Μα γιατί;

Αγαπητό Ημερολόγιο,

ξέρεις πόσο πολύ μου αρέσουν οι ανασκοπήσεις... πού ήμουν πέρισυ τέτοιο καιρό, πρόπερσι και που στοχεύω να είμαι του χρόνου
Εχω εντοπίσει πως κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει μια φοβερή μελαγχολία, μη σου πω κιόλας ότι φέτος δεν πρόλαβα να την νιώσω γιατί πάντα ήμουν πολύ απασχολημένη γιατρεύοντας την μελαγχολία κάποιου άλλου

Τι λείπει; Τι μου φταίει; Θεωρητικά θα έπρεπε να νιώθω τρισευτυχισμένη
Ας μην είμαι αχάριστη: Οικογένεια; Τσεκ, ολα καλά! Προσωπική ζωή; Τσεκ, όλα καλά! Επαγγελματικά; Χμ... θα μπορούσα και καλύτερα.... αλλά, έστω... τσεκ, όλα καλά!

Κι οι μοναχικές βόλτες με το αμάξι πυκνώνουν ξανά κι εκείνος ο μισητός, ο υπεύθυνος εαυτός μου σκουντάει συνεχώς τον ώμο
Αλλά δεν θέλω να γυρίσω, όλο τα ρέστα μου ζητάει

Απ'όταν θυμάμαι τον εαυτό μου έπρεπε πάντα να ανταποκρίνομαι στις προσδοκίες κάποιου... ΕΠΡΕΠΕ

Ενα καθήκον, μια υποχρέωση, ένας καταναγκασμός που η ίδια έχω επιβάλλει στον εαυτό μου

Κάθε χρόνο, ο απολογισμός... με άλλα μυαλά κι υπό το πρίσμα νέων δεδομένων, ωστόσο

Συνηδειτοποιώ, πως πια είναι ώρα να ανταποκρίνομαι μονάχα στις δικές μου προσδοκίες
Οι -αληθινά- δικοί μου άνθρωποι θα ΠΡΕΠΕΙ με τη σειρά τους να χαρούν με την χαρά μου

Δεν θέλω πολλά... μονάχα έναν ήσυχο βραδυνό ύπνο