Με τα δυο χεράκια...

Είναι ακόμη μια κλασική μέρα στο γραφείο
Κάνω αυτά που πρέπει να κάνω κι όπως δακτυλογραφώ μηχανικά, ξαφνικά περνάει μια εικόνα από τα μάτια μου, που με κάνει να χαμογελώ ενστικτωδώς

Η θεία μου η Έλενα, μια αεικίνητη, όμορφη, νέα, δυναμική γυναίκα, αποφάσισε από την μέρα που παντρεύτηκε πως θέλει να αφοσιωθεί στο σπιτικό της, τον άντρα της και την κόρη τους... Κι εφ'όσον δεν τίθεται κι οικονομικό θέμα, δεν χρειάστηκε ποτέ να εργαστεί... Να εργαστεί σαν υπάλληλος, άι μην

Η μέρα της ξεκινά νωρίς το πρωί: ετοιμάζει το πρωινό, ξεπροβοδίζει τον άντρα της που πηγαίνει για δουλειά, ετοιμάζει την μικρή, την πηγαίνει στο σχολείο κι αφού περάσει την κλασική βόλτα από σουπερ μαρκετ, λαικές κλπ, γυρίζει σπίτι

Σκουπίζει, τινάζει, ξεσκονίζει, πλένει, μαγειρεύει... όλα ολα ολα! Καθε μέρα, όλα!

Σε τίποτα όμως δεν είναι καλυτερη η θεία μου, από το να φτιάχνει γλυκά, να ψήνει καφεδάκο και να σε αγκαλιάζει με διάθεση για επικοινωνία και να σε πυροβολεί με εκατοντάδες ερωτήσεις... Ερωτήσεις για το οτιδήποτε, που μερικές φορές σε φέρνουν σε αμηχανία, διατυπωμένες όμως με τέτοια φυσικότητα που σε "αναγκάζουν" να τις απαντήσεις ευθέως

Το σπίτι της, ψηλότερα από όλα τα υπόλοιπα σπίτι, ηλιόλουστο από παντού... Ενα αυστηρό αρχοντικό, επιβλητικό, γεμάτο φως και ζεστασιά...

Κι εκείνη, κάθε χρόνο τέτοια μέρα, ψήνει κουλουράκια και πλημμυρίζει ο τόπος μυρωδιές βανίλιας! Τόσα πολλά και τόσο νόστιμα, που θα μπορούσες να τρέφεσαι αποκλειστικά ΜΟΝΟ με αυτά, όλον τον χρόνο!!

Μια τέτοια εικόνα πέρασε από τα μάτια μου... Η ζεστή, ηλιόλουστη κουζίνα, γεμάτη μυρωδιές κι εκείνη χαμογελαστή να με κοιτά στα μάτια ρωτώντας με, ρωτώντας με, ρωτώντας με...!

Σε δυο μέρες, η γλυκιά -αυτή- παρελθοντική εικόνα θα παραμερίσει προς χάριν του πραγματοποιηθέντος μέλλοντος... κι ακόμη μια τρυφερή ανάμνηση θα προστεθεί στο νοητό άλμπουμ "Οικογενειακές Στιγμές"

Καλό Πάσχα εύχομαι... Μακάρι να υγιαίνουμε και να αφεθούμε να αγαπάμε το Παρελθόν, το Παρόν, το Μέλλον