Σαν μικρό παιδί. Όταν με πιάνουν ενοχές επειδή σε έχω εγκαταλείψει προτιμώ να κάνω οποιοδήποτε μερεμετάκι πάνω σου από το να κάτσω να μοιραστώ δυο τρεις σκέψεις μαζί σου.
Το ξέρεις αυτό που λένε: "Θα καθόμουν να διαβάσω αλλά μόλις άνοιξα το βιβλίο... ωωωω, ένα χνούδι".
Ελλειψη συγκέντρωσης, θαρρώ, το λένε.
Οπως και να'χει, σου γράφω γρήγορα γρήγορα, σχεδόν σαν να θέλω να βγάλω την υποχρέωση. Πιέζομαι να βρω ένα σύντομο θέμα που να μην χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Αλλά δε μου επιτρέπω να "navigate away" κιολας!! Οχι! Τρωγοντας έρχεται κι η όρεξη!
Λοιπόν, να μερικές σύντομες παρατηρήσεις:
- Ο κόσμος έχει χαζέψει και χρειάζεται επειγόντως διακοπές. Μπορει να έχουμε τέλη Σεπτέμβη, όμως ο ατελείωτος Αύγουστος τους έχει μπερδέψει όλους και νομίζουν πως βιώνουν άνοιξη αντί φθινοπώρου και ανυπομονούν για την θερινη άδεια. Αλλιώς δεν εξηγείται η αρνητική διάθεση και τα τεταμένα νεύρα.
- Οι δισκογραφικές κάθε χρόνο εξαπολύουν στην αγορά ότι τραγούδι έχουν ετοιμάσει όλον τον χρόνο κι εμπεριέχει σόλο/εισαγωγές με κιθάρα, κιθαρίτσα, μπάσο, ουκουλέλε, γιουκαλίλι κτλ. Η εποχή το τραβάει το έγχορδο όσο να πεις.
- Ο κόσμος που κυκλοφορεί την νύχτα είναι ο ίδιος. Δεν είναι επικίνδυνος, αλλά ΒΑΡΕΤΟΣ. Οι ίδιες φάτσες παντού, κάθε βράδυ μεταφέρονται και σε άλλο μαγαζί και σε άλλο πάρτυ. Λίγο το φέισμπουκ λίγο τα στάνταρ πάρτυ.... πραγματικά βρίσκομαι σε σημείο που ξέρω όλη την Αθήνα (υπερβάλλω αλλά κάθε μπλογκ που σέβεται την ύπαρξή του, οφείλει να υπερβάλλει)! Μεγάλη πόλη σου λέει μετά, 5.000.000 και βάλε- κάτοικοι!
- Οι γέροι είναι αυτοί που χαίρονται τη ζωή όσο εμείς τα νιάτα είμαστε απασχολημένοι να τρέχουμε, να δουλεύουμε, να βιαζόμαστε, να βριζόμαστε. Απόψε έφαγα McDonalds. Όσο πλησίαζα προς το μαγαζί τόσο εντείνονταν οι φωνές που ακουγα να τραγουδάνε. Ομαδικά σχεδόν χορωδιακά... Μια παρέα γέρων (7-8 άτομα, ανδρες και γυναίκες) κάθονταν έξω από το φαγητάδικο και τραγουδούσαν. Βέβαια, έτσι είναι! Αμα τρως πολλά λιπαρά, σου ανεβαίνουν τα τριγλυκερίδια και νιώθεις ευφορία. Τραγουδα, τραγούδα να μην χάνει τα ίχνη σου το έμφραγμα. Σου'ρχεται, το βλέπεις;
- Οποτε βαζω το αγαπημένο μου τραγούδι στο youtube, χτυπάει τηλέφωνο. Πραγματικά, ΔΕΝ το έχω ακούσει ποτέ ολόκληρο. Δεν τις καταλαβαινω αυτές τις ιδιαίτερες συμπαντικές συγκυριες.
Κουράστηκα... Πάω για ύπνο. Απότομα σε κόβω, αλλά για να γλυκανω σε καληνυχτίζω με αυτό:
0 για πες...:
Post a Comment