα- όταν σκέφτομαι ανθρώπους. Τα ρίγη αηδίας. Πώς είναι αμα σκέφτεσαι πως δαγκώνεις τυρόπιτα και πέφτεις πάνω σε κατσαρίδα;;; Ε, κάτι τέτοιο...

Δεν είναι τραγικό να θέλεις κάτι μήνες ολόκληρους, να σχεδιάζεις νυχθημερόν πως θα το αποκτήσεις, να στεναχωριεσαι, να ξενυχτάς, να κάνεις παραχωρήσεις, να πατάς κάτω τον εγωισμό σου και να τον συνθλίβεις και πάνω που το παίρνεις απόφαση πως δεν θα το αποκτήσεις ποτέ και παύεις να ασχολείσαι, τότε στο προσφέρουν στο πιάτο;; Τι να το κάνεις ομως τώρα; Τώρα δεν σε νοιάζει πια... Αρνείσαι ευγενικά. Ολα καλά μέχρι εδώ;; Ναι, θα μου πεις. Κανονικά ναι θα σου έλεγα κι εγώ. Οταν, όμως, προσπαθούν να σου καλλιεργήσουν ενοχές επειδή αρνήθηκες... μαν, ιτσ σάντ. γκίμι ε μπρέικ.

Εκεί που μας χρωστάγαν μας πήραν και το βόδι, που λένε.

(Στην προσπάθειά μου να ντυθώ, έσκισα δυο καλσόν. Ο γάτος μόλις ανακάλυψε το νέο του κόλλημα.)

Οπως το ζώο που εκπροσωπεί το ζώδιό μου... βρίσκω την συμπεριφορά μου απολύτως συμβατή με εκείνου. Τεμπέλα, μου αρέσει η ξάπλα.. επειδή όμως έχω μισόκλειστα τα μάτια δεν σημαίνει πως δεν έχω αντίληψη του τι συμβαίνει γύρω μου. Οταν η φύση με καλέσει, θα σηκωθώ, θα κυνηγήσω τη γαζέλα, θα την προλάβω και θα απολαύσω ένα βασιλικό γεύμα. Αντε, βγάλε άκρη τώρα...

(Πωπω, μου αρέσει πολύ η Βουγιουκλάκη. Ολες οι ταινίες της, εκτός από εκείνη που παίζει κι η Νοταρά, με το κουνέλι στιφάδο, δεν μου'ρχεται ο τίτλος τώρα)

Νομίζω πως η υπομονή είναι υπερεκτιμημένη έννοια. Οφκόρσ, δεν ισχύει το ίδιο για το τάιμινγκ. Στο πρώτο απλώς επέρχεται το πλήρωμα του χρόνου, στο δεύτερο η δράση επιβάλλεται. Το ένα έχει να κάνει με την μοιρολατρεία, το άλλο με τον έλεγχο. Βρίσκω πως είναι αναγκαία και τα δύο.

Επίσης, μια απορια έχω... Γιατί οι αγρότες αποζημιώνονται αν το χαλάζι τους καταστρέψει τα σπαρτά; Κι οι υπόλοιποι αντιμετωπίζουμε χιλιάδες "καταστροφές" στη δουλειά μας, αλλά δεν ζητάμε από το κράτος αποζημίωση.

Μέρα που είναι θέλω να κλείσω με μια ατάκα από την αγαπημένη μου ταινία "Δον Χουάν Ντε Μάρκο (πρωταγωνιστουν Τζόνι Ντεπ, Μάρλον Μπράντο και Φαίη Νταναγουέη).
"Υπάρχουν μονάχα τέσσερα ερωτήματα αξια λόγου στη ζωή. Τι είναι ιερό; Από τι είναι φτιαγμένο το πνεύμα; Για τί αξίζει να ζεις; Για τί αξίζει να πεθαίνεις; Η απάντηση σε όλα είναι η ίδια: ο έρωτας".

Πάντα δική σου και πάντα -αθεράπευτα- ρομαντική,

xoxo,

άννα