Εχω διαπιστώσει πως...

Αγαπητό ημερολόγιο,

υποτίθεται πως όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε καλύτερα τον εαυτό μας, σταθεροποιούμε συνήθειες, αποβάλλουμε άλλες, εδραιώνουμε τον εαυτό μας βρε αδερφέ!

Περνώντας, λοιπόν, τα χρόνια και μεγαλώνοντας -ευτυχώς όχι επικίνδυνα ακόμη- έχω διαπιστώσει για τον γλυκούλη-καλούλη-εαυτούλη μου τα εξής:

Είμαι βραδυνός τύπος. Μπορώ να μείνω όλη νύχτα ξάγρυπνη και να δουλεύω. Μάλιστα επειδή έχει χρειαστεί να το τσεκάρω, αποδίδω καλύτερα την νύχτα. Τα παραγωγικόνια ανεβαίνουν και τα αποδοτικόνια χτυπάνε κόκκινο. Αυτά για να μην αναφερθώ στην ταχύτητα της διεκπεραίωσης... Φλασ Γκόρντον!!!
Τώρα θα με πεις: Και γιατί ρε φιλενάδα σου αρέσει η νύχτα; Δεν ξέρω μανούλα μου, θα σου απαντήσω εγώ. Μου αρέσει!
Μάλιστα μου αρέσει εξαρχής της. Λατρεύω το ηλιοβασίλεμα... Ποια ανατολή και μπούρδες; Τα χρώματα ενός ηλιοβασιλέματος και η αίσθηση που σου αφήνει δεν περιγράφονται ούτε από τους πιο λυρικούς ποιητές και τους καλύτερους συνθέτες. Γαλήνη, αισιοδοξία, ηρεμία και ζωντάνια παράλληλα!
Εξάλλου, ποιος νοήμων άνθρωπος που στέκει στα συγκαλά του τρελαίνεται για την ανατολή; Για να είσαι ξύπνιος εκείνη την ώρα ή που πας για δουλειά στα χωράφια ή γυρνάς από κλάμπινγκ. Στην πρώτη περίπτωση χέστηκες για τα χρώματα του πορτρέτου. Θέλεις απλώς να κοιμηθείς και βλαστημάς την τύχη σου. Στην δεύτερη περίπτωση είσαι τόσο κουρασμένος και τόσο θολωμένος που απλώς θέλεις να ξαπλώσεις το πονεμένο μεν-ανθεκτικό δε, κορμί σου.

Αααααχχχ... ενώ το ηλιοβασίλεμα... είναι τα αποσιωπητικά μιας μέρας που κλείνει, ο προάγγελος μιας ακόμη νύχτας, ενός ακόμη ονείρου- πραγματοποιήσιμου ή μη.

(Κι άλλα ήθελα να γράψω γαμώτο που έχω διαπιστώσει αλλά πολύ το τράβηξα με αυτό το ηλιοβασίλεμα..!! Ελεος! Λες κι ανακάλυψα την Αμερική! Θα επανέλθω με σήκουελ, το υπόσχομαι.)