tag:blogger.com,1999:blog-282176192011-11-29T20:17:20.637+02:00Nothing happens unless we dream firstPink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.comBlogger1981100tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-49465414033134720032011-04-21T11:50:00.002+03:002011-04-21T12:04:22.454+03:00Είναι ακόμη μια κλασική μέρα στο γραφείο<br />Κάνω αυτά που πρέπει να κάνω κι όπως δακτυλογραφώ μηχανικά, ξαφνικά περνάει μια εικόνα από τα μάτια μου, που με κάνει να χαμογελώ ενστικτωδώς<br /><br />Η θεία μου η Έλενα, μια αεικίνητη, όμορφη, νέα, δυναμική γυναίκα, αποφάσισε από την μέρα που παντρεύτηκε πως θέλει να αφοσιωθεί στο σπιτικό της, τον άντρα της και την κόρη τους... Κι εφ'όσον δεν τίθεται κι οικονομικό θέμα, δεν χρειάστηκε ποτέ να εργαστεί... Να εργαστεί σαν υπάλληλος, άι μην<br /><br />Η μέρα της ξεκινά νωρίς το πρωί: ετοιμάζει το πρωινό, ξεπροβοδίζει τον άντρα της που πηγαίνει για δουλειά, ετοιμάζει την μικρή, την πηγαίνει στο σχολείο κι αφού περάσει την κλασική βόλτα από σουπερ μαρκετ, λαικές κλπ, γυρίζει σπίτι<br /><br />Σκουπίζει, τινάζει, ξεσκονίζει, πλένει, μαγειρεύει... όλα ολα ολα! Καθε μέρα, όλα!<br /><br />Σε τίποτα όμως δεν είναι καλυτερη η θεία μου, από το να φτιάχνει γλυκά, να ψήνει καφεδάκο και να σε αγκαλιάζει με διάθεση για επικοινωνία και να σε πυροβολεί με εκατοντάδες ερωτήσεις... Ερωτήσεις για το οτιδήποτε, που μερικές φορές σε φέρνουν σε αμηχανία, διατυπωμένες όμως με τέτοια φυσικότητα που σε "αναγκάζουν" να τις απαντήσεις ευθέως<br /><br />Το σπίτι της, ψηλότερα από όλα τα υπόλοιπα σπίτι, ηλιόλουστο από παντού... Ενα αυστηρό αρχοντικό, επιβλητικό, γεμάτο φως και ζεστασιά...<br /><br />Κι εκείνη, κάθε χρόνο τέτοια μέρα, ψήνει κουλουράκια και πλημμυρίζει ο τόπος μυρωδιές βανίλιας! Τόσα πολλά και τόσο νόστιμα, που θα μπορούσες να τρέφεσαι αποκλειστικά ΜΟΝΟ με αυτά, όλον τον χρόνο!!<br /><br />Μια τέτοια εικόνα πέρασε από τα μάτια μου... Η ζεστή, ηλιόλουστη κουζίνα, γεμάτη μυρωδιές κι εκείνη χαμογελαστή να με κοιτά στα μάτια ρωτώντας με, ρωτώντας με, ρωτώντας με...!<br /><br />Σε δυο μέρες, η γλυκιά -αυτή- παρελθοντική εικόνα θα παραμερίσει προς χάριν του πραγματοποιηθέντος μέλλοντος... κι ακόμη μια τρυφερή ανάμνηση θα προστεθεί στο νοητό άλμπουμ "Οικογενειακές Στιγμές"<br /><br />Καλό Πάσχα εύχομαι... Μακάρι να υγιαίνουμε και να αφεθούμε να αγαπάμε το Παρελθόν, το Παρόν, το Μέλλον<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-4946541403313472003?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-2242958825569913272010-12-08T13:17:00.003+02:002010-12-08T13:28:38.011+02:00Δεν ξέρω γιατί έχω την αίσθηση πως θα μείνω για πάντα Νέα...<br />Κοιτάζοντας προς τα πίσω τα χρόνια μου συνειδητοποιώ πως μονάχα το κορμί άλλαξε (ψήλωσε, μεγάλωσε, αναπτύχθηκε)<br />Το μυαλό μου, η λογική μου, δεν ξέρω αν άλλαξε ποτέ... Σίγουρα εξελίχθηκε η ικανότητα να συνδυάζω πληροφορίες και δεδομένα αλλά σίγουρα δεν έχει να κάνει με την εξυπνάδα, νομίζω... Περισσότερο έχει να κάνει με την εμπειρία... Δηλαδή, αυτό που εννοώ, είναι πως αν μια φορά έφαγες σκατά κατά λάθος γιατί στα σέρβιραν και τα πέρασες για γκουρμέ... την δεύτερη, την τρίτη,... την δέκατη έστω φορά θα ξέρεις να τα αποφύγεις πριν φτάσει καν η κουβέντα εκεί...<br /><br />Όσον αφορά το μέλλον, επίσης δεν με βλέπω εκεί... Θεωρώ πως θα είμαι πάντα έτσι όπως είμαι τώρα... Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε πέντε, δέκα, είκοσι χρόνια! Σίγουρα, ξέρω πως θα ήθελα να είμαι κι έχω πλάσει κάποια σχετικά σενάρια γύρω από αυτό αλλά και πάλι μου φαίνεται τόοοοοσο μα τόσο μακρινό!!<br /><br />Χμ...<br /><br />δε γουέι άι σίι ιτ, νομίζω πως υπάρχει λόγος που είμαι έτσι όπως είμαι...<br />Εκφράζω πάντα αυτό που νιώθω, κάνω πάντα αυτό που θέλω, έχω πάντα αυτό που ζητάω... Ξεκάθαρα πράγματα। Δεν νιώθω πως υπάρχει κάποιο φορτίο αυτήν την στιγμή αρκετά ισχυρό ώστε να με τραβαει δυνατά στο παρελθόν ή να μη με αφήνει να προχωρήσω στο μέλλον...<br />Για αυτό και η κάθε στιγμή μου είναι Το παρόν!<br /><br />Και τελικά μου είναι πολύ εύκολο να είμαι Παρούσα στο δικό ΜΟΥ Παρόν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-224295882556991327?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-50065626234928388442010-09-29T00:37:00.003+03:002010-09-29T00:58:41.138+03:00Αλλάζω και ξαναλλάζω εφέ, μήπως και με ξαναβάλει στο τριπάκι να σου γράφω πιο συχνά...<div>Σαν μικρό παιδί. Όταν με πιάνουν ενοχές επειδή σε έχω εγκαταλείψει προτιμώ να κάνω οποιοδήποτε μερεμετάκι πάνω σου από το να κάτσω να μοιραστώ δυο τρεις σκέψεις μαζί σου.</div><div>Το ξέρεις αυτό που λένε: "Θα καθόμουν να διαβάσω αλλά μόλις άνοιξα το βιβλίο... ωωωω, ένα χνούδι". </div><div>Ελλειψη συγκέντρωσης, θαρρώ, το λένε.</div><div><br /></div><div>Οπως και να'χει, σου γράφω γρήγορα γρήγορα, σχεδόν σαν να θέλω να βγάλω την υποχρέωση. Πιέζομαι να βρω ένα σύντομο θέμα που να μην χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Αλλά δε μου επιτρέπω να "navigate away" κιολας!! Οχι! Τρωγοντας έρχεται κι η όρεξη!</div><div><br /></div><div>Λοιπόν, να μερικές σύντομες παρατηρήσεις:</div><div><br /></div><div>- Ο κόσμος έχει χαζέψει και χρειάζεται επειγόντως διακοπές. Μπορει να έχουμε τέλη Σεπτέμβη, όμως ο ατελείωτος Αύγουστος τους έχει μπερδέψει όλους και νομίζουν πως βιώνουν άνοιξη αντί φθινοπώρου και ανυπομονούν για την θερινη άδεια. Αλλιώς δεν εξηγείται η αρνητική διάθεση και τα τεταμένα νεύρα.</div><div><br /></div><div>- Οι δισκογραφικές κάθε χρόνο εξαπολύουν στην αγορά ότι τραγούδι έχουν ετοιμάσει όλον τον χρόνο κι εμπεριέχει σόλο/εισαγωγές με κιθάρα, κιθαρίτσα, μπάσο, ουκουλέλε, γιουκαλίλι κτλ. Η εποχή το τραβάει το έγχορδο όσο να πεις.</div><div><br /></div><div>- Ο κόσμος που κυκλοφορεί την νύχτα είναι ο ίδιος. Δεν είναι επικίνδυνος, αλλά ΒΑΡΕΤΟΣ. Οι ίδιες φάτσες παντού, κάθε βράδυ μεταφέρονται και σε άλλο μαγαζί και σε άλλο πάρτυ. Λίγο το φέισμπουκ λίγο τα στάνταρ πάρτυ.... πραγματικά βρίσκομαι σε σημείο που ξέρω όλη την Αθήνα (υπερβάλλω αλλά κάθε μπλογκ που σέβεται την ύπαρξή του, οφείλει να υπερβάλλει)! Μεγάλη πόλη σου λέει μετά, 5.000.000 και βάλε- κάτοικοι!</div><div><br /></div><div>- Οι γέροι είναι αυτοί που χαίρονται τη ζωή όσο εμείς τα νιάτα είμαστε απασχολημένοι να τρέχουμε, να δουλεύουμε, να βιαζόμαστε, να βριζόμαστε. Απόψε έφαγα McDonalds. Όσο πλησίαζα προς το μαγαζί τόσο εντείνονταν οι φωνές που ακουγα να τραγουδάνε. Ομαδικά σχεδόν χορωδιακά... Μια παρέα γέρων (7-8 άτομα, ανδρες και γυναίκες) κάθονταν έξω από το φαγητάδικο και τραγουδούσαν. Βέβαια, έτσι είναι! Αμα τρως πολλά λιπαρά, σου ανεβαίνουν τα τριγλυκερίδια και νιώθεις ευφορία. Τραγουδα, τραγούδα να μην χάνει τα ίχνη σου το έμφραγμα. Σου'ρχεται, το βλέπεις;</div><div><br /></div><div>- Οποτε βαζω το αγαπημένο μου τραγούδι στο youtube, χτυπάει τηλέφωνο. Πραγματικά, ΔΕΝ το έχω ακούσει ποτέ ολόκληρο. Δεν τις καταλαβαινω αυτές τις ιδιαίτερες συμπαντικές συγκυριες.</div><div><br /></div><div>Κουράστηκα... Πάω για ύπνο. Απότομα σε κόβω, αλλά για να γλυκανω σε καληνυχτίζω με αυτό:</div><div><br /></div><div><a href="http://www.youtube.com/watch?v=VYd_doxZIYM&amp;feature=related">http://www.youtube.com/watch?v=VYd_doxZIYM&amp;feature=related</a></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5006562623492838844?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-70731029654060395742010-06-17T00:46:00.002+03:002010-06-17T00:54:39.019+03:00Αγαπητό Ημερολόγιο,<br /><br />ξέρεις πόσο πολύ μου αρέσουν οι ανασκοπήσεις... πού ήμουν πέρισυ τέτοιο καιρό, πρόπερσι και που στοχεύω να είμαι του χρόνου<br />Εχω εντοπίσει πως κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει μια φοβερή μελαγχολία, μη σου πω κιόλας ότι φέτος δεν πρόλαβα να την νιώσω γιατί πάντα ήμουν πολύ απασχολημένη γιατρεύοντας την μελαγχολία κάποιου άλλου<br /><br />Τι λείπει; Τι μου φταίει; Θεωρητικά θα έπρεπε να νιώθω τρισευτυχισμένη<br />Ας μην είμαι αχάριστη: Οικογένεια; Τσεκ, ολα καλά! Προσωπική ζωή; Τσεκ, όλα καλά! Επαγγελματικά; Χμ... θα μπορούσα και καλύτερα.... αλλά, έστω... τσεκ, όλα καλά!<br /><br />Κι οι μοναχικές βόλτες με το αμάξι πυκνώνουν ξανά κι εκείνος ο μισητός, ο υπεύθυνος εαυτός μου σκουντάει συνεχώς τον ώμο<br />Αλλά δεν θέλω να γυρίσω, όλο τα ρέστα μου ζητάει<br /><br />Απ'όταν θυμάμαι τον εαυτό μου έπρεπε πάντα να ανταποκρίνομαι στις προσδοκίες κάποιου... ΕΠΡΕΠΕ<br /><br />Ενα καθήκον, μια υποχρέωση, ένας καταναγκασμός που η ίδια έχω επιβάλλει στον εαυτό μου<br /><br />Κάθε χρόνο, ο απολογισμός... με άλλα μυαλά κι υπό το πρίσμα νέων δεδομένων, ωστόσο<br /><br />Συνηδειτοποιώ, πως πια είναι ώρα να ανταποκρίνομαι μονάχα στις δικές μου προσδοκίες<br />Οι -αληθινά- δικοί μου άνθρωποι θα ΠΡΕΠΕΙ με τη σειρά τους να χαρούν με την χαρά μου<br /><br />Δεν θέλω πολλά... μονάχα έναν ήσυχο βραδυνό ύπνο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-7073102965406039574?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-75062960076924398082010-06-17T00:42:00.003+03:002010-06-17T00:46:16.312+03:00Δεν υπάρχει φιλία ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, εκτός κι αν ο ένας από τους δύο ειναι ομοφυλόφιλος।<br />Με την πάροδο του χρόνου, σίγουρα ο Ενας απο τους δύο θα "γλυκαθεί"<br />Το θέμα είναι:ο Αλλος θα ανταποκριθεί κι όλα καλά;<br /><br />Η ο Αλλος δεν ενδιαφέρεται καθόλους για Χ λόγους κι ο Ενας θα δυστυχήσει, υποφέροντας κάθε φορά που αντικρύζει τον Αλλον αλλού;<br /><br />Τραγικές μορφές ανθρώπινων σχέσεων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-7506296007692439808?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-61117060600663609382010-05-08T13:08:00.005+03:002010-05-08T13:33:23.225+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/S-U4jzqG3xI/AAAAAAAAAJc/g0i-cSGTtcE/s1600/vasanizomai.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 278px; height: 181px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/S-U4jzqG3xI/AAAAAAAAAJc/g0i-cSGTtcE/s200/vasanizomai.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5468839510324731666" border="0" /></a><br /><br /><br />Σε καθόλου καλή φάση δεν είμαι αγαπητό Ημερολόγιο...<br />Κι αυτό ειναι άδικο για σένα<br />Σε έχω εγκαταλείψει τόσον καιρό... Όποτε χαίρομαι, κατευθείαν το δηλώνω μέσω φέισμπουκ ή στο τουίτερ<br />Κι εσένα; Εσένα σε θυμάμαι για να βγάλω τα σώψυχά μου..<br />Εχω κουραστεί πολύ, είναι αλήθεια<br />Δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω<br />Ωρες ώρες αισθάνομαι σαν τον Δον Κιχώτη που τα έβαζε με ανεμόμυλους!<br />Μόνο που οι δικοί μου "ανεμόμυλοι" είναι αέρας κοπανιστός... Ιδέες, συναισθήματα, απόψεις...<br />Πώς να νικήσεις μια ιδεολογία;<br />Συνήθως αισθάνομαι αήττητη! Μια φοβερή σιγουριά με περιβάλλει<br />Υπάρχουν όμως και κάτι μέρες... Μάταιες μέρες.. Μέρες γεμάτες αμφιβολία και πεσιμισμό που έρχονται για να σκάψουν τα ήδη σαθρά θεμέλια της αισιοδοξίας που έχω επιβάλλει στην καθημερινότητά μου<br />Κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις αγαπητό μου Ημερολόγιο<br />Εχω επιλέξει να παρουσιάζω μονάχα την μία... Η άλλη με βαρίδια, τραβηγμένη κάπου στο βάθος। Ενίοτε τα βαρίδια σπάνε από την πολλή ένταση και χρειάζονται αντικατάσταση<br /> Σε αυτό το διάστημα - κατά τη διάρκεια της επιδιόρθωσης- η άλλη όψη του δικού μου "νομίσματος" βρίσκει ευκαιρία και εμφανίζεται... Δειλά μα συνάμα αποφασιστικά...<br />Και τότε νιώθω σαν άνθρωπος χωρισμένος στα δύο<br />Το πρόσωπό μου αλλοιωμένο<br />Η δεξιά πλευρά χαμογελάει και η αριστερή δακρύζει...<br />Κι αναρωτιέμαι τότε... έχει άραγε νόημα η επιδιόρθωση; Κάθε φορά η ίδια ερώτηση!<br />Και κάθε φορά η ίδια κατάληξη: Επιδιόρθωση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-6111706060066360938?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-18626881771721689962010-03-11T19:55:00.002+02:002010-03-11T20:06:06.747+02:00Ανοίγοντας τον μπλόγκερ ήμουν τόσο σίγουρη για αυτό που θα έγραφα. Για την ακρίβεια το άνοιξα με περισσή λαχτάρα και ανυπομονησία.<br />Γρήγορα γρήγορα πληκτρολόγησα κωδικό και μπήκα στις αναρτήσεις μου.<br />Πολλά χρόνια σε Ημερολογιάκι μου, ε;;; Εκατσα και διάβασα κάποιες από αυτές.<br />Άλλες αστείες, άλλες λυπημένες, άλλες που γράφτηκαν σε περιόδους στρες ή βαρεμάρας κι άλλες γεμάτες από αμπελοφιλοσοφίες. Πράγματα που ήθελα να πω αλλά δεν το έκανα για να μην εκθέσω ανθρώπους και καταστάσεις... χρησιμοποίησα λοιπόν παρομοιώσεις.<br /><br />"Ακου, βλέπε, σώπαινε" έλεγε συνεχώς ο θείος μου και μου το έχει περάσει πια στο πετσί μου.<br />Συνήθως, η τακτική αυτή είναι ωφέλιμη. Δεν κατηγορείς κανέναν, δεν μπλέκεσαι σε σου'πα-μου'πες κι αποφεύγεις έτσι τα πίτουρα και τις κότες.<br /><br />Καμιά φορά όμως μου τη δίνει!<br /><br />Ρε πούστη, δεν είναι εξαιρετικά ενοχλητικό να προσέχεις για να μην εκθέσεις κανέναν και να σου συμβαίνει το αντίθετο;<br />Προς Θεού, δεν ισχυρίστηκα ανωτερότητα. Μια χαρά Κατίνα και κουτσομπόλα είμαι, μου βράζει το αίμα... απλώς τα αποφεύγω γιατί δεν μου αρέσουν οι προστριβές χωρίς λόγο. Σπατάλη χρόνου και ενέργειας θα έλεγα.<br />Όταν όμως βλέπεις ότι δεν το σέβονται αυτό αλλά σε μπλέκουν σε περίεργες καταστάσεις και σε φέρνουν σε δύσκολη θέση, δεν εξοργίζεσαι; Άι νόου άι ντου!<br />Παρατηρώ πως κάποιοι άνθρωποι τρελαίνονται να εκθέτουν άλλους και να προκαλούν καβγάδες.<br />Σπάνια υποκύπτω και πάλι... Τζίζους, θα πρέπει κάποιος να είναι πολύ μάγκας για να με κάνει να κάτσω και να μαλώσω...<br />Εξάλλου -πως τη λένε την άλλη τη σοφία- "Του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ";;; Ε, κάπως έτσι... Λετ μι ιντροντιούσ γιου το μάι άδερ μι: Φευγάτη, χάρηκα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-1862688177172168996?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-56793132296945199002010-02-23T12:21:00.003+02:002010-02-23T12:25:19.610+02:00<span class="status-body"><span class="entry-content">Eυχομαι να μεινουν ΟΛΟΙ απο βενζίνη και να κυκλοφορώ μόνη μου.<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Kαι που κυκλοφορούν τι κάνουν; τσάμπα πανικό σπέρνουν. Πάει χαμένη ΤΟΣΗ βενζίνη.<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Nα κυκλοφορώ μόνη μου θέλω. Γινεται; και να μη μου πετάγονται αριστερά δεξιά γέροι. Γίνεται;<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Mπορω να βγαλω και χρηματα απο αυτο, in second thought... Nα τους μεταφερω- σαν ταξί. ΑΛΛΑ θα διαλεγω μονο τους κουκλους. Oι υπολοιποι με τα πόδια...<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Oποτε "πηδάω" ένα στάδιο του ερωτικού ξεκαθαρίσματος: τους άσχημους από τους όμορφους, εννοώ.<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Mετά, θα έχω να ξεκαθαρίσω τους αξιοπρεπείς από τα λιγούρια.<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Eπειτα, τους καλούς από τους κακούς εραστές.<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Kι όταν μείνουν μονοι οι αξιοπρεπείς, έξυπνοι, καλοί εραστές, κούκλοι... το επίπεδο δυσκολίας θα ανέβει.<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Oι εν δυνάμει συντροφοι θα δοκιμαστούν σε διαφορα "αγωνίσματα": επικοινωνία, τακτ, διακριτικότητα, χιουμερ, crisis management κτλ<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Kαι το επίπεδο δυσκολίας όλο και θα ανεβαίνει... Οι τελευταίοι δυο θα υποβληθούν στη δοκιμασία "προεμμηνορυσιακό σύνδρομο".<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Στο τέλος, θα μείνει μονο ΕΝΑΣ!<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Αυτός ο ΕΝΑΣ θα συγκεντρώνει όλα τα πλεονεκτήματα: Κουκλος, έξυπνος και καλός στο σεξ και μπλα μπλα μπλα...<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Αρα θα έχω τον ΤΕΛΕΙΟ ΑΝΤΡΑ!!!<br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Οπότε που καταλήγουμε: να σταματήσουν οι βενζινοπώλες να δινουν βενζίνη σε ΟΛΟΥΣ εκτός απο μένα.</span></span><span class="status-body"><span class="entry-content"><br /><br />Η ευτυχία μου εξαρτάται από αυτό.<br /><br /></span></span><span class="status-body"><span class="entry-content">Η ευτυχία μου εξαρτάται από το μονοπώλιο στην αγορά βενζίνης.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5679313229694519900?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-43590096869374670702010-02-23T00:06:00.002+02:002010-02-23T00:20:21.023+02:00Αγαπητό ημερολόγιο,<br /><br />υποτίθεται πως όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε καλύτερα τον εαυτό μας, σταθεροποιούμε συνήθειες, αποβάλλουμε άλλες, εδραιώνουμε τον εαυτό μας βρε αδερφέ!<br /><br />Περνώντας, λοιπόν, τα χρόνια και μεγαλώνοντας -ευτυχώς όχι επικίνδυνα ακόμη- έχω διαπιστώσει για τον γλυκούλη-καλούλη-εαυτούλη μου τα εξής:<br /><br />Είμαι βραδυνός τύπος. Μπορώ να μείνω όλη νύχτα ξάγρυπνη και να δουλεύω. Μάλιστα επειδή έχει χρειαστεί να το τσεκάρω, αποδίδω καλύτερα την νύχτα. Τα παραγωγικόνια ανεβαίνουν και τα αποδοτικόνια χτυπάνε κόκκινο. Αυτά για να μην αναφερθώ στην ταχύτητα της διεκπεραίωσης... Φλασ Γκόρντον!!!<br />Τώρα θα με πεις: Και γιατί ρε φιλενάδα σου αρέσει η νύχτα; Δεν ξέρω μανούλα μου, θα σου απαντήσω εγώ. Μου αρέσει!<br />Μάλιστα μου αρέσει εξαρχής της. Λατρεύω το ηλιοβασίλεμα... Ποια ανατολή και μπούρδες; Τα χρώματα ενός ηλιοβασιλέματος και η αίσθηση που σου αφήνει δεν περιγράφονται ούτε από τους πιο λυρικούς ποιητές και τους καλύτερους συνθέτες. Γαλήνη, αισιοδοξία, ηρεμία και ζωντάνια παράλληλα!<br />Εξάλλου, ποιος νοήμων άνθρωπος που στέκει στα συγκαλά του τρελαίνεται για την ανατολή; Για να είσαι ξύπνιος εκείνη την ώρα ή που πας για δουλειά στα χωράφια ή γυρνάς από κλάμπινγκ. Στην πρώτη περίπτωση χέστηκες για τα χρώματα του πορτρέτου. Θέλεις απλώς να κοιμηθείς και βλαστημάς την τύχη σου. Στην δεύτερη περίπτωση είσαι τόσο κουρασμένος και τόσο θολωμένος που απλώς θέλεις να ξαπλώσεις το πονεμένο μεν-ανθεκτικό δε, κορμί σου.<br /><br />Αααααχχχ... ενώ το ηλιοβασίλεμα... είναι τα αποσιωπητικά μιας μέρας που κλείνει, ο προάγγελος μιας ακόμη νύχτας, ενός ακόμη ονείρου- πραγματοποιήσιμου ή μη.<br /><br />(Κι άλλα ήθελα να γράψω γαμώτο που έχω διαπιστώσει αλλά πολύ το τράβηξα με αυτό το ηλιοβασίλεμα..!! Ελεος! Λες κι ανακάλυψα την Αμερική! Θα επανέλθω με σήκουελ, το υπόσχομαι.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-4359009686937467070?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-68733125944627089102010-02-17T21:20:00.002+02:002010-02-17T21:28:45.901+02:001. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και νομίζεις ότι αυτόν που βλέπεις κάπου τον ξέρεις και θέλεις να τον χαιρετήσεις αλλά δεν θυμάσαι το όνομά του. Τελικά, καταλαβαίνεις πως είναι η αντανάκλασή σου.<br /><br />2. Ενώ ξέρεις πως η πόρτα είναι κλειστή και πρέπει να την ανοίξεις για να περάσεις, το σήμα δεν δίνεται στον εγκέφαλο και σπας τα μουτρα σου πάνω της.<br /><br />3. Γυρνάς δυο φορές από τον δρόμο γιατί ξέχασες το κινητό σου. Την ώρα που ανεβαίνεις για τρίτη φορά την σκάλα συνειδητοποιείς πως μιλάς στο τηλέφωνο...<br /><br />4. Δυσκολεύεσαι να καταλάβεις και διαβάζεις 4 φορές το ίδιο μέιλ, το οποίο απλώς σε πληροφορεί απλώς το πότε θα γίνει το επόμενο μήτινγκ...<br /><br />5. Ξαπλώνεις και ξυπνάς στην ίδια στάση...<br /><br />6. Χρειάζεσαι συνέχεια ζάχαρη...<br /><br />7. Δεν μπορείς να μιλήσεις δυνατά...<br /><br />8. Δεν μπαίνεις στην διαδικασία να διαφωνήσεις ακόμη κι αν έχεις δίκιο...<br /><br />9. Οι καφέδες δεν σε πιάνουν πια...<br /><br />10. Η φωνή σου έχει γίνει σαν της Μπέλλου από την ταλαιπωρία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-6873312594462708910?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-90175252847255813632010-02-14T21:03:00.002+02:002010-02-14T21:54:57.257+02:00Κάθομαι που λες, ντήαρ ντάιρι, ώρα πολύ και σκέφτομαι τι να γράψω...<br />Θέλω να γράψω αλλά με τι να πρωτοπιαστώ.<br />Ασε που λίγο το φέισμπουκ λίγο το τουίτερ είναι σαν να τα έχω πει όλα. Χμ... ιν σέκοντ θόουτ, νο γουέιιιι! εννοείται ότι δεν στερεύει ποτέ η πηγή! λολ!<br /><br />Κι αφού λοιπόν δεν έχω ορισμένο θέμα θα σου πω τι σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό.<br /><br />(δεν σε πειράζει να βλέπουμε και Μοντέρνα Σταχτοπούτα παράλληλα, ε;)<br /><br />Καταρχήν, δεν έχω ιδέα τι παίζει με το οικονομικό. Θα μπορούσα και να το παρακολουθώ, χαμός γίνεται. Νομίζω όμως πως βαριέμαι... Θα χρειαστεί να ασχοληθώ αναπόφευκτα σε μια βδομάδα. Οπότε αστο λιγάκι ακόμη...<br /><br />Είμαι σχεδόν σίγουρη πως πέτρα που δεν κυλά, χορταριάζει. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η αδιάκοπη κατρακύλα είναι το αντίδοτο.<br /><br />Τώρα τελευταία έχω ανακαλύψει ακόμη ένα συναίσθημα- όταν σκέφτομαι ανθρώπους. Τα ρίγη αηδίας. Πώς είναι αμα σκέφτεσαι πως δαγκώνεις τυρόπιτα και πέφτεις πάνω σε κατσαρίδα;;; Ε, κάτι τέτοιο...<br /><br />Δεν είναι τραγικό να θέλεις κάτι μήνες ολόκληρους, να σχεδιάζεις νυχθημερόν πως θα το αποκτήσεις, να στεναχωριεσαι, να ξενυχτάς, να κάνεις παραχωρήσεις, να πατάς κάτω τον εγωισμό σου και να τον συνθλίβεις και πάνω που το παίρνεις απόφαση πως δεν θα το αποκτήσεις ποτέ και παύεις να ασχολείσαι, τότε στο προσφέρουν στο πιάτο;; Τι να το κάνεις ομως τώρα; Τώρα δεν σε νοιάζει πια... Αρνείσαι ευγενικά. Ολα καλά μέχρι εδώ;; Ναι, θα μου πεις. Κανονικά ναι θα σου έλεγα κι εγώ. Οταν, όμως, προσπαθούν να σου καλλιεργήσουν ενοχές επειδή αρνήθηκες... μαν, ιτσ σάντ. γκίμι ε μπρέικ.<br /><br />Εκεί που μας χρωστάγαν μας πήραν και το βόδι, που λένε.<br /><br />(Στην προσπάθειά μου να ντυθώ, έσκισα δυο καλσόν. Ο γάτος μόλις ανακάλυψε το νέο του κόλλημα.)<br /><br />Οπως το ζώο που εκπροσωπεί το ζώδιό μου... βρίσκω την συμπεριφορά μου απολύτως συμβατή με εκείνου. Τεμπέλα, μου αρέσει η ξάπλα.. επειδή όμως έχω μισόκλειστα τα μάτια δεν σημαίνει πως δεν έχω αντίληψη του τι συμβαίνει γύρω μου. Οταν η φύση με καλέσει, θα σηκωθώ, θα κυνηγήσω τη γαζέλα, θα την προλάβω και θα απολαύσω ένα βασιλικό γεύμα. Αντε, βγάλε άκρη τώρα...<br /><br />(Πωπω, μου αρέσει πολύ η Βουγιουκλάκη. Ολες οι ταινίες της, εκτός από εκείνη που παίζει κι η Νοταρά, με το κουνέλι στιφάδο, δεν μου'ρχεται ο τίτλος τώρα)<br /><br />Νομίζω πως η υπομονή είναι υπερεκτιμημένη έννοια. Οφκόρσ, δεν ισχύει το ίδιο για το τάιμινγκ. Στο πρώτο απλώς επέρχεται το πλήρωμα του χρόνου, στο δεύτερο η δράση επιβάλλεται. Το ένα έχει να κάνει με την μοιρολατρεία, το άλλο με τον έλεγχο. Βρίσκω πως είναι αναγκαία και τα δύο.<br /><br />Επίσης, μια απορια έχω... Γιατί οι αγρότες αποζημιώνονται αν το χαλάζι τους καταστρέψει τα σπαρτά; Κι οι υπόλοιποι αντιμετωπίζουμε χιλιάδες "καταστροφές" στη δουλειά μας, αλλά δεν ζητάμε από το κράτος αποζημίωση.<br /><br />Μέρα που είναι θέλω να κλείσω με μια ατάκα από την αγαπημένη μου ταινία "Δον Χουάν Ντε Μάρκο (πρωταγωνιστουν Τζόνι Ντεπ, Μάρλον Μπράντο και Φαίη Νταναγουέη).<br />"Υπάρχουν μονάχα τέσσερα ερωτήματα αξια λόγου στη ζωή. Τι είναι ιερό; Από τι είναι φτιαγμένο το πνεύμα; Για τί αξίζει να ζεις; Για τί αξίζει να πεθαίνεις; Η απάντηση σε όλα είναι η ίδια: ο έρωτας".<br /><br />Πάντα δική σου και πάντα -αθεράπευτα- ρομαντική,<br /><br />xoxo,<br /><br />άννα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-9017525284725581363?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-20038801002144280612010-02-10T14:19:00.001+02:002010-02-10T14:19:52.907+02:00«Μην ψάχνεις να βρεις το τέλειο. Κάντο τέλειο με την αγάπη σου»<br />«Μην ψάχνεις το ιδανικό. Βρες κάτι και κάντο εσύ ιδανικό»<br /><br />Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα και ακόμη 100 τέτοιες εξυπνάδες που δεν μπορώ να τις γράψω γιατί μπλιαχ μπλιαχ μπλιαχ μπλιαχ μπλιαχ- αναγουλιάζω!<br /><br />Καλά… ήθελα να’ξερα ποιος βλάκας τα επινοεί αυτά; Και καλά αυτός τα επινοεί, γιατί μεταδίδονται δεν καταλαβαίνω!?<br /><br />Τι είναι ο σύντροφος; Σπίτι προς αγορά; «Χμ… θέλει λίγο βάψιμο, τα ντουλάπια αλλαγή, το παρκέ ξήλωμα, καινούρια παράθυρα και κανα δυο μερεμετάκια ακόμη και… ΝΑΙ! Ο χώρος έχει ποτένσιαλς (έτσι το λέμε στο χωριό μου)! Θα το αγοράσω»<br /><br />Κάντο λίγο εικόνα:<br />Γνωρίζεις τον Τάδε. Χαριτωμένο αγόρι. Η γκαρνταρόμπα του χρήζει άμεσης αλλαγής. Βασικά, πέταμα κι αγορά όοοοολα από την αρχή. Είναι όλος ένα στυλιστικό έγκλημα. Οι τρόποι του χρειάζονται βελτίωση- από το πώς μιλάει σε μια παρέα μέχρι το πώς τρώει. Το ηθικό του έχει ανάγκη από τόνωση μήπως και πιστέψει στις ικανότητές του και ανελιχθεί επαγγελματικά.<br />Αφιερώνεις, λοιπόν, χρόνο-ενέργεια-χρήμα-νεύρα-ψυχραιμία-αγάπη-μπλα μπλα μπλα και τον μετατρέπεις σε άνθρωπο.<br />Κυκλοφορεί ο Τάδε, γνωρίζει την Δείνα- κωλογουστάρει η Δείνα τον Τάδε, του την πέφτει, κάθεται ο Τάδε γιατί Εσύ του έχεις τονώσει το ηθικό και τον έχει πείσει ότι αξίζει τα καλύτερα, τρώς ένα κέρατο ΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ με το συμπάθειο και σε χωρίζει γιατί πια «θέλει να ζήσει την ζωή του»<br /><br />Λοιπόν, αυτό δεν είναι σχέση, σόρρυ κοπελιά! Είναι ίματζ μέικινγκ!<br /><br />Γι’αυτό, λοιπόν… ΟΧΙ! Αρνούμαι να μετατρέψω τον οποιοδήποτε ή το οτιδήποτε. Τον θέλω Τέλειο! Τέλειο για μένα, για να μην παρεξηγούμαστε.<br />Να μου έρθει έτοιμος από τη μανούλα του, να μην τον ετοιμάσω εγώ… <br />Και μην ακούσω καμιά μπούρδα για το πώς τα ετερώνυμα έλκονται γιατί τα πήρα επιτόπου λέμε… Ναι, αμέ, πώς… έλκονται… και μόλις περάσει ο «μήνας του μέλιτος» είμαι σίγουρη πως θα απολαμβάνεις να διαφωνείτε για χιλιοστή φορά για τα πιο ασήμαντα ζητήματα έβερ (αυτό ήταν σαρκασμός, αν δεν κατάλαβες…)<br />Τσούκου! Όπως λέει κι η φίλη μου η Α. οι ομοιότητες και τα κοινά σημεία είναι αυτά που κρατούν ένα ζευγάρι μαζί με την πάροδο του χρόνου.<br /><br />Εν κατακλείδει… Ούτε θα το κάνω ιδανικό, ούτε θα το κάνω τέλειο. Κι αν δε μ’αρέσει, δε θα το αλλάξω. Θα το αντικαταστήσω. Μέχρι να βρω αυτό που μου αρέσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-2003880100214428061?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-44434689244168440582010-01-15T23:21:00.005+02:002010-02-11T14:43:02.499+02:00Μια τυπική κουβέντα στο τσατ του φέισμπουκ.. Ο Ακης είναι 14 χρονών.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />poso xronon eisai?? pantremenh?? an oxi 8es na pantreuteis ton 8eio mou??? einai 31<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />haha oxi! poios einai o theios sou kalo mou?<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />dimitri ton lene einai apo ton platamona alla ego meno sthn larisa. eisai pantremeni??<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />oxi. giati psaxneis nifi ston theio sou?<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />giati einai anypantros kai tou eipa oti 3ero kapoia sto fcbk 35-40 gia na pantreuti<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />egw eimai 25, alla kai pali etsi? xoris na ton dw, na me dei? na gnoristoume?<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />po po eleoc! thee m! ti? Lol! den xreiazete na gnoristite etsi kai allios einai aravoniasmenos me mia mpastardi pou den me syba8ei gia auto pantrepsou ton esy<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />HAHAH<br />giati agori mou? mia glyka eisai!<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />ti na s po tora? strigla einai<br />kai siga mn eisai 25… auto m leei kai h mana edo kai posa xronia!<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />hahahh!! toso eimai agoraki mou. giati? poso me kaneis?<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />35 kai vale<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />hahahah!!! vre!! ti einai afta pou les????<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />pou meneis??<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />athina<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />po po megali apostasy… 4 ores me ama3i<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />nai! ontws... fovera makria... hahahah<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />exo sygeneis sto palio psixiko kai sthn nikaia. esy pou akrivos meneis??<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />faliro<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />dn 3ero pou einai alla den peirazei. Tespa… 8es na pantreuteis ton 8eio m?<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />ok!einai omorfos????<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />ti na se po tora? kaloutsikos einai<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />mono kaloutsikos?<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />alla den peirazei einai dieuhnths sta ZARA katerinis kai 8a s dinei rouxa<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />agapi tha mou dinei?<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />mporei alla den paizei rolo auto<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />Hahah! e pos? etsi?<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />8a pantreuteite sthn Agia Analupsi. orea eklisia.<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />a nai? teleia! nyfiko?<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />den xreiazete. 8a paris rouxa apo to magazi kai 8a eisai koukla! den pisteuo na exeis filo?<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />exw alla tha ton ferw mazi… gia to glenti<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />aaaa! Ok. ti exeis spoudasei?<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />***********<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />kai me posa moria perases?<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />19021<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />po po prepei na eisa kali ego evgala 18 k 12/13<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />pou na deis sto lykeio poso dyskola einai<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />kai kala re vlameno me tosa moria ************* vrikes na spoudaseis?<br />lol lol lol<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />ksereis posa vgazw?????<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />ts<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />poly kali douleia<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />dikio exeis. ti psifizeis?<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />*****<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />po po<br /><span style="font-weight: bold;">Anna</span><br />?<br /><span style="font-weight: bold;">Akis</span><br />eisai asplaxni. mas pinoune to aima. exoun katastrepsei thn xora kai h grecee einai 2rh sthn europi ston pli8orismo.<br /><br />Κι με αυτό με άφησε σύξυλη και βγήκε εκτός σύνδεσης...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-4443468924416844058?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-49303351683978822882010-01-15T17:18:00.002+02:002010-01-15T17:29:59.398+02:00Σκοτάδι... <br />σβησμένα φωτά... <br />κλειστά παντζούρια... <br />Ησυχα... <br />Μοναχικά.... <br />Ανάσκελα στο κρεβάτι... <br />Σταθερό κρεβάτι... <br />Ακίνητο κορμί... <br />Ανήμπορο κορμί... <br />Μουδιασμένα άκρα... <br />Κενό βλέμμα... <br />Άδειο μυαλό... <br />Βαριά ανάσα... <br />Σχοινιά που καθηλώνουν... <br />Δένουν το σώμα με το στρώμα... <br />Αεικίνητο πνεύμα... <br />Ισχυρή θέληση... <br />Και τα σχοινιά σπάνε... <br />Και το σώμα ανυψώνεται... <br />Και η ψυχή αιωρείται... <br />Πετάει... <br />Ελεύθερη... <br />Χωρίς δεσμά πια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-4930335168397882288?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-66320608074191174302010-01-08T23:34:00.001+02:002010-01-08T23:34:43.235+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/w2cFEHM9yMw' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/w2cFEHM9yMw'/></object></p><p>... εκείνο το υποτιμημένο σε σχέση με τη λάμψη του ηλιου.<br />... εκείνο το αχνό που δειλά τρυπά τα σύννεφα.<br />... εκείνο το γαλήνιο που κατευνάζει την πίκρα.<br />... εκείνο το μαγικό που ταξιδεύει την ψυχή .<br />... εκείνο το ρομαντικό που φέγγει στους ερωτευμένους.<br />... εκείνο το φοβερό που συνδράμει τις Ερινύες.<br />... εκείνο το απερίγραπτο του μυστηρίου.<br /><br />Μια σονάτα για το σεληνόφως... εκείνο της Σιωπής, της Μοναξιάς, της Αλήθειας.</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-6632060807419117430?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-39471515708123030402009-12-30T20:42:00.003+02:002009-12-30T21:02:29.984+02:00Σίγουρα όχι Άνθρωπος. <br />Αν είχα την επιλογή θα διάλεγα να ήμουν ένα από αυτά τα δύο.<br />Ετσι δεν θα είχα ανάγκη κανέναν. Δεν θα ήμουν τόσο ευάλωτη, τόσο εύπλαστη, τόσο πληγωμένη και τόσο μόνη.<br />Είναι πράγματι τόσο δύσκολο να διατηρείς ανθρώπινες σχέσεις; Αν ναι, μπορώ να δικαιολογήσω την σειρά αποτυχιών μου. Αν όχι, σημαίνει ότι απλώς μου λείπει αυτό το ταλέντο και η γνώση να το καλλιεργήσω.<br />ΧΑ! Τι ειρωνία Θεέ μου... "απλώς μου λείπει"... "απλώς"<br />Ενα τόσο ειρωνικό "απλώς" που θέλω να του σπάσω τα μούτρα. Απλώς.<br /><br />Κουράστηκα. <br />Κάνω το αντίθετο από αυτά που νιώθω.<br />Καταπιέζομαι. Για να αποφύγω τις ερωτήσεις. Δεν έχω απαντήσεις, απλώς. "Απλώς" πάλι...<br /><br />Μπουκωμένη μέχρι πάνω, θυμώνω με τον εαυτό μου.<br />Γιατί, επιτέλους, δεν πράττω όπως νιώθω;<br />Γιατί; Γιατί επιτρέπω σε οποιονδήποτε, σε οποιοδήποτε εξωτερικό ερέθισμα ή παράγοντα να με επηρεάζει τόσο;<br />Μια ανάσα αρκεί για να δώσει εντολή στον εγκέφαλο να παράγει ενδορφίνες.<br />Μια ανάσα αρκεί για να δώσει εντολή στο στομάχι να γεμίσει με πεταλούδες.<br />Μια ανάσα όμως καμιά φορά περισσεύει κιόλας και σου σφίγγει την καρδιά σαν μεγγενη.<br />Κι η καρδιά σου πιεζεται, πιέζεται, πιέζεται, πιέζεται, πιέζεται τόσο. <br />Κι εσύ πασχίζεις να ανασάνεις, να σταθείς όρθιος, να φορέσεις το καθημερινό σου χαμόγελο και να επιβιώσεις.<br /><br />Και ψάχνεις με τόση αγωνία για εκείνο το γνώριμο βλέμμα, το γεμάτο οικειότητα και ζεστασιά... αλλά δεν το βρίσκεις. <br />Θυμάσαι πως κάποτε το είχες συναντήσει... τώρα δεν είναι στραμμένο πάνω σου.<br /><br />Και στεκεσαι μονάχος με δεκάδες ζευγάρια γυάλινα μάτια να σε περιτριγυρίζουν. Ολα απευθύνονται σε εσένα, όμως κανένα δεν σε κοιτάζει πραγματικά. <br />Είναι κι εκείνα χαμένα και προσπαθούν να βρουν το δικό τους γνώριμο βλέμμα.<br /><br />Κι έτσι μόνος περιφέρεσαι ανάμεσα σε ακόμη περισσότερους μόνους... μισοί, κενοί με ένα σωρό ανεκπλήρωτα... γυρεύοντας όλοι το ίδιο πράγμα.<br /><br />"απλώς"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3947151570812303040?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-53619339228871776492009-12-15T11:35:00.003+02:002009-12-15T11:47:10.634+02:00Βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι τόσο πολύ που μου προκαλεί υπερένταση!!!<br /><br />Τόσο καιρό είχαμε τον Κρόνο και μας πηδούσε... πάνω που κάναμε να ανασάνουμε...τσουπ! Αρης! Ώπα! Με γεια το φουστάνι, δύστυχο Λιοντάρι... Πού ράβεσαι; Σε ποιον ράφτη; Είναι καλός; Εχεις το τηλέφωνό του;<br /><br />Δεν λέω... προτιμώ τον Αρη, με τα νεύρα και τον δυναμισμό, παρά τον Κρόνο με τα διδάγματα και την ταλαιπωρία. Διότι κύριε Κρόνε, δεν λέω, σοφά τα μαθήματα που παραδίδεις αλλά και συνέχεια να μας τραβάς το αυτί, δεν γίνεται...γίνεται;<br /><br />Στην προκειμένη όμως, αγαπητό ημερολόγιο, δεν μιλάμε για απλά, ανθρώπινα νεύρα. Κοντεύω να μετατραπώ σε σήριαλ κίλλερ! Ενστικτωδώς, πρώτα μου έρχεται να χαστουκίσω κι μετά να καλημερίσω.<br /><br />Και πως το ελέγχεις, θα με ρωτήσεις...<br />Ε! Με πολύ προσπάθεια και πολύ κόπο και πολλές ενασχολήσεις.<br /><br />Βρίσκομαι σε αέναη, συνεχή, αδιάκοπη κίνηση. Πάντα κάτι κάνω. Και πάλι καλά να λέμε που συγκυριακά βρίσκομαι σε άκρως κοινωνική φάση της ζωής μου...γιατί έτσι κι επικρατούσε νέκρα όπως...χμ...χμ...χμ... βασικά δεν επικρατούσε και ποτέ νέκρα στη ζωή μου... αλλά κατάλαβες! Ετσι κι επικρατούσε νέκρα, τελοσπάντων, θα τρελαινόμουν.<br /><br />Κόσμος πάει, κόσμος έρχεται, εγώ μπαίνω-βγαίνω, παρκάρω-ξεπαρκάρω, πάω- έρχομαι..! ούτε για φαγητό χρόνος!... Δεν ησυχάζω σου λέω!! <br /><br />Κι η ώρα δεν περνάει κι εγώ δεν κουράζομαι. Τι γίνεται;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5361933922887177649?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-7759513898069129422009-12-01T11:44:00.001+02:002009-12-01T11:44:13.494+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/Y-FSSFKflvI' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/Y-FSSFKflvI'/></object></p><p>γιατί κινείται πάντα...<br /><br />μου λείπει η θάλασσα...<br /><br />Θέλω να τρέξω, να πετάξω, να χαθώ...όμως φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω...<br /><br />μου λείπει η θάλασσα... που σου δίνει την δυνατότητα να ταξιδέψεις, απλά κοιτάζοντάς την.<br />Το βλέμμα σου δεν σταματά πουθενά, η ανάσα σου δεν διακόπτεται από κανένα εμπόδιο μπροστά σου, το μυαλό σου λύνεται...<br /><br />πώς μπορώ να κάνω ότι αισθάνομαι όταν δεν ξέρω τι αισθάνομαι.<br />τέτοια σύγχυση, τόσα ανοιχτά μέτωπα... <br />μου λείπουν οι προτεραιότητες καρδούλα μου, μου λείπει το πρόγραμμά μου- που τόσο ανάγκη το έχω...<br /><br />εκτός τόπου, εκτός χρόνου, εκτός ελέγχου...<br />δεν μπορώ να συγκεντρωθώ... Θέλω να τα βροντήξω όλα, να πάρω τον Κεραυνό κι απλώς να πάω στη θάλασσα...<br /><br />είναι ωραία η θάλασσα...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-775951389806912942?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-72927149236662118082009-11-16T11:10:00.002+02:002009-11-16T11:31:23.975+02:00Ξύπνησε με μια αδικαιολόγητη ανυπομονησία... Δεν θυμόταν ούτε τη μέρα ήταν, ούτε πως βρέθηκε στο κρεβάτι της. Κι ο πονοκέφαλος... σαν να κουτουλούσε όλη νύχτα τον τοίχο. Κοίταξε το ρολόι, ήταν ήδη 10.00π.μ. Τα μάτια της έκαιγαν, αποφάσισε να ξανακοιμηθεί.<br />Όμως η ανυπομονησία, είχε μετατραπεί τώρα σε άγχος. Ο εγκέφαλος είχε ξυπνήσει και προσπαθούσε να πείσει το σώμα να σηκωθεί απο το κρεβάτι...<br />Σηκώθηκε αργά αργά, τα μαλλιά της μύριζαν τσιγάρο και τα χέρια της, τα ένιωθε βαριά...<br />Πάλευε να θυμηθεί λεπτομέρειες της χθεσινής βραδιάς. Όλα θολά όμως...<br />"Αρκεί που είμαι σπίτι μου" μονολόγησε ξεψυχισμένα πηγαίνοντας προς το ψυγείο.<br />Με τα μάτια κλειστά, άρπαξε ένα μήλο και το δάγκωσε. Η παγωμένη σάρκα του φρούτου, την ξύπνησε λιγάκι.<br />Σύρθηκε μέχρι τον καναπέ, άναψε την τηλεόραση... Δεν μπορούσε να βρει την κατάλληλη ένταση στον ήχο. Της ακουγόταν ή πολύ χαμηλά πράγμα που απαιτούσε συγκέντρωση και προσπάθεια που δεν ήταν σε θέση να καταβάλλει ή.. πολύ δυνατά και δεν το άντεχε.<br />Εκλεισε την τηλεόραση και έβαλε μουσική...<br />"This song, is a love song... these are words for the one I love". Monitor. Γλυκά μελαγχολικοί. Ήρεμοι. Ότι έπρεπε...<br />Προσπάθησε να πάρει μια βαθιά αναπνοή αλλά ξαφνικός βήχας την διέκοψε... Επρεπε να κόψει το κάπνισμα. Δεν πήγαινε άλλο.<br />Έπρεπε να κόψει και τα ξενύχτια.<br />Έπρεπε να κόψει και το αλκοόλ.<br />Δεν ήθελε όμως... Το μόνο που ουσιαστικά ήθελε ήταν να κοιμηθεί λιγο ακόμη, ξένοιαστη...<br />Κάτι την βάραινε και σχεδόν την θύμωνε το γεγονός πως δεν μπορούσε να το προσδιορίσει.<br />Κι αυτοί οι τοίχοι, μερικές φορές σαν να μετακινούνταν κι έκλειναν τον χώρο. Και τον έκλειναν... και τον έκλειναν... και τον έκλειναν.... και δεν μπορούσε να ανασάνει.<br />Φόρεσε τις φόρμες, μάζεψε ένα κότσο ψηλά τα μαλλιά της, έπλυνε το πρόσωπό της και έφυγε από το σπίτι.<br />Βαριά βήματα, κεφάλι σκυφτό... "Τι λείπει; Τι μου φταίει;"<br />Έφυγε βιαστικά και ξέχασε τα γυαλιά της... Συνειδητοποίησε πως μια αχτίδα πάλευε να τρυπήσει τα σύννεφα και τα είχε καταφέρει!<br />Σήκωσε το κεφάλι της και στάθηκε ακίνητη για λίγο...<br />Η ζεστασιά του ήλιου κι ο δροσερός χειμωνιάτικος άερας... Αναστέναξε ξαλαφρωμένη, χαμογέλασε ήρεμη και συνέχισε το περπάτημα...<br />Κάθε βήμα, τώρα, πιο ελαφρύ, κάθε κίνηση πιο γρήγορη... το έδαφος πια δεν της αντιστεκόταν... μέχρι που έπαψε πια να πατάει στη γη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-7292714923666211808?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-12293913692792840812009-09-27T11:41:00.001+03:002009-09-27T11:41:54.146+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/VbJgdalkuC8' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/VbJgdalkuC8'/></object></p><p>... μου φέρνει αυτό το τραγούδι.<br /><br />Ο πρώτος έρωτας για πολλούς είναι ο πρώτος εραστής ή η πρώτη ερωμένη.<br />Για εμένα, ο πρώτος μου έρωτας ήταν το πρώτο μου κλεμμένο φιλί.<br />Σε νεαρή εφηβεία, στα γενέθλιά μου για την ακρίβεια... έπινα, έπινα και στροβιλιζόμουν και χόρευα και χόρευα και χόρευα. Ωσπου το βλέμμα μου, έπιασε Εκείνον. Δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ, αν κι έμενα σε πολύ μικρή πόλη...<br />Κι όλα τα άλλα απλώς έπαψαν να κινούνται. Εγώ κι Εκείνος.<br />Το στομάχι μου, σαν να φιλοξενούσε εκατομμύρια πεταλούδες...<br />Η καρδιά μου, σαν να την έπιασε κάποιος και να την έσφιξε δυνατά...<br />Το κεφάλι μου, μια πρωτοφανής διαύγεια.<br />Κι έπειτα... έπρεπε να φύγω, κοιτάζοντας πίσω μου και με ένα φορτίο τόσο βαρύ, που δεν μπορούσα ούτε να το εκφράσω.<br /><br />Εκείνος, όμως... Έψαξε, έμαθε και με βρήκε. Εμφανίστηκε μπροστά μου ένα απόγευμα και οι πεταλούδες, ήρθαν κι εκείνες μαζί του.<br /><br />Το πρώτο μας φιλί, το πρώτο μου φιλί... Με γεύση παγωτό ΔΩΔΩΝΗ, με αέρα καλοκαιρινό, φιλί τρυφερό και βίαιο συνάμα... και οι Van Bran 3000 τραγουδούσαν το Astounded.<br /><br />Μου άφησε το δαχτυλίδι του, το φτιαγμένο από τιτάνιο, με την υπόσχεση πως θα ξαναβρεθούμε, όμως είναι απίστευτο πόσο εύκολα χάνονται οι άνθρωποι.<br /><br />Όπως, επίσης, απίστευτο είναι πως μια μουσική λούπα μπορεί να σου ξυπνήσει τόσο μακρινές αναμνήσεις και να σου δώσει την έμπνευση να ξεκινήσεις ξανά και ξανά και ξανά...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-1229391369279284081?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-57609673789978729522009-09-13T21:01:00.003+03:002009-09-13T21:27:16.582+03:00Πωπώ, έχω να γράψω σίνσ λάικ φορέβερ. Αι γουόζ του μπίζι..!<br /><br />είχα μερικά μαθήματα να διδαχθώ από τη ζωή όλο αυτό το διάστημα που ήμουν απούσα, αγαπητό μου ημερολόγιο (ή με άλλα λόγια, λάιφ γουόζ φιστ φάκινγκ μι)<br /><br />1. Όταν νομίζεις πως ήρθε η ώρα να χαλαρώσεις και αφήνεσαι, τότε την τρως πισώπλατα. Νο, νο, νο. Μην αφήνεσαι ακόμη κι αν ο Αλλος φαντάζει ιδανικός. Μην βολεύεσαι ακόμη κι αν όλα δείχνουν πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να το κάνεις. Το πιο πιθανό είναι πως θα την πληρώσεις.<br /><br />2. Οι άνθρωποι....ααααχ... έχουμε ξεφύγει. Το τελευταίο διάστημα όσοι μου χτυπάνε την πόρτα και τους επιτρέπω να μπουν στη ζωή μου απλώς μου αποδεικνύουν το πόοοοοσο έχουμε ξεφύγει. Ο ένας πιο πειραγμένος από τον άλλον...<br /><br />3. Οταν το ένστικτό σου, σού λέει πως κάτι δεν πάει καλά με τον Απέναντί σου, έστω κι αν δεν υπάρχουν αρχικές ενδείξεις, μην κάτσεις να ψάξεις τι είναι αυτό το κάτι. Απλώς φύγε. Γιατί δεν το εφαρμόζω; Αφού το γνωρίζω καλά... Κάθε φορά το ίδιο μάθημα...<br /><br />4. Μου λείπει η πρόοδος. Εν ολίγοις, μεγαλώνω αλλά μυαλό δεν βάζω. Εξακολουθώ να είμαι εμμονική και σε κάποιο σημείο, αυτοκαταστροφική.<br /><br />5. Κανένας δεν είναι πιστός. Ολοι κερατώνουν τους πάντες. Είναι όλοι ανασφαλείς. Αν υπάρχει κάποιος που δεν είναι, δεν τον έχω γνωρίσει ακόμη. Αφού δεν τον έχω γνωρίσει ακόμη, για μένα δεν υπάρχει. Άρα...<br /><br />6. Οι φίλοι είναι το πολυτιμότερο αγαθό που κάποιος έχει στη ζωή του. Δυστυχώς, πολύ συχνά η προσοχή μας αποσπάται από ανθρώπους ανάξιους. Ας είναι σύντομο το διάστημα, εντ λέτσ τράι το στέι φόκους ον γουάτ ρίλι κάουντς.<br /><br />7. Τα σιγανά ποταμάκια είναι που έχουν τα πιο μανιασμένα υπόγεια ρεύματα. Δεν τα φοβάσαι απαραίτητα, απλώς το γνωρίζεις, το αποδέχεσαι και προχωράς, προσέχοντας μην παρασυρθείς.<br /><br />8. Μην εμπιστεύεσαι όσους μιλάνε πολύ και έχουν δυνατές συναισθηματικές εκδηλώσεις. Ή αλλιώς, όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι. Ή ακόμη καλύτερα, μην κρατάς καθόλου καλάθι. Αν θέλεις ντε και καλά κεράσια, πήγαινε στην λαϊκή και διάλεξε αυτά που σου ταιριάζουν και κουβάλησέ τα σε υφασμάτινη τσάντα που μόνη σου διάλεξες. Τρε σικ!<br /><br />9. Να ντύνεσαι καλά και να είσαι ευπαρουσίαστη. Δεν ξέρεις ποτέ ποιον θα συναντήσεις ή πού θα σε βγάλει η μέρα σου...<br /><br />10. Δεν υπάρχουν συμβουλές ή μέθοδοι ή τρόποι που θα σου οδηγήσουν στην ευτυχία/ηρεμία/ικανοποίηση. Καλώς ή κακώς θα πρέπει μόνος σου να χτίσεις και να διαβείς το γιοφύρι. Θα βρεθούν ημίθεοι πολλοί που θα προθυμοποιηθούν να σε βοηθήσουν αλλά στο τέλος θα πρέπει να το κάνεις ο ίδιος.<br /><span style="font-size:85%;"><br /><br />Μακάρι να μπορούσα να μιλήσω και να έγραφα όλα όσα μου έχουν συμβεί το καλοκαίρι.<br />Να εκθέσω καταστάσεις, να παρουσιάσω ονοματεπώνυμα. Μετανιώνω που το μπλογκ μου βασίζεται στο ονοματεπώνυμό μου. Θα προτιμούσα να γράφω με παρατσούκλι, ώστε να γράφω ελεύθερα. Δυστυχώς πια είναι αργά...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5760967378997872952?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-45068805039456411922009-08-08T21:22:00.002+03:002009-08-08T21:34:29.138+03:00... κι έτσι με πληγωμένο εγωισμό συνεχίζω...<br /><br />Μυαλό πολύπλοκο, μυαλό αναλυτικό, μυαλό που συνθέτει, μυαλό που τρέφει την αυταπάτη και τρέφεται από τις συμπτώσεις. Το μυαλό ΜΟΥ.<br />Με υποτίμησαν, αγαπητό ημερολόγιο. Αυτήν την φορά αδίκως και παραλόγως. Εκανα την έκπληξη όπως πάντα. Βγήκα από πάνω.<br /><br />...βγήκα από πάνω... τι σημασία έχει; Το νόημα τοποθείται αλλού.<br /><br />Ελλειψη σεβασμού, έλλειψη εκτίμησης, έλλειψη εμπιστοσύνης.<br />Βασικές ελλείψεις που δεν αντέχει η αξιοπρέπειά μου.<br /><br />Δικαιώθηκα. η καχυποψία είναι ο μόνος τρόπος. ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ. Δικαιώθηκα κι αισθάνομαι σχεδόν χαιρέκακα.<br /><br />Φεύγεις πριν τον άλλον. Ο μόνος τρόπος για να αποφύγεις να εκτεθείς, να δοθείς και τελικά να πληγωθείς.<br /><br />Καχυποψία και Φυγή.<br /><br />ΦΥΓΗ.<br /><br />Μακάρι να μην χρειαζόταν να φύγω...<br />Σαν μια παρτίδα σκάκι, όμως, οι ανθρώπινες σχέσεις. Απρόβλεπτες και επηρεασμένες από δεκάδες συντελεστές. κάθε πιθανή κίνηση πιονιού κι άλλη έκβαση.<br /><br />Μακάρι να ήταν τα πράγματα πιο απλά. Να ήταν αλλιώς. Να μην χρειαζόταν να φύγω.<br />Εχω κουραστεί να φεύγω. Εχω σχεδόν εξαντληθεί.<br /><br />...έτσι έφυγα κι αυτήν την φορά...<br /><br />Με λαβωμένη καρδιά και το κεφάλι ψηλά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-4506880503945641192?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-64556975220365265322009-08-02T23:31:00.002+03:002009-08-02T23:35:20.750+03:00γουάτ ιζ ιτ εμπάουτ μι;;<br /><br />ποιο είναι το θέμα μου; επιδιώκω καταστάσεις ονειροπόλες και τραγικές για να επιβεβαιώνω τον αγαπημένο μου πρωταγωνιστικό ρόλο της ντράμα κουίν;<br /><br />μήπως απλώς είμαι θύμα;<br /><br />ή μήπως έχω χιούτζ ίγκο ίσσιουζ;;<br /><br />όποια κι αν είναι η απάντηση, στην φάση αυτή κωλύεμαι να πράξω οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό που ήδη πράττω.<br /><br />δυσκολεύομαι να κινηθώ. πιθανόν να μην θέλω κιόλας.<br /><br />δεν ξέρω γιατί...<br /><br />άι μ όν φορ ουάν μόρ αντβέντσουρ ντήρ ντάιρι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-6455697522036526532?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-64066539377307312932009-06-28T12:10:00.002+03:002009-06-28T12:17:58.304+03:00Η πιο σύντομη και χιλιοπαιγμένη ιστορία στον κόσμο, σε 4 βήματα:<br /><br />Αγόρι γνωρίζει κορίτσι.<br />Κορίτσι "χαλβαδιάζει" αγόρι.<br />Αγόρι λέει μαλακεία στο κορίτσι.<br />Κορίτσι ξενερώνει με αγόρι.<br /><br /><br />Από κει κι έπειτα όμως; Τι; Είναι θέμα χειρισμού:<br />Κορίτσι δίνει κι άλλη ευκαιρία στο αγόρι;<br />Κορίτσι μουτζώνει αγόρι;<br /><br />ή μήπως έρχεται η Μοίρα -σαν από μηχανής θεός- να αποκαταστήσει την πραγματικότητα και να βοηθήσει στην εξέλιξη της πλοκής;<br />Αγόρι επανορθώνει με κορίτσι;<br /><br /><br />ότι κι αν γίνει ομως, ο Νίτσε έχει απόλυτο δίκιο...<br /><br /><span id="result"><span style="">"</span>If you <span style="border-bottom: 1px dotted rgb(102, 102, 102); text-decoration: none; color: black;">gaze</span> long into an abyss, the <span style="border-bottom: 1px dotted rgb(102, 102, 102); text-decoration: none; color: black;">abyss</span> <span style="border-bottom: 1px dotted rgb(102, 102, 102); text-decoration: none; color: black;">will</span> <span style="border-bottom: 1px dotted rgb(102, 102, 102); text-decoration: none; color: black;">gaze</span> <span style="border-bottom: 1px dotted rgb(102, 102, 102); text-decoration: none; color: black;">back</span> into you.<span style="">"</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-6406653937730731293?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-14896823725618438202009-06-20T23:16:00.003+03:002009-06-20T23:26:55.868+03:00Από προσωπική εμπειρία, όντως cat owner και cat lover, διαπιστώνω πως δεν υπάρχει τίποτα από αστείο από το να ενοχλείς τον γάτο.<br /><br />Ακόμη κι ο δικός μου που είναι σουπερ κουλ τύπος και τον μόνο που τον νοιάζει είναι μαμ-κακά και νάνι, έχει τα κουμπιά του.<br /><br />-Τα γατιά γλύφονται επειδή σε σιχαίνονται. Ναι, εσένα τον υπεράνθρωπο. Την ώρα που γλείφεται, χάιδεψέ τον στο σημείο που γλύφεται. Μην επιτρέπεις να τελειώσει το "μπανάκι" του. Αναλόγως την υπομονή Του και Σου, αυτό το παιχνίδι μπορεί να κρατήσει πολύ. Γίνεται εμμονικός και εξαιρετικά επίμονος.<br /><br />- Πίεσέ τον (απαλά, μην τον ξεκάνεις) στη βάση της ουράς του. Βγάζει ξεκαρδιστικούς ήχους.<br /><br />- Την ώρα που θέλει να κοιμηθεί, πείραξέ του τα αφτιά. Είναι ανεπαίσθητο άγγιγμα αρκεί. Μόλις ξεχαστεί, πάλι!<br /><br />- Κρύψου πίσω από πόρτες και εμφανίσου απότομα μπροστά του. Κάνε και "Μπου" αν είσαι σε κέφια. Ο δικός μου τρέχει από την τρομάρα του και σπινιάρει στο παρκέ. Σούπερ λολ!<br /><br />- Κάνε υπόηχους. Ο δικός μου είναι ένα πολύ απαλό "σσσσσσσσσσσσσσσ" μέσα από τα δόντια. Τεντώνει τα αυτιά του και προσπαθεί να βρει τι συμβαίνει.<br /><br />- Εκεί που αράζει, άρπαξέ τον ξαφνικά, πέτα τον στον αέρα, πιάστον καλά και ξαναβάλτον στην θέση που άραζε. Ολα σε μια στιγμή! Το απόλυτο Σοκ!<br /><br />- Βάλε του τρικλοποδιές. Προσπαθεί να περπατήσει προς το φαγητό.... το πόδι σου εμφανίζεται από το πουθενά. Χάνει την ισορροπία του, πέφτει και λολ λολ λολ!<br /><br /><br />Όλα αυτά βέβαια μέχρι εκεί που σε παίρνει γιατί άμα το γατί βγάλει νύχια δεν σε σώζει τίποτα! Επιπλέον, είπαμε... να παίξετε, όχι να τον βασανίσεις τον κακομοίρη... Ψυχούλα έχει κι αυτό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-1489682372561843820?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-91361288300049635272009-05-29T12:37:00.000+03:002009-05-29T12:38:36.616+03:00<p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:sans serif;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt;">Έξω ο ήλιος λάμπει κι αντί να λιάζεσαι με φρέντο στο χέρι, είσαι κλεισμένος σε τέσσερεις τοίχους; Οι τοίχοι αυτοί τυγχάνει να είναι του γραφείου; Κι ακόμα χειρότερα, ο διευθυντής φέρνει σβούρες γιατί μάλλον βαριέται περισσότερο;</span></span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:sans serif;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt;"> </span></span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:sans serif;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt;">Λούκ μπίζι! </span></span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:sans serif;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt;"> </span></span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:sans serif;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt;">Η νέα, αδιαφιλονίκητη μέθοδος που σου κερδίζει χρόνο για να κάνεις το σπουδαίο Τίποτα.</span></span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:sans serif;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt;"> </span></span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:sans serif;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt;">Απλό στη χρήση, φιλικό στον χρήστη. </span></span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:sans serif;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt;"> </span></span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:sans serif;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt;">ΛΟΥΚ ΜΠΙΖΙ!</span></span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:sans serif;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt;"> </span></span></p> <ol style="" start="1" type="1"><li class="EC_MsoNormal" style=""><span style="font-family:sans serif;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt;">κυκλοφόρησε από γραφείο σε γραφείο, κουβαλώντας χαρτιά και κλασέρ. Συζήτησε για οτιδήποτε έχει να κάνει με δουλειά αλλά όταν λέμε συζήτησε, ανέλυσε. Κι όταν λέμε ανέλυσε, κούρασέ το του θανατά!</span></span></li><li class="EC_MsoNormal" style=""><span style="font-family:sans serif;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt;">Ξεκίνα να γράφεις ένα ποστ για το μπλόγκ σου. Φύσα και ξεφύσα, σβήνε και ξαναγράφε. Ουφ! Είσαι τόσο αγχωμένος!</span></span><span style="font-family:Times New Roman;"><span style="font-family: 'Times New Roman';"> Κάπου στο μισά του γραψίματος κάντο κι ένα κόπι-πέιστ σε ένα νέο μέιλ. Πωπώ! Τι δουλειά είναι αυτή σήμερα;;; Μέιλ, κείμενα! Χαμός!</span></span></li><li class="EC_MsoNormal" style=""><span style="font-family:Times New Roman;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt; font-family: 'Times New Roman';">ξεφύλλισε με μανία το σημειωματάριό σου! Μα πού στο καλό είχες κάνει εκείνη τη σημείωση;; </span></span></li><li class="EC_MsoNormal" style=""><span style="font-family:Times New Roman;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt; font-family: 'Times New Roman';">ακόμα καλύτερα, κράτα το τετράδιό σου στα γόνατα και γράφε-γράφε-γράφε! Θυμάσαι πως προσποιούμαστον στο σχολείο ότι κρατάγαμε σημειώσεις ενώ ουσιαστικά ζωγραφίζαμε λουλούδια και καρδούλες, σωστά;</span></span></li><li class="EC_MsoNormal" style=""><span style="font-family:Times New Roman;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt; font-family: 'Times New Roman';">μην απαντάς κατευθείαν σε τηλέφωνα και μέιλ. Θα σε θεωρήσουν όλοι αργόσχολο που περιμένει από κάτι να πιαστεί για να περάσει η ώρα του.</span></span></li></ol> <p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:Times New Roman;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt; font-family: 'Times New Roman';"> </span></span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:Times New Roman;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt; font-family: 'Times New Roman';">Λούκ μπίζι! Σε 5 απλά βήματα έχετε το κεφάλι σας ήσυχο!</span></span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span style="font-family:Times New Roman;font-size:100%;color:black;"><span style="font-size: 12pt; font-family: 'Times New Roman';"> </span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-9136128830004963527?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-80198392268967027022009-05-19T14:56:00.002+03:002009-05-19T15:33:56.271+03:00Αγαπητό Ημερολόγιο,<br /><br />το ξέρω, σε έχω εγκαταλείψει κι έχω να σου γράψω σινσ... λάικ φορέβερ... αλλά να που ξέκλεψα λίγο χρόνο!<br /><br />Γενικώς πολλά έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό, όμως θα σου μιλήσω μονάχα για το περασμένο Σαββατοκύριακο.<br /><br />Παρασκευή. Η Σοφία μας επισκέπτεται από Θεσσαλονίκη. Της είχαμε ετοιμάσει κι εμείς, όμως, σούπερ βραδυά...<br />Πρώτη στάση: Στριπτηζάδικο.<br />Μέρες το ψάχναμε με την Αλεξ. Ποιο στριπτηζάδικο είχε ντίσεντ μέιλ στριπτήζ; Σύμφωνα με το Αθηνόραμα, το Αθενς Νάμπερ Ουάν!<br />Πήρα λοιπόν κι εγώ τηλέφωνο, έκλεισα τραπέζι με κωδικό όνομα, τους είπα και μια μούφα ότι είναι μπάτσελορ πάρτυ, εξασφάλισα πρώτο τραπέζι πίστα κι από εκεί κι έπειτα απλώς αγωνιούσαμε και αναμέναμε...<br />Το βράδυ, λοιπόν, της Παρασκευής ντυνόμαστε, ετοιμαζόμαστε, παίρνουμε ταξί και καλπάζουμε προς τη Γύμνια.<br />Φτάνουμε στο Στριπτηζάδικο, λέμε όνομα, μας οδηγούν στο τραπέζι. Το σόου δεν έχει ξεκινήσει ακόμη. Για την ακρίβεια, το μαγαζί είναι άδειο και είμαστε μόνο εμείς και τα "κορίτσια". Οχι πολύ ώρα αφού καθόμαστε, πλησιάζει ο σερβιτόρος και με ρωτά αν θέλουμε να κάνουμε κάτι ιδιαίτερο για την νύφη. "ο στρίπερ μπορεί να ντυθεί Σούπερμαν, Καουμπόης και Ζορό". Επιλέγω τον Ζορό. Ακυρώνω τον Ζορό όταν μαθαίνω την τιμή. Γουάτ δε χέλ;;; Δεν είναι κάν αληθινό μπάτσελορ!<br />Ξεφορτωνόμαστε τον πιεστικό σερβιτόρο. Μετά από λίγο εμφανίζεται ο ακόμα πιο πιεστικός Βούλγαρος στρίπερ. Όσο στο μπάγκραουντ έπαιζε το "σε μια ώρα θα'χουν όλα τελειώσει, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός..." εκείνος μας διηγείται γιατί έφυγε από την χώρα του και πως ασχολήθηκε με το στριπτήζ. Η συζήτησε κινήθηκε για λίγο σε αυτα τα κοινωνικοπολιτικά πλαίσια και τελικά καταφέραμε και τον διώξαμε. Χα...!!!<br />Αμέσως εμφανίζεται άλλος στρίπερ. Χειρότερος. Ακόμη πιο πιεστικός. Μας πρότεινε να δοκιμάσουμε πράιβατ λαπ ντανς μία μία ή και όλες μαζί. Οι γυναίκες στρίπερ έχουν ανέβει στην πίστα και γδύνονται ήδη. Μιλάμε για τρελές πατσαβούρες. Δεν έχεις δει χειρότερες... πφ! συγκριτικά με τα κορμιά τους, είμαι χρόνια μπροστά φιλαράκι!<br />Καμία σχέση εν τω μεταξύ με το πως το είχα πλάσει στο κεφάλι μου. Προκλητικό σόου, σέξυ στρίπερς, ωραίος χορός, τήζινγκ... Νοπ! Τίποτα από αυτά. Αντιθέτως, βρώμικο μέρος, χάλια μουσική, χάλια στρίπερς, χάλια κόσμος. Ακόμη και το λαπ ντανς, δεν ήταν ντανς. Κανονικό γαμήσι ήταν μπροστά στα μάτια των υπόλοιπων πελατών.<br />Δεν είχα ξαναπάει σε στριπτηζάδικο όμως γενικώς έχω την πεποίθηση πως υπάρχουν και καλύτερα... Αυτό ήταν απλώς μπουρδέλο. Δυσαρεστημένες και ύστερα από πολλή πίεση που δεχτήκαμε, θυμωμενες φεύγουμε.<br />Η βραδυά συνεχίζεται στο Ακρωτήρι Μπουτίκ. Τα ίδια Παντελάκι μου, τα ίδια Παντελή μου... Χορός και ξεφάντωμα ως τις πρώτες πρωινές ώρες, που λένε και στο δελτία του Στααααρχ.<br /><br /><br />Ουφ!<br /><br />Βαρέθηκα τώρα, έτσι ξαφνικά. Θα σου συνεχίσω άλλη φορά τι έγινε το Σάββατο.<br />Ένα μόνο θα σου πω... Στου Ψυρρή, πια δεν είναι σέιφ να κυκλοφορείς ούτε μέρα μεσημέρι γιατί έχει γεμίσει ο κόσμος στόκερζ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-8019839226896702702?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-26261765463709995792009-05-13T22:51:00.002+03:002009-05-13T22:58:28.658+03:00<img src="file:///C:/Users/Zoe/AppData/Local/Temp/moz-screenshot.jpg" alt="" />Το fantarines.gr, αγαπητό ημερολόγιο, εξακολουθεί να ειναι φοβερή πηγή ψυχαγωγίας για μένα.<br /><br />Ακου θέμα του Forum:<br /><h2 class="hierarchy"><a href="http://fantarines.2forum.biz/forum-f13/" class="forumtitle">Θητεία και Σχέση</a></h2><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;">Παρουσιάστηκε ο φίλος σας φαντάρος? Μοιραστέιτε τους φόβους και τους προβληματισμους σας με κάποιες που περνούν τίς ίδιες καταστάσεις...</span><br /><br /><br /><br />Τέλειοοοοο;;;;<br /><br />και ναι απαντώ μόνη μου! Τέλειο! Τέλειο! Τέλειο!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-2626176546370999579?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-32349571699995145422009-04-28T20:29:00.003+03:002009-04-28T20:39:45.022+03:00Ας υποθέσουμε ότι κάτι συμβαίνει... Το Υποκείμενο βαρύνεται από την Δράση. Επακολουθεί η Αντίδραση. Η σειρά των γεγονότων και των συμπεριφορών ειναι αποδεδειγμένη σύμφωνα με τους νόμους της Φυσικής κι είναι αδιαμφισβήτητη.<br />Εκείνο που διαφέρει από περίπτωση σε περίπτωση είναι η Αντίδραση. Εξαρτάται από το Υποκείμενο κι έχει την ιδιότητα να ξαφνιάσει αν όχι το ίδιο το Υποκείμενο σίγουρα το περιβάλλον του.<br />Η θεία μου όταν συγχύζεται ή στεναχωριέται ή θυμώνει... τελοσπάντων όταν βιώνει μια δυνατή συναισθηματική κατάσταση κόβει τα νύχια της.<br />Εγώ, πάλι, σε έντονες περιόδους, έχω αναγούλα. Ναυτίες, ζαλάδα... λες και ταξιδευω με φέρι-μπόουτ σε ανεμοδαρμένη θάλασσα.<br /><br />Από χθες το απόγευμα, λοιπόν, νιώθω σαν γκαστρωμένη τον πρώτο μήνα της εγκυμοσύνης της. Ζαλίζομαι, έχω σκοτοδύνες, το στομάχι μου μοιάζει με χαλασμένο ασανσέρ και οι κλασικές φλεβίτσες πετάνε στους κροτάφους.<br /><br />Θα τολμούσαμε να λαθεύουμε περισσότερο αν δεν μας συγκρατούσε η ντροπή της εξομολόγησης... αυτό πίστευε (σε ελεύθερη μετάφραση) ο Montaine.<br /><br />Νομίζω πως ήρθε πια η ώρα να μιλήσω. Τα πράγματα πρέπει να μπουν στην θέση τους. Τα κουτάκια ένα-ένα πρέπει να κλείνουν.<br /><br />Αρκετά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3234957169999514542?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-23115066920733717252009-04-22T15:25:00.002+03:002009-04-22T15:59:31.318+03:00δεν με νοιάζει καθόλου. Η πραγματικότητα γύρω μου, εννοώ... Οι άνθρωποι... απλώς τους αγνοώ.<br />Υπάρχουν, όμως, κι εκείνες οι φορές που μου'ρχεται να πάρω φόρα και...και!και! δεν ξέρω κι εγώ τι! να αρχίσω να δαγκώνω αυτιά!<br /><br />Θού Κύριε φυλακήν τω στόματί μου... ααααχχχχ...<br />Πως θα ήθελα να το ανοίξω, όμως, και να τα πω... Να σούρω στον καθένα ότι του αρμόζει!<br /><br />Φυλάγεσαι από εδω, το βουλώνεις από εκεί, απολογείσαι στον άλλον κι ας μην φταις, κρατιέσαι με τον παράλλον! και έρχεσαι και γίνεσαι στο τέλος ένα καζάνι που βράζει!<br /><br />Η αυτοσυγκράτηση είναι ίδιον πολιτισμού... μάι ας... αφορμή έλκους μου φαίνεται είναι!<br /><br />Κι εσύ μου φταις γιατί είσαι μαλάκας με περικεφαλαία.<br />Κι εσύ μου φταις γιατί είσαι παπάρας.<br />Κι εσύ μου φταις γιατί είσαι φρικτή πρήξω.<br />Κι εσύ μου φταις γιατί με ζαλίζεις χωρίς λόγο.<br />Κι εσύ μου φταις γιατί μου μιλάς ενώ δεν θέλω ούτε να σε ξέρω.<br />Κι εσύ μου φταις γιατί με κακολογείς ενώ παλεύω τόσο να μην ασχοληθώ μαζί σου.<br />Κι εσύ μου φταις γιατί καρπώνεσαι τον δικό μου μόχθο.<br />Κι εσύ μου φταις γιατί κάνεις το κορόιδο.<br />Κι εσύ μου φταις γιατί μιλάς πολύ και δεν ξέρεις τι λες.<br />Κι εσύ μου φταις γιατί έχεις χάσει κάθε ίχνος διακριτικότητας και σεβασμού.<br />Κι εσύ μου φταις γιατί με προκαλείς πολύ.<br />Κι εσύ μου φταις γιατί θα προτιμούσα να εξατμιστείς.<br /><br />Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-2311506692073371725?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-35619852916616399192009-04-05T16:43:00.002+03:002009-04-05T17:08:42.786+03:00Καμιά φορά ντήαρ ντάιρι, νιώθω λες και παίζω σε σήριαλ. Κάθε μέρα κι άλλο επεισόδιο!!!<br /><br />Σάββατο, ηλιόλουστο, ώρα 3.00.<br />Ο κεραυνός, εγώ κι η Αλεξ κατεβαίνουμε την Καλλιρόης.<br />Φοράμε κοντομάνικα, γυαλιά ηλίου, τσεκάρουμε το μακιγιάζ μας (επειδή τελειώσαμε από πρωινή μετακόμιση δεν σημαίνει ότι θα είμαστε και πατσαβούρες, σωστά;) και κατεβαίνουμε την πηγμένη Καλλιρόης ενώ από το ραδιόφωνο παίζει το Dangerous του Akon.<br />Καθώς λοιπόν τραγουδάμε και χορεύουμε "...notice you, noticing me..." ακούγεται ένα τρελό σφύριγμα μεταλλικό. Βρίζω τον διπλανό μου, επειδή νομίζω πως από εκεί ακούγεται ο ήχος αυτός που με τρόμαξε (ναι, τα έχουμε χιλιοπεί, είμαι ξανθιά...). Μετά από λίγο ο Κεραυνός αρχίζει και χοροπηδάει στο τέμπο του τραγουδιού, ανησυχητικά όμως. Η ένδειξη της θερμοκρασίας έχει χτυπήσει κόκκινο!<br />Καλλιρόης και Φραντζή. Το αμάξι ακινητοποιείται μπροστά στο φανάρι, αριστερά. Ενας παρμπριζοπλύντης κάνει την εμφάνισή του κι επιμένει να μου πλύνει τα τζάμια. Εγώ ανήσυχη και πανικόβλητη για τον Κεραυνό. Αυτός; Με γράφει κανονικά και πλένει τα τζάμια. Ακολουθεί καβγάς. Εγώ κερδίζω. Εκείνος αποχωρεί.<br />Αφήνω την Αλεξ με τον κεραυνό όσο εγώ τρέχω πάνω κάτω για να βρω κάποιον να βοηθήσει. Πίσω από τον κεραυνό έχει σχηματιστεί ουρά...κομβόι!<br />Αφού λοιπόν έτρεξα λιγάκι γύρω γύρω χωρίς σκοπό βλέπω στα 500μέτρα πίσω μας ένα βενζινάδικο. Αρχίζω και τρέχω πάνω στις γραμμές του τραμ. Τρέχω τρέχω τρέχω. Μπροστά εγώ, πίσω το τραμ. Τρέχω, τρέχω, τρέχω και τσεκάρω πίσω μου τι γίνεται. Μπροστά εγώ πίσω το τραμ. Πηδάω τα διαχωριστικά κάγκελα, διασχίζω τρέχοντας τον δρόμο και φτάνω στο βενζινάδικο.<br /><br />Παυση για βαθιά ανάσα. Η νικοτίνη ξεχειλίζει από τα αυτιά μου. Οι βενζινάδες με κοιτάνε λιγωμένοι. Το κολλητό t-shirt έκανε την δουλειά του. Ζητάω να έρθει κάποιος να δει τι συμβαίνει με το αμάξι μου. Ερχεται ο πιο λιγούρης. Καβαλάμε το παπί, κουβαλάμε λάδια και αντιψυκτικά και πηγαίνουμε προς τον Κεραυνό.<br /><br />Εν τω μεταξύ, η Αλεξ με χίλια ζόρια και έπειτα από αμέτρητες μούτζες έχει μετακινήσει τον Κεραυνό από τέρμα αριστερά, τέρμα δεξιά και έχει παρκάρει κιόλας. Ο βενζινάς, πρόθυμος να μας εξυπηρετήσει μαζεύει τα μανίκια κι αρχίζει το ψάξιμο. Ούφ από δω, ούφ από κει... μετά από κανένα 10λεπτο, βγαίνει η γνωμάτευση. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα εκείνος. Χρειάζεται συνεργείο.<br /><br />Κοιτάζω το ρολόι. Η ώρα 4 παρά 20. Αντε να βρεις συνεργείο... τέτοια ώρα, τέτοια μέρα... Κλειδώνουμε τον Κεραυνό κι αρχίζουμε τον ποδαρόδρομο. Βλέπουμε συνεργείο ανοιχτό. Περπατάμε προς τα εκεί. Κόσμος πολύς, άντρες δηλαδή και δυνατή μουσική. Κοντοστεκόμαστε στην πόρτα και περιμένουμε κάποιον να μας δώσει σημασία. Σε μια στιγμή, μαγικά, η μουσική σταματάει, διακόπτουν την συζήτησή τους και γυρνάνε και μας κοιτάνε.<br />Κοιτάμε εμείς, κοιτάνε αυτοί. Η Αλεξ βγάζει την ζακέτα της, εγώ κορδώνομαι και τους ζητάνε να μας βοηθήσουν γιατί έχουμε πρόβλημα.<br /><br />Αμέσως, βρήκαμε βοήθεια. Ο Μάρκος, ιδιοκτήτης του συνεργείου, γύρω στα 30, 1,65μ και 60κιλά, με ένα μάτι ανοιχτό κι ένα μάτι κλειστό, τρέχει προς το μέρος μας. Πηγαίνουμε προς το αμάξι. Μπροστά ο Μάρκος, από πίσω αγκαζέ εμείς. Καβαλάμε τον Κεραυνό και τον φέρνουμε στο συνεργείο. Μέχρι να φτάσουμε έχουν μαζευτεί διάφοροι κι απο γειτονικά φανοποιεία. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, η Αλεξ του νιαουρίζει ... "και τι κακό μας βρήκε...δυο κοπέλες μόνες τους... για καφέ πηγαίναμε και τώρα τι πάθαμε" Η Αλεξ νιαουρίζει, εγώ χαμογελάω λιγωμένη. Μάρκος είναι αυτός, πόσο να αντέξει;<br /><br />Μπαίνουμε στο συνεργείο και γινόμαστε το επίκεντρο της προσοχής. Μετά από 5λεπτά, ο Μάρκος κάνει την έκπληξη. "Καφέ δεν θέλατε κορίτσια; Καφέ θα έχετε" Εμφανίζεται μια σερβιτόρα που κρατάει ένα δίσκο με 2 Φρέντο Καπουτσίνο κι ένα γυάλινο μπολ με φράουλες και σαντιγύ, ποτισμενα με αλκοόλ.<br /><br />Πάμε πάλι γιατί δεν το έχεις χωνέψει ακόμα. Είμαστε στο συνεργείο και μας κερνάνε Φρέντο και φράουλες καλυμμένες με σαντιγύ... Κόπηκες ή όχι ακόμα....;;;<br /><br />Τρώμε το γλυκάκι μας, πίνουμε το καφεδάκι μας, κάνουμε την κουβεντούλα μας, κλείνουμε τα ματάκια και πεταρίζουμε τις βλεφαρίδες μας...<br /><br />Ο Μάρκος έφτιαξε όλες τις γρατσουνιές του Κεραυνού, το στερεοφωνικό που είχε σπάσει το κουμπάκι του... βρήκε ακόμα και που εφάρμοζε μια βίδα που την είχα μέσα στο ντουλαπάκι χωρίς να γνωρίζω τη χρήση της.<br /><br />Μέχρι αύριο Δευτέρα θα έχει φτιάξει κι η φλάντζα του (γιατί τελικά από φλάντζα μείναμε...στο πα; δεν στο πα!) κι ο Κεραυνός θα καλπάσει ξανά προς την ελευθερία!!<br /><br />Στου Μάρκου το κουτούκι, στου Μάρκου το κουτούκι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3561985291661639919?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-59180445852547620862009-03-31T10:07:00.001+03:002009-03-31T10:07:34.940+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/uWJbSzlhodQ' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/uWJbSzlhodQ'/></object></p><p>When I grow up I wanna be a Pussycat Doll!!!<br /><br />when my bottle pop, shake me...<br /><br />ουόου...οπ! για μισό λεπτό... τι στίχος είναι αυτός; τι πονηρό έκφυλο μήνυμα μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτό;<br />δηλαδή; όταν το μπουκάλι μου κάνει "ποπ" ταρακούνησέ με...!!<br /><br />χμ...<br /><br />χμ...<br /><br />χμ...<br /><br />ένιγουέι, χου κερζ;; λολ!</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5918044585254762086?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-31738710065708022152009-03-30T12:05:00.001+03:002009-03-30T12:05:09.743+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/DArRdfDzE18' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/DArRdfDzE18'/></object></p><p>Ηλιε ήλιε αρχηγέ!!<br /><br />πότε θα βγεις μωρέ ήλιε;;; ΩΩΩΩ!!!!! Δεν μπορώ άλλο! Θέλω ήλιο ήλιο ήλιο ή-λι-οοοο!!! Κουράστηκα με την κωλοσυννεφιά! Ολο ζακετάκια ζακετάκια ζακετάκια! Θέλω να βάλω φουστανάκια! Να πω αντίο στα βαρετά καλσόν και να καλωσορίσω τα πεδιλάκια και τα χρωματιστά νυχάκια!! <br /><br />Βγες μωρέ ήλιεεεεεεεεε...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3173871006570802215?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-58514035247531449312009-03-29T21:03:00.003+03:002009-03-29T21:39:46.959+03:00Αχχχχχ... πουτάνα ζωή... όλο φρι λερνινγκσ με κερνάς!<br /><br />1. Όταν χάνεις έναν καλό φίλο ο πόνος, η απογοήτευση, ο θυμός και το κενό είναι ίδιο με το να χάνεις έναν καλό γκόμενο, ένα πιστό κατοικίδιο, το αγαπημένο σου μπλουζάκι ή τα κλειδιά του αμαξιού σου. Πρόσκαιρο φούντωμα, έπεται πανικός και τελικά η απώλεια γίνεται παρελθόν. Γουί όλ αρ σαμπστιτιούτσ οφ σάμουαν ορ σάμθινγκ!<br />2. Ο μόνος τρόπος να μην εμπλακείς σε χιονοστιβάδα συναισθημάτων ιδιαιτέρως στα επαγγελματικά σου είναι να μην πάρεις ποτέ άποψη. Συνήθως αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι είναι ένα ζευγάρι αυτιά. Δώσε τα δικά σου, όμως μην ανοίξεις το στόμα σου. Ιδεργουέιζ, θα βγεις μαλάκας.<br />3. Ποτέ, ποτέ, ποτέεεεε αλλά Ποτέέ μην απαντάς σε κουδούνι πόρτας εφ'όσον δεν έχει προηγηθεί τηλεφώνημα προειδοποιητικό. Δεν ξέρεις ποιον θα αντικρύσεις ξάφνου απέναντί σου. Και φυσικά σε ορισμένες περιπτώσεις, ο βιαστής ή ο δολοφόνος θα έμοιαζε με τέλεια λύση, ικανή να σε γλυτώσει από τη μιζέρια που μπορεί να προκαλέσει ο ακάλεστος επισκέπτης.<br />4. Η γυναίκα χρειάζεται σίγουρα σύντροφο. Ίσως όχι παιδιά ή σεξοκαβάντζα... Σύντροφο σίγουρα. Ειδεμή, πλάθει ένα δικό της σύμπαν όπου όλοι την ποθούν, όλοι την πολεμούν και -ω, τι καημός- η κορυφή πάει πακέτο με την μοναξιά...πεθέτικ...<br />5. Όταν ένας φίλος απο τα παλιά ζητά να σε δει, δέξου. Δεν χάνεις τίποτα. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, ίσως βρεθείς κερδισμένη με ένα ταξίδι στην Κούβα. Το ξέρω, με ζηλεύεις, όμως δεν είσαι ο μόνος...<br />6. Αν θέλεις να κλεισεις επαγγελματική συμφωνία, ο καλύτερος τρόπος είναι κατά το επιδόρπιο μετά από ένα γευστικό δείπνο. Πρόσεξε, μέχρι να φαγωθεί το γλυκό και να έρθει ο καφές πρέπει να έχεις εκθέσει τα επιχειρήματά σου και να έχεις αποσπάσει το ΝΑΙ, αλλιώς το έχασες το παιχνίδι.<br />7. Δεν πειράζει αν οι άλλοι σε θεωρούν χαζό ή ακίνδυνο. Μάλιστα είναι προτιμότερο να μην σε υπολογίζουν καθόλου. Εχεις κατ'αυτόν τον τροπο την απαιτούμενη ελευθερία κινήσεων να εκπλήξεις τον οποιονδήποτε. Και γκόλ και θέαμα.<br />8. Εάν έχεις νεύρα είναι προτιμότερο να το δηλώσεις ώστε να μη σε ενοχλήσει κανείς παρά να παριστάνεις τον συγκρατημένο και τον ανώτερο. Εχει να γίνει τέεετοιο μπαμ που θα σκιαχτεί η πλάση ούλη!<br />9. Κάνε ένα δώρο την εβδομάδα στον εαυτό σου. Ολο τον ξεχνάς, τον καταπιέζεις και τον μαλώνεις. Πού και πού να θυμάσαι να αυτο-κανακευεσαι λιγάκι και να αυτο-κακομαθαίνεσαι. Λίγη παραπάνω προσοχή δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.<br />10. Το μπράουνις που σερβίρουν στον Κίτσεν Μπαρ είναι μακράν το πιο γρήγορο και νόστιμο αντιβιοτικό! Ο πυρετός πέφτει, τα ερωτόνια ανεβαίνουν, τα επιδερμόνια λάμπουν και τα κοινωνικόνια χτυπάνε κόκκινο! Σούπι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5851403524753144931?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-64817705379906512009-03-17T23:06:00.002+02:002009-03-17T23:12:58.246+02:00Για να παραφράσω λιγάκι το ηλίθιο ανέκδοτο που λέει πως ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, όχι τον Αδάμ και τον Μπάμπη...<br /><br />Ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και του έδωσε την Εύα. Οχι την Εύα και την κολλητή της, την Μαρία, και την Γεωργία και την Λίτσα και την Κίτσα και την Πίτσα.<br /><br />Κατάλαβες φίλε μου;<br /><br />Ο κάθε Αδάμ έχει μια Εύα. Κάθε περαιτέρω προσπάθεια η οποία μετατρέπεται σε συνήθεια, σε καμία περίπτωση δεν γίνεται λατρεία, παρά γελοιότητα.<br /><br />Κατάλαβες φίλε μου;<br /><br />Για να στο κάνω νια-νια, ρε παιδί μου, γιατί σε προβλημάτισα, σαν να σε βλέπω ...έχεις σμίξει τα φρύδια σου και προσπαθείς να διαβάσεις between the lines... πάρτο και στην μοναδική γλώσσα που καταλαβαίνεις:<br /><br />Αντε, τράβα "Join Eva's Network".<br /><br />Και ξέρεις ποιο είναι το πιο γαμάτο κομμάτι της ιστορίας; Πώς ουδέν καινόν -ή καλύτερα ακόμα- κρυπτόν υπό τον Ηλιο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-6481770537990651?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-30579528644826288972009-03-07T00:14:00.002+02:002009-03-07T00:35:04.636+02:00που αποτελούν μια άνοιξη στην καθημερινότητα.<br /><br />Ή αλλιώς τι μπορεί να σε διδάξει η κάθε μέρα, εάν έχεις τα μάτια σου και -κυρίως- το μυαλό σου ανοιχτά.<br /><br /><strong>1. Καμιά ηλιόλουστη μέρα δεν πρέπει να πάει χαμένη.</strong><br />Δευτέρα. Καθαρά Δευτέρα, για να είμαστε ακριβείς. Τόσο, τόσο, τόοοοοσο κουρασμένη. Θα προτιμούσα να κάνω κόουκούνιγκ παρά οτιδήποτε άλλο. Λιακάδα, ζέστη. Γουάτ δε χεκ, σκέφτομαι. Η ζωή ειναι μικρή κι εγώ ακόμη μικρότερη. Όοοοολη μέρα γύριζα από καφέ σε εστιατόρια και σε καφέ ξανά. Πέρασα τέλεια. Ασυζητιτί.<br /><br /><strong>2. Η βλακεία είναι ανίκητη.</strong><br />Γνωρίζω ανθρώπους καθημερινώς. Ανθρώπους έξυπνους. Ανθρώπους δραστήριους. Ανθρώπους έξυπνους αλλά όχι και τόσο δραστήριους. Ανθρώπους δραστήριους αλλά οχι και τόσο έξυπνους. Με όλους μπορώ να συννενοηθώ. Εκτός από τους βλάκες. Πράγματι, με νικάνε. Κάθε προσπάθεια είναι μάταιη και ψυχοφθόρα. Το αποδέχτηκα την Τρίτη και τελείωσε το θέμα. Νιώθω κατά τι ελαφρότερη...<br /><br /><strong>3. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει την εντολή mute.</strong><br />Τετάρτη. όου μάι γκάντ. Μετά από 15 ώρες δουλειάς την Τρίτη, 6 ώρες ταραγμένου ύπνου, με περιμένει μια Τετάρτη κρίσιμη και φοβερά φορτωμένη. Για μένα, όχι για όλη την πλάση... όταν εμένα μου γαμιέται το σύμπαν και προσπαθώ να δουλέψω, τότε θα χρειαστούν όλοι την βοήθειά μου, την γνώμη μου, τη συμβουλή μου, το κουτσομπολιό μου κτλ κτλ. Αφήνεις τους πάντες να μιλούν, συνεχίζεις τη δουλειά σου και γνέφεις συγκαταβατικά πού πού. Αυτός τα είπε και ξεθύμανε, εσύ έκανες τη δουλειά σου... όλοι χαρούμενοι!<br /><br /><strong>4. Η άγνοια είναι η χειρότερη απόρριψη.</strong><br />Άν με θυμώσεις, θα στο δείξω. Δεν είμαι Κυρία ούτε Ανώτερη. Πιστεύω και στηρίζω ακράδαντα την άποψη που λέει πως πρέπει να εκφράζεις τα συναισθήματά σου για να μην εκραγείς. Εχω δοκιμάσει πολλούς τρόπους. Την άμεση ή έμμεση εκδίκηση, τις φωνές, την καλλιέργεια ενοχής και τύψεων... Αυτό που πάντα πιάνει, είναι η απόλυτη άγνοια. Αγάπη μου, πως νιώθεις που δεν είσαι πια κάτω από τα λαμπρά μου φώτα; Ή μάλλον, άσε... μη μου πεις... άι ντον'τ ρήλι κέρ...<br /><br /><strong>5. Ενα παιδικό χαμόγελο απαλύνει κάθε πικρία. </strong><br />Παρασκευή πρωί. Ζαλίζομαι, με πονάει το κεφάλι μου και είμαι έτοιμη να εκραγώ λόγω της κίνησης. Στο φανάρι δίπλα μου, παράθυρο με παράθυρο, σταματά ένα σχολικό."Τα δελφινάκια". Μετέφερε παιδάκια στον παιδικο σταθμό. Ενας μικρός, μελαχροινός άγγελος με κάποια μορφή καθυστέρησης μου χαμογελάει... Ή μάλλον δεν μου χαμογελάει απλώς... Μου προσφέρει το πιο γλυκό του χαμόγελο, την πιο αγαπησιάρικη ματιά, μου γνέφει από το παράθυρο ενώ παράλληλα δακρύζει. Του χαμογελάω κι εγώ ενστικτωδώς και δακρύζω από ανακούφιση.<br /><br />Everything is a matter of perception.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3057952864482628897?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-37619938040448211892009-02-16T20:40:00.003+02:002009-02-16T20:57:33.308+02:00Ντήαρ ντάιρι, σήμερα ξύπνησα με φοβερό πονοκέφαλο και ξηρό λαιμό. Ο πόνος υπήρξε διαρκής, έντονος και εξαιρετικά δυνατός. Νιώθω σαν να μου έρχεται εγκεφαλικό.<br />Καθώς κείτομαι στον καναπέ του πόνου, παρακολουθώ το δελτίο του ΣΤΑΡ περιμένοντας τον θάνατο.<br />Λοιπόν πριν πεθάνω να επισημάνω τα εξής:<br /><br />- Εχω αρχίσει κι εκνευρίζομαι πολύ με την Καλομοίρα. Οου μάι γκαντ, γκρόου άπ! Πόσο καιρό ακόμα θα φέρεσαι σαν 5χρονο;; άι μην... Τζίζους!!<br /><br />- Μου αρέσει ο καιρός με την Πετρούλα! Τα κείμενα είναι εξαιρετικά κι η Πετρούλα διαθέτει ακριβώς την φάτσα και την ηλιθιότητα που χρειάζεται για να τα υποστηρίξει.<br /><br />- Είναι πιο δύσκολο απ'ότι νομίζεις να διατηρείς το ίδιο ξανθό συνέχεια. Ο καθε κομμωτής έχει άλλη αντίληψη του τί σημαίνει ξανθό-σαντρέ-ψυχρό-χρυσό-ζεστό με αποτέλεσμα να μην έχει υπάρξει ποτέ ξανθιά γκομενα με την ίδια ξανθιά αποχρωση για παραπάνω από 20 μέρες- όσο καιρό χρειάζεται για να βγει η ρίζα δηλαδή. Οου καμόουν, γκίμι ε μπρέικ... καταντάει κουραστικό.<br /><br />- Τί το τόσο σημαντικό έχει το κυνηγι του χαμένου θησαυρού του Δήμου Ρεθύμνου και μας έχουν ζαλίσει το κέρατο εδώ και τόσες μέρες με συνεχείς ανταποκρίσεις και σταθερά ρεπορτάζ;<br /><br />- Σόρρυ, αλλά αν το δελτίο του Σταρ ειναι σατυρικό να είναι με όλους. Βγαίνει η Ποτούλα Περιμένη, μια νομπάντι ας-τα-λέμε-μοντέλο και δηλώνει πως θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική και το όλο θέμα αντιμετωπίζεται με τρυφερότητα παίζοντας σαν χαλί το you're beautiful του Τζέημις του Μπλαντ. Χελόοοοοοοου... μόνο εγώ άκουσα μια μοντέλα να δηλώνει πως θέλει να γίνει πολιτικός;;; Ντισκριμινέσιονς, ντισκριμινέσιονς...<br /><br />- Για να μην αναφερθώ στα διαφημιστικά διαλείμματα κατά τη διάρκεια του δελτίου... αυτό το ποστ εμπνεύστηκε, συντάχθηκε, επιμελήθηκε κι αναρτήθηκε κατά τη διάρκεια ενός και μόνο διαφημιστικού μπρέικ.<br /><br /><br />Υ.Γ. Το ποστ τελείωσε, έχω βάψει τα νύχια από το ένα χέρι, έχω καπνίσει μισό τσιγάρο κι έχει ακόμη διαφημίσεις... Αν-φάκιν-μπιλίβαμπλ!!! Ούτε να πεθάνω με την ησυχία μου δεν μπορώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3761993804044821189?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-51396429411567472002009-02-12T11:28:00.001+02:002009-02-12T11:28:40.334+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/gFJ2ScJuz5A' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/gFJ2ScJuz5A'/></object></p><p>Όπως η έκδοση του τραγουδιού αυτού.<br />Μου αρέσουν οι ανασκοπήσεις. Πού ήμουν, πού είμαι, πού θα είμαι...<br />Πριν από ένα χρόνο η κανονική εκτέλεση του Lonely no More, ήταν το ringtone σου. Κάθε φορά που με καλούσες ήξερα πως ήσουν εσύ κι έτρεχα να προλάβω την κλήση, έτρεχα να προλάβω εσένα. Μα κάπου στη διαδρομή σε έχασα... κι από τότε περιπλανιέμαι... Και το κινητό σώπασε.<br /><br />Προχθές ήταν του Αγ. Χαράλαμπου. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα το σπίτι μας ήταν γεμάτο κόσμο, γεμάτο μυρωδιές... Η γιορτή του μπαμπά ήταν πάντα μια διαφορετική μέρα από τις υπόλοιπες. Ετσι θα ήταν και τώρα, αν ζούσε. Δεν ζει, όμως, οπότε το σπίτι είναι άδειο και όλοι μας φαίνεται να έχουμε ξεχάσει την σπουδαιότητα της ημέρας. Δεν πειράζει ωστόσο γιατί ο μπαμπάς μου έρχεται στον ύπνο μου κάθε φορά που γιορτάζει ή γιορτάζω και περνάμε χρόνο μαζί. Σαν να μη λείπει...<br />Σπουδαίο πράγμα τα όνειρα... Αντικαθιστούν κι ανακουφίζουν την πραγματικότητα.<br /><br />Κι οι εποχές περνάνε γρήγορα μπροστά από τα μάτια μου... κι οι εικόνες εναλλάσσονται με δαιμονικό ρυθμό, σχεδόν επιληπτικό... Ενίοτε είμαι κι εγώ μέρος τους... Συνήθως απλός θεατής...<br /><br />Και η δυνατή λάμψη του ήλιου δίνει τη θέση της στο φύλλο που με κυματισμούς ακουμπάει το έδαφος, για να το καθαρίσει η βροχή... κι ύστερα σαν χορευτής που φλερτάρει με τον άνεμο μετατρέπεται σε νιφάδα... σαν αυτή που νωχελικά κρέμεται στον λαιμό μου... μοναδικό σταθερό σημείο που πεισματικά αρνείται να συμμετέχει στο κομφούζιο γύρω μου. <br /><br />Μια νιφάδα... το προσωπικό μου εκκρεμμές.</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5139642941156747200?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-61666375350028661032009-02-08T14:21:00.002+02:002009-02-08T14:43:32.564+02:00ακόμη...;<br />Πόση κουλτούρα ακόμη;;; Πόση ακόμη να στριμώξω μέσα σε τρία μόλις μέρες;;<br /><br />Αχ...αμα ο άνθρωπος είναι ποιοτικός και εκπαιδευμένος αγάπη μου... ααααχχ... άμα υπάρχει αυτή η ρημάδα η παίδευση...<br /><br />Πέμπτη στο Μέγαρο Μουσικής. Παρακαλούθησα την Katherine Jenkins να τραγουδά άριες. Μια πολύ όμορφη, φοβερά προσεγμένη, με υπέροχο ντύσιμο και αρκετά φλύαρη, νεαρή υψίφωνος που τα ινδάλματά της είναι η Μαρία Κάλλας, η Ντόλι Πάρτον κι η Μαίριλυν Μονρόε. Ετσι είπε. Ευτυχώς που ακολούθησε φαγητό μετά ποτού στο Πάρκο της Ελευθερίας και στάνιαρα το νιάτο.<br /><br />Σάββατο στο Τεχνόπολις-Γκάζι. Εκθεση: Bodies. Αφυδατωμένα πτώματα που έπαιζαν τένις, ποδόσφαιρο, μπάσκετ. Τα όργανά τους εκτεθειμμένα σε κοινή θέα. Περιγραφή κάτω από κάθε όργανο του τύπου "Εγκάρσια τομή πνεύμονα με καρκίνο" και "Διογκωμένοι από το κάπνισμα πνεύμονες. Πετάξτε τα τσιγάρα σας εδώ" και βελάκια να δείχνουν σε κάδους αχρήστων. Δύο γιατροί στον χώρο απαντούσαν σε ερωτήσεις του κοινού. Επειδή όμως το Γκάζι είναι Γκάζι και ο Γιατρός περιζήτητος γαμπρός, στο τέλος οι κακόμοιροι ειδικευόμενοι κατέληγαν να απαντάνε με φοβερή υπομονή και τρομακτικές λεπτομέρειες σε κάθε ερώτηση που κατέβαινε στο κεφάλι του κάθε γκέι, ο οποίος απλώς φλέρταρε και δοκίμαζε την τύχη του. Εκπαίδευση μετά ψυχαγωγίας... Μάλιστα.<br /><br />ΥΓ. Κανονικά το ποστ θα τελείνε στο Μάλιστα με μια ακόμη ερώτηση του τύπου " Πόση κουλτούρα" κι εγώ να αυτοδοξάζομαι. Αλλά δεν μπορώ να μην κάνω μια παρατήρηση σχετικά με την έκθεση! Θα σκάσω! Από τα χαρακτηριστικά των πτωμάτων καταλαβαινες πως ήταν Ασιατικής καταγωγής. Κι επειδή μου αρέσει να πλέκω συνομωτικές θεωρίες...Όλοι αυτοί οι νεκροί είχαν δώσει την συγκατάθεσή τους να τους επιδεικνύουν κατ΄αυτόν τον τρόπο; Δηλαδή είπαν : "Ναι αγαπητέ Αμερικανέ διοργανωτή της έκθεσης, αμα πεθάνω κάνε με τουρνέ στον πλανήτη με το παχύ έντερο εκτεθειμμένο";; Ή απλώς ήταν νεκροί αγνώστων στοιχείων που αγοράστηκαν για να υπηρετήσουν την τέχνη;;; Σκεπτόμενη λοιπόν διάφορα περί σωματεμπορίας καταλαβαίνεις πόσο γελοίο μου φάνηκε το γεγονός πως στην έξοδο μας ενημέρωσαν περι δωρεάς οργάνων...<br />Επιπλέον, το να πληρώνουμε 16ευρώ για να παρακολουθήσουμε νεκρά πτώματα και καλά διατηρημένα όργανα ή έμβρυα σε φορμόλη το λέμε "ενδιαφέρουσα έκθεση" επειδή φοβόμαστε να παραδεχτούμε πως είμαστε μακάβριοι, περίεργοι, νεκρόφιλοι;; Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας... Πριν από χιλιάδες χρόνιες παρακολουθούσαμε λιοντάρια να ξεσκίζουν σκλάβους στις αρένες σήμερα παρακολουθούμε πτώματα που οι πνεύμονες τους έχουν καρκίνο... Καμιά απολύτως διαφορά. Κατά τα άλλα τρομάζουμε όταν παρακολουθούμε θρίλερ...<br />Γαμώ την υποκρισία μου γαμώ!<br />Γαμώ την ελεύθερη τέχνη μου γαμώ!<br />Γαμώ την επιβράβευση του ανούσιου γαμώ!<br />σιχτηρια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-6166637535002866103?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-3253888543175194432009-02-08T11:12:00.001+02:002009-02-08T11:12:34.748+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/IrZcB-9i7I0' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/IrZcB-9i7I0'/></object></p><p>Songs for you, Truths for me...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-325388854317519443?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-43808945228996843272009-02-01T21:57:00.002+02:002009-02-01T22:16:18.950+02:00Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν ήσυχο...ας πούμε...<br /><br />Ύπνος, βόλτες και πολύ τιβί.<br /><br />Ωστόσο, διαφορετικό από τα άλλα.<br /><br />Αυτές τις δύο ημέρες, ήρθα φέις του φέις με δύο διαφορετικά πράγματα, πρωτόγνωρα για μένα... που αν μη τι άλλο μου προκάλεσαν έκπληξη και σίγουρα μου επιβεβαίωσαν τη θεωρία μου πως πάντα θα υπάρχει κάτι εκεί έξω που περιμένει να το ανακαλύψω!<br /><br /><br />1. Να εμπιστεύεσαι το ένστικτό σου με κλειστά μάτια και να είσαι μονίμως σε επαγρύπνηση. Ρίλι κρούσιαλ ιδιαίτερα όταν έχεις χαθεί σε μια περιοχή. Κι έχεις χαθεί όχι επειδή είσαι βλάκας στο τιμόνι, αλλά επειδή έτσι την είδαν οι υπεύθυνοι του Δήμου.<br />Σάββατο μεσημέρι, έβρεχε τόσο πολύ κι εγώ βρίσκομαι κάπου στον Άλιμο ή Καλαμάκι και δεν έχω ιδέα τι μου γίνεται καθώς όλες οι πινακίδες-σήματα κυκλοφορίας είναι καλυμμένα με πορτοκαλί σακούλες σκουπιδιών. Όχι μία ή δύο... ΟΛΕΣ!!!!! Γιατί να έχουν καλύψει τις πινακίδες;;; Γιατί; Γιατί; Γιατί;;;; Πώς υποτίθεται ότι κυκλοφορείς όταν δεν υπάρχουν φανάρια, η πινακίδα που θα σου υποδείξει που θα στρίψεις, τα ΣΤΟΠ, είναι όλα κρυμμένα με σακούλες σκουπιδιών; Ημουν σε μονόδρομο; Ημουν σε αδιέξοδο; Ημουν ανάποδα; Ποιος ξέρει;; Καλά που βρήκα άκρη σε εκείνο το μπουρδέλο! Πραγματικά... αυτά μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν!!<br />Καλυμμένες πινακίδες! Γουίρντ σσήτ!!<br /><br />2. Το να είσαι 21 και ο -εδώ-και-τρια-χρόνια-καλός-σου να είναι φαντάρος είναι από μόνο του ένα δύσκολο φακτ και για τους δύο. (Μιλάμε για την αδερφή μου...)<br />Θυμάμαι πως όταν εμενα οι γκόμενοί μου πήγαιναν φαντάροι απλώς τους χώριζα κι όλο αυτό στηρίζεται σε μια φιλοσοφία που μέχρι σήμερα έχω. Οι άντρες πάνε φαντάροι μια φορά στη ζωή τους. Εσύ, σαν γυναίκα, το αντιμετωπίζεις πολλές φορές! Είσαι 17, εκείνος είναι 18. Γράψε ένα φανταριλίκι. Είσαι 20, εκείνος 23. Τελειώνει τη σχολή, πάει φαντάρος. Γράψε δεύτερο φανταριλίκι στα πρακτικά σου. Είσαι 25. Εκείνος ειναι 28. Αφού τελειώνει και το διδακτορικό του, πάει φαντάρος να ξεμπερδεύει και με αυτό. Τρίτο δικό σου φανταριλίκι. Και μιλάμε για 9 μήνες στην καλύτερη, αλλιώς ένας χρόνος! 12 Ολόκληροι μήνες!<br />Εγώ λοιπόν, απλώς χώριζα.<br />Η αδερφή μου, όμως, που είναι διαφορετικός άνθρωπος... πιο ηθική και τρυφερή όχι απλά το υπομένει στωικά όμως σήμερα το απόγευμα που πήγα να δω τι στο καλό κάνει από το πρωί στον υπολογιστή την βρήκα να γράφει με μανία στο fantarines forum. Φαντάζεσαι, χρυσό μου, τι περιεχομένου είναι αυτό το σάιτ!!! Οου μάι γκασσσ!!! Είχα να γελάσω τόσο πολύ και τόσο δυνατά πάρα μα πάρα πάρα πάρα πολύ καιρό!!!<br />Φόρουμ για όσες έχουν γκόμενο φαντάρο;;;;;;!!!! Νάου, χάου φάνι ιζ δις σσητ;;;;;<br /><br />Ενα εποικοδομητικό σαββατοκύριακο...δατ γουόζ ιτ!!<br /><br />Καλό μήνα μπάι δε γουέι καλό μου ημερολόγιο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-4380894522899684327?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-12753757716801529982009-01-29T21:51:00.003+02:002009-01-31T22:55:38.821+02:00Περασμένη Τετάρτη...Κόντευε 9... Κολλημένη στην Μεσογείων, ακουγα δυνατά μουσική... ήχος σταθερός, βαρύς, ηλεκτρονικός..."baby I've got some pretty bad habits". O Dan Diamond μιλούσε στην ψυχή μου... "Like smoking, drinking... and I'm not gonna change for anybody".<br /><br />Τράβηξα την τελευταία τζούρα του τσιγάρου μου και το πέταξα από το παράθυρο. Συνειδητοποιώ πως φέτος δεν ένιωσα κρύο ούτε για μια στιγμή... αυτός ο χειμώνας είναι ο πιο θερμός της ζωής μου...<br /><br />Δυο μέρες ακόμη μέχρι το Σαββατοκύριακο. Πώς περνούν έτσι οι μέρες; Καμιά φορά νιώθω πως οι ώρες με προσπερνούν... Φοβάμαι πως θα ξυπνήσω ένα πρωί και θα είμαι πια γριά... Οι μέρες θα έχουν γλυστρήσει από πάνω μου όπως η άμμος μέσα από τα χέρια μου.<br /><br />Μακάρι η μέρα να είχε κι άλλες ώρες...<br /><br />"If there's nothing missing in my life, then why do these tears come at night?"<br /><br />Μερικές μέρες είναι πολύ παράξενες... Ξεχωριστές... Σκέφτεσαι κάτι επίμονα συνεχώς... Υπάρχει μέσα στο κεφάλι σου παράλληλα με όλα τα άλλα... Όταν φτάνει επιτέλους η στιγμή που το ξεχνάς και το αφήνεις πίσω σου, τότε αυτό εμφανίζεται ξανά!<br /><br />... σου σκουντά τον ώμο την ώρα που εσύ είσαι απορροφημένος στον υπολογιστή σου κι εσύ τρομάζεις... η καρδιά σου χτυπά τόσο δυνατά που νομίζεις πως θα σπάσει... και θυμώνεις! θυμώνεις τόσο πολύ με το πισώπλατο, ύπουλο σκούντηγμα!<br /><br />Μάταιο...<br /><br />Τρίβω τα μάτια μου... είμαι ακόμη κολλημένη στην κίνηση.<br />Στο αντίθετο ρεύμα βλέπω από μακριά φώτα να αναβοσβήνουν... δεν καταλαβαίνω περί τίνος πρόκειται...<br /><br />Τα φώτα πλησιάζουν... γύρω στα 20 καινούρια ασθενοφόρα ανεβαινουν με ταχύτητα την λεωφόρο... γρήγορα και ήσυχα... Μόνο οι φάροι τους αναβοσβήνουν σαν γιγάντιες πυγολαμπίδες...<br /><br />Κι εγώ δακρύζω... από χαρά. Δεν ξέρω γιατί... Οι φάροι των ασθενοφόρων με καθησυχάζουν κι η κίνηση δεν μου φαίνεται πια αφόρητη...<br /><br /><br />Κι ο Neil Diamond συνεχίζει... "I try to go straight and do the right thing, but bad habits are hard to break"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-1275375771680152998?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-72424583216945821432009-01-26T18:11:00.002+02:002009-01-26T18:36:06.405+02:00Υπάρχουν κάποια επαγγέλματα τα οποία θεωρητικά δικαιολογούνται, εξαρτώνται και τροφοδοτούνται από τον Τρίτο.<br /><br />Ή αλλιώς αυτό που λέμε "Περιμένω την δουλειά να'ρθει"<br /><br />Για παράδειγμα:<br /><br />- ο νεκροθάφτης. Κάθεται όλη μέρα στο κρίπι γραφείο. Ύφος σχεδόν υπνωτισμένο. Στην τηλεόραση παίζει Λαμπίρη και ειδήσεις στο Μέγκα Τσάνελ ( οι δυο πιο σημαντικές πηγές πληροφόρησης αυτήν τη στιγμή στην ελληνική πραγματικότητα). Στον τοίχο πίσω από το γραφείο κρέμεται ΠΑΝΤΑ μια φωτογραφία ασπρόμαυρη σε Α3 μέγεθος ενός πεθαμένου συγγενή του νεκροθάφτη. Μα θα'ναι παππούς του, γιαγιά του, τριτοξαδέρφη του μπατζανάκη της γυναίκας του αδερφού του... Γουατέβερ. Δίπλα στο σκούρο γραφείο υπάρχει μια μισάνοιχτη πόρτα που οδηγεί σε αποθηκη με φέρετρα και το μπάνιο. Ο φίλτατος, λοιπόν, περιμένει έναν αιφνίδιο ή μη θάνατο για να δουλέψει.<br /><br />- η πωλητρια σε κατάστημα. Μουσική παίζει στη διαπασών. Το μαγαζί ολοφώτεινο. Εκείνη με βλεφαρίδα κάγκελο και τρια χέρια μέικ-απ, κάθεται στο ταμείο όπου ξεφυλλίζει περιοδικό ή μιλάει στο τηλέφωνο με τις ώρες. Καμιά φορά σηκώνεται κιόλας για ξεπιαστεί και με την άκρη του ματιού της τσεκάρει την αντανάκλαση της σιλουέτας της. Τόσοι καθρέφτες, θέλεις δεν θέλεις γίνεσαι ματαιόδοξος. Αν είναι απλά πωλήτρια, κοιτάζει το ρολόι ανά 3λεπτο για να σχολάσει και να πάει για καφέ. Αν είναι ιδιοκτήτρια, η καρδιά της φτερουγίζει στο βλέμμα κάθε περαστικού.<br /><br />- ο ΜΑΤατζής. Νεαρός, στρατόκαβλος ενίοτε, που μαζί με άλλους 50 ομοίους του, τον έχουν κατεβάσει στην Ρηγίλλης να φυλαει τα έρμα. Η βραδιά είναι ήσυχη. Τα πράγματα κυλούν ομαλά. Στρίβει τσιγάρο, ακουμπάει στον τοίχο με το ένα πόδι, στέλνει μηνύματα. Κάτι του λένε από τον ασύρματο, δίνει βάση μήπως χρειάζεται η "συνδρομή" του...Μπα! Ανάβει τσιγάρο και περιμένει...<br /><br /><br />Ομοίως...<br /><br />- τί κάνεις Άννα;<br />- κουκιά σπέρνω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-7242458321694582143?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-35016292806902275672009-01-18T18:30:00.014+02:002009-01-18T18:58:16.792+02:00Εχω γράψει τόσα και τόσα ποστ, νομίζω πως η καθημερινότητά μου, δικαιούται ένα.<br />Μιλάω πρακτικά, μην νομίζεις αγαπητό ημερολόγιο πως θα αρχίσω τις φιλοσοφίες ξανά και το μπλα μπλα μπλα...<br /><br />Θα μιλήσω για τα 10 προϊόντα που έχω επιλέξει ανάμεσα σε πολλά, τα χρησιμοποιώ καθημερινά κι εντέλει τα αγαπώ βρε αδερφέ...<br /><br />Ναι, είμαι ματήριαλ γκέρλ.<br /><br />Πάμε!<br /> -------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br /><br />Η μέρα ξεκινά με ντουζάκι. Αφρόλουτρο Papoutsanis Musk.<br />όου μάι γκαντ μυρίζει τόσο ωραίαααααα...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNc32E-PGI/AAAAAAAAAHo/bT5qMhgsu3c/s1600-h/papoutsanis.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 62px; height: 136px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNc32E-PGI/AAAAAAAAAHo/bT5qMhgsu3c/s200/papoutsanis.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292676101569395810" border="0" /></a><br /><div style="text-align: left;">Αμέσως μετά το ντουζάκι, γαλάκτωμα σώματος.<br />Chocolate από τη Bettina Barty. </div>Άι σουέρ... μου έρχεται να με δαγκώσω!! λολ! <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNdOSFzGAI/AAAAAAAAAHw/2tRNyvSwhbY/s1600-h/bettina.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 130px; height: 130px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNdOSFzGAI/AAAAAAAAAHw/2tRNyvSwhbY/s200/bettina.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292676487046174722" border="0" /></a><br />Βουρτσίζουμε δοντάκια πρωί βράδυ και τί είναι αυτό που ποτέ δεν ξεχνάμε;;<br />Listerine με γεύση πορτοκάλι. Μπάι μπάι μικροβιάκια..!!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNddnlQU_I/AAAAAAAAAH4/223HgsI8Tv8/s1600-h/listerine.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 158px; height: 151px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNddnlQU_I/AAAAAAAAAH4/223HgsI8Tv8/s200/listerine.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292676750513296370" border="0" /></a><br />Χωρίς καφέ δεν ανοίγει το βλέφαρο ακόμη κι αν το καρφώσεις με πινέζες στο μέτωπο! Πίνω μόνο φίλτρου και μόνο Jacobs.Ε, κολλήματα είναι αυτά...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNd9730IuI/AAAAAAAAAIo/2S7vdwRc3Jc/s1600-h/jacobs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 115px; height: 159px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNd9730IuI/AAAAAAAAAIo/2S7vdwRc3Jc/s200/jacobs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292677305715663586" border="0" /></a><br />Μαζί με τον καφέ τι πάει; Γιέπ, τσιγάρο. Ωραία συσκευασία, μεστή γεύση. Γαμώ...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNdoS1tKsI/AAAAAAAAAII/KMSmeXw-aJw/s1600-h/davidoff.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 109px; height: 161px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNdoS1tKsI/AAAAAAAAAII/KMSmeXw-aJw/s200/davidoff.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292676933923711682" border="0" /></a><br />Μέικ απ λέιντις!!! Individualist by Estee Lauder.<br />Αφήνει ωραία υφή, στρώνει πανεύκολα και κρατάει όλη μέρα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNd3wNHbwI/AAAAAAAAAIg/T_4uHgOGjbo/s1600-h/EsteeLauder.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 129px; height: 157px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNd3wNHbwI/AAAAAAAAAIg/T_4uHgOGjbo/s200/EsteeLauder.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292677199504568066" border="0" /></a><br />Christian Dior, η καλύτερη μάσκαρα μπάι φαρ.<br />Κάνει κάτι βλεφαρίδες ... τι να λέμε τώρα?!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNdt-iqZRI/AAAAAAAAAIQ/49MkoiYjimU/s1600-h/dior.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 172px; height: 172px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNdt-iqZRI/AAAAAAAAAIQ/49MkoiYjimU/s200/dior.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292677031554344210" border="0" /></a><br />Για τα σκασμένα χείλη του χειμώνα, κρέμα χειλιών από την Avene.<br />Δεν έχει χρώμα, δεν μυρίζει, δεν είναι λιπαρό και φοριέται μια χαρά μόνη της ή ως βάση κραγιόν.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNdjp0BwOI/AAAAAAAAAIA/-M5EPON7Tbc/s1600-h/avene.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 93px; height: 156px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNdjp0BwOI/AAAAAAAAAIA/-M5EPON7Tbc/s200/avene.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292676854191341794" border="0" /></a><br />Αρωματάκι φυσικά για να σε παίρνουν μυρωδιά από μακριά...<br />Ενα από τα αγαπημένα μου... The One από D &amp; G.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNdzGBORII/AAAAAAAAAIY/_PwzCwPSUhc/s1600-h/dolce.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 142px; height: 142px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNdzGBORII/AAAAAAAAAIY/_PwzCwPSUhc/s200/dolce.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292677119460918402" border="0" /></a>Extra tip! Δεν λείπουν ποτέ απο την τσάντα μου... Χαρτομάντηλα. Οχι ότι κι ότι όμως, οκ;<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNerbFPytI/AAAAAAAAAIw/Q7aWA9WnHsM/s1600-h/zewa.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 145px; height: 145px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SXNerbFPytI/AAAAAAAAAIw/Q7aWA9WnHsM/s200/zewa.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292678087187614418" border="0" /></a><br />Αυτάαααα είναι και δεν τ'αλλάζω, δεν τ'αλλάζω<br /><br />(μπάι φάρ το πιο άκυρο ποστ που έχω αναρτήσει ποτέ...λολ!!!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3501629280690227567?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-31836844671544838942009-01-16T14:14:00.001+02:002009-01-16T14:16:07.271+02:00Δεν είναι κωμικοτραγικό που Αυτός ή Αυτή που είσαι ερωτευμένος, που τρελαίνεσαι και πεθαίνεις<br /><br />είναι ο ίδιος άνθρωπος που κάποιος άλλος κλαίει από βαρεμάρα κάθε φορά που τον βλέπει?<br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Δια στόματος Γιώργου Πανόπουλου</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3183684467154483894?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-19517897202288028142009-01-14T12:17:00.002+02:002009-01-14T12:37:42.934+02:00Δευτέρα βράδυ. Ώρα 20.30 περίπου κλείνω την πόρτα του γραφείου πίσω μου...<br />Παθαίνω πολιτισμικό σοκ βγαίνοντας από το ασανσέρ. Από το ζεστό, γεμάτο θαλπωρή γραφείο μου των 30 βαθμών Κελσίου στην παγωμένη Μεσογείων!!!<br /><br />Κατευθύνομαι προς το αμάξι.... Περπατάω, περπατάω, φτάνω... ΠΟΥΘΕΝΑ το αμάξι...<br />Ξαναψάχνω, ξαναψάχνω... πάλι τίποτα... Ψάχνω στις παράλληλες οδούς, ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω... πφ...τίποτα!<br /><br />Παίρνω τηλέφωνο την κολλητή μου και της ανακοινώνω πως δεν βρίσκω πουθενά τον Κεραυνό. Με κατηγορεί ότι έχω πιει πάλι και δεν θυμάμαι που το αφησα. Αφου καταλαβαίνει πως είμαι νηφάλια ανησυχεί και διαδίδει το νέο. Σύντομα χτυπάει κι άλλο τηλέφωνο. Ο κολλητός. Μου λέει να καλμάρω και να πάω στην Αστυνομία να δηλώσω κλοπή...<br /><br />Εγώ, όμως, δεν το βάζω κάτω. Χτυπάω την πόρτα της μονοκατοικίας έξω από την οποία είχα παρκάρει. Μου ανοίγει μια γριούλα που κράταγε αγκαλια μια γάτα... Της εξηγώ τί συμβαίνει. Με διαβεβαιώνει πως δεν κάλεσε κανείς γερανό ούτε αντιλήφθηκαν τίποτα - εάν επρόκειτο για κλοπή-.<br />Σύντομα όλη η γειτονιά είναι στο πόδι και ψάχνουν τον Κεραυνό μαζί μου. Μονολογούν για την εγκληματικότητα, μου προσφέρουν συμπάθεια. Είναι για αυτούς η Είδηση του Μήνα...!!!<br />Εγώ στη μέση απελπισμένη να φυσάω και να ξεφυσάω "Ουφ!" και "Ουφ!" κι όλη η γειτονιά τριγύρω μου να ψάχνει...<br /><br />Αφού, λοιπόν, το έχω πάρει απόφαση πως "πάει ο Κεραυνός χάθηκε, πάει ο Κεραυνός πάει" τους ευχαριστώ, τους ζητώ συγνώμη που τους αναστάτωσα και τους ανακοινώνω πως σκοπεύω να πάω στην Αστυνομία. Εκείνοι συνεχίζουν τα "πηγαδάκια" τους για το φοβερό συμβάν καθώς εγώ απομακρύνομαι...<br /><br />Κι όπως περπατώ κλαίγοντας τη Μοίρα μου, πέφτω πάνω στον Κεραυνό!!!<br /><br />Κοιτάζω ένοχα γύρω μου αν με βλέπει κανείς, μπαίνω γρήγορα μέσα, αγκαλιάζω το τιμόνι και φεύγω με σβηστά φώτα σαν τον κλέφτη μη με πάρουν είδηση και με λιντσάρουν...<br /><br />Εννοείται βέβαια πως εκείνη η μεριά αποκλείστηκε μια και καλή ως οψιόν πάρκινγκ... Αφ'ενός ντράπηκα παρα πολύ... αφ'ετέρου βρήκα το αμάξι...Ιζ όλλ δατ κάουντς!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-1951789720228802814?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-88164897451427021692009-01-04T20:15:00.003+02:002009-01-04T20:27:50.473+02:00λετ μι τελ γιου ε λιτλ σαμθινγκ...<br /><br />Εμενα που με βλέπεις -την ξανθούλα- εχω υπάρξει μελαχροινή, καστανή, κοκκινομάλλα.<br />Τίποτα όμως δεν συγκρίνεται με το ξανθό μάι φρέντ...<br />Να μερικοί λόγοι για τους οποίους διατηρώ το ξανθό, το υπερασπίζομαι και το συστήνω ανεπιφύλακτα...<br /><br />- Το ξανθό από μόνο του δίνει την αίσθηση της ελαφρότητας. Κανείς δεν περιμένει πολλά απο εσένα, σχεδόν σε υποτιμούν -με την γλυκιά έννοια της λέξεως. Αυτό είναι καλό. Μπορεις πάντα να κάνεις την έκπληξη και να είσαι σίγουρη πως τα κρέντιτς μετά την πράξη είναι διπλάσια από αυτά που θα απολάμβανες ως μη ξανθιά.<br />- Συγχωρείσαι πιο εύκολα. Το κλισέ "οι ξανθές είναι χαζές" έχει καρφωθεί τόσο πολύ υποσυνείδητα στο μυαλό όλων που αν τελικά κάνεις κάτι κουτό είσαι απλώς μια επιβεβαιωμένη ξανθιά.<br />- Οταν οδηγείς άτσαλα και προκαλείς μποτιλιάρισμα κάνοντας 3 μέρες να παρκάρεις, αρκεί ένα αφελές χαμόγελο. Δεν θα κάτσει κανείς να ασχοληθεί μαζί σου ή να σε κατηγορήσει. Είσαι απλώς μια ξανθιά.<br />- Οι άντρες προτιμούν την ξανθιές. Ναι, ναι... έχουν γίνει και σχετικές έρευνες που το αποδεικνύουν. Τους δίνουμε την αίσθηση των σέξι και αφελών πλασμάτων που γνωρίζουν πως να διασκεδάζουν. Υπάρχει καλύτερος συνδυασμος από αυτό για τα κουτά αρσενικά;; Νοπ, άι ντον'τ θινκ σόου.<br /><br /><br />Εντέλει, οι ξανθιές περνάνε καλύτερα βρε αδερφέ όπως κι αν το κάνεις. Ενα αξιοπρεπές ντύσιμο κι ένα νορμάλ μακιγιάζ ...και ΒΟΥΑΛΑ! το μαλλί πάλι σε έχει σώσει και κάνεις τη διαφορά.<br /><br />Εξάλλου, αν το καλοσκεφτείς θα προτιμούσες να είσαι Μεριλυν Μονρόε ή Μαρία Καλλάς;<br />Μάι πόιντ εξάκτλι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-8816489745142702169?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-17975126767548997642009-01-01T14:03:00.003+02:002009-01-01T14:35:28.097+02:00Δεν πιστεύω στην Πρωτοχρονιά και βαριέμαι να την γιορτάζω, για να είμαι ειλικρινής.<br />Πιστεύω πως η Πρωτοχρονιά του καθένα, η αλλαγή του Χρόνου, συμβαίνει την ημέρα των Γενεθλίων μας.<br />Τότε ξεκίνησε για τον καθέναν ο Χρόνος να μετράει. Αυτή η Ημερομηνία αποτελεί σημείο αναφοράς για τη ζωή μας, για την Ύπαρξή μας.<br />Αυτός είναι κι ο λόγος που βαριέμαι να γιορτάζω τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, το Πάσχα...Ναι, ναι! Ακόμα και την ονομαστική μου εορτή. Απλά έχω βολευτεί και κάτι κερδίζω κάθε φορά απο την καθεμία. Ύπνο, δώρα, ξεκούραση, γλυκά, πάρτυ, εκδρομούλες. Αφορμές, εν ολίγοις.<br />Αφού, λοιπόν, ο Χρόνος για μένα ξεκινάει στις 17 Αυγούστου που είναι η μέρα που πρωταντίκρυσα αυτόν τον Κόσμο, δεν έχει νόημα να παίρνω αποφάσεις για το Νέο Ετος.<br />Αν, όμως, περ'από αυτά έκανα έναν μικρό απολογισμο- Ημερολογιακό Απολογισμό- σαν απογραφή, θα διαπίστωνα πως μέσα σε ένα Χρόνο:<br /><br />- παραιτήθηκα απο δυο παντελώς (μεταξύ τους και μαζί μου) άσχετες δουλειές για να βρω την τρίτη - αυτη που έψαχνα με μεγάλη αγωνία για πολύ καιρό. Τσεκ! Μία προσωπική επιτυχία!<br /><br />- Γνώρισα πολλούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους. Αλλοι έφυγαν, άλλους τους έδιωξα, άλλοι έμειναν και άλλοι απέδειξαν εαυτόν. Όλοι μου έμαθαν κάτι, με τον καλό ή τον κακό τρόπο... Τσεκ! Γράψε δύο στις προσωπικές επιτυχίες.<br /><br />- Απέκτησα το πρώτο μου αυτοκίνητο- τον Κεραυνό. Μαζί καλπάζουμε ελεύθεροι κάθε φορά που μας πνίγει η Στατική Καθημερινότητα. Τσεκ! Σημειώνεις ακόμα έτσι;<br /><br />- Εκλαψα τρεις φορές. Μία από νεύρα, μία από μεθυσμένο παράπονο και την τελευταία απο νοσταλγία. Αξιζε τον κόπο και τις τρεις φορές...<br /><br />-Ταξίδεψα σε καινούρια μέρη, μου έδειξαν καινούριους δρόμους, οι ορίζοντές μου διευρύνθηκαν.<br /><br />- Εγινα νονά ενός πανέμορφου και πανέξυπνου αγοριού που έχει ξεχωριστή θέση πάντα στην Πραγματικότητά μου. Εχω ένα ιδιαίτερο δέσιμο με αυτό το παιδί...<br /><br />- "Ξύπνησα" συνειδητοποιώντας πως δίκιο είχε ο Πλάτωνας περί Πολιτείας. Νιώθω υπεύθυνη για όσα συμβαίνουν γύρω μου. Και ένοχη, ενίοτε. Αρκεί μια κίνηση, μια επιλογή, μια απόφαση για να επιτρέψεις ή να αποτρέψεις...<br /><br />2008... θαύματα, δώρα, απογοητεύσεις, προβλήματα, χαρές<br /><br />Miracles DO happen, if you strongly believe in them...<br /><br />2009? Ad astra per aspera ή αλλιώς " Πιο ψηλά να κοιτάζω, πιο ψηλά να ανεβαίνω"...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-1797512676754899764?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-25511341245637338382008-12-21T19:30:00.002+02:002008-12-21T19:38:16.533+02:00Να μερικές γρήγορες απαντήσεις αν με ρωτούσε κάποιος τί σκέφτομαι τώρα...<br /><br />1. το νέο τραγούδι της Βίσση με ανατριχιάζει με την κακή έννοια. Είναι λιγάκι τρομακτικό. Σαν σάουντρακ απο δευτεραντζα θρίλερ. Περιμένω να εμφανιστεί ένα νεκρό κοριτσάκι με βρώμικα μαλλιά.<br /><br />2. τίποτα. είμαι brain-damaged.<br /><br />3. μου λείπει ύπνος. Δεν ξέρω γιατί αφού συνέχεια κοιμάμαι αλλά μου λείπει.<br /><br />4. τι χρώμα να βάψω τα νύχια μου...<br /><br />5. τι διαφορά έχουν τα σπίρτα ασφαλείας από τα κοινά σπίρτα...<br /><br />αυτάααα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-2551134124563733838?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-28412173533120802662008-12-19T20:34:00.003+02:002008-12-19T20:51:24.360+02:00Λένε πως μερικοί κατά συρροήν δολοφόνοι θέλουν να πιαστούν. Ο λόγος που διαπράττουν τους φόνους -άκρως πρωτότυπους και μελετημένους καμιά φορά οφείλω να ομολογήσω- είναι γιατί τους αρέσει το παιχνίδι.<br />Η αδρεναλίνη, η ένταση, το παιχνίδι της γάτας με τον ποντικό... όλα αυτά κατά έναν διεστραμμένο τρόπο είναι πους τους εξιτάρουν... να αποδείξουν την εξυπνάδα τους, την πονηριά τους. Μια μορφή μεγαλομανίας και εγωισμού που περιμένει να ανακαλυφθεί ώστε να τους αποδοθεί η ευθύνη, "εύσημα" για αυτούς...<br /><br />Το μεγαλυτερο λάθος που κάνουν ειναι πως υπερτιμούν τον εαυτό τους.<br />Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι Κυνηγοί τους είναι πως υποτιμούν το Θήραμα τους. Περιμένουν το λάθος...<br />Καμιά φορά, όμως, απλώς δεν συμβαίνει το Λάθος. Η ζωή δεν είναι αυτοτελές επεισόδιο του NCIS.<br />Καμιά φορά το Θήραμα απλώς κουράζεται από την Βλακεία του Κυνηγού ή από την Ανικανότητά του και του δίνει στοιχεία...<br />Μελετημένα Λάθη...<br /><br />Ο εγωισμός πρέπει να τραφεί.<br />Η αλήθεια δεν πρέπει να ειπωθεί. Οφείλει να ανακαλυφθεί.<br />Όταν αυτό συμβεί, Δάφνες κοσμούν τα κεφάλια. Του Κυνηγού και του Θηράματος.<br />Κι οι δύο είναι ικανοποιημένοι.<br /><br />Ούτως ή άλλως, η Υστεροφημία είναι το Παν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-2841217353312080266?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-27365264983952226732008-12-18T17:01:00.002+02:002008-12-18T17:53:26.552+02:00Ημέρα Πέμπτη. Ωρα 9.00 π.μ.<br />Κουβαλάω ένα σωρό χαρτιά, χαρτάκια και σακουλίτσες. Προσπαθώ όπως όπως να τα κρατήσω να μη μου τα πάρει ο αέρας καθώς κατευθύνομαι προς το αμαξάκι μου, τον "Κεραυνό".<br />Χτυπάει το κινητό.<br />Για καλή μου τύχη το κρατάω κι αυτό στο χέρια. Αντε να το ψάξεις μέσα στην τσάντα...<br />Για κακή μου τύχη, κρατάω ΚΑΙ αυτό στα χέρια.<br />Απαντάω. Στην άλλη άκρη της γραμμής η Μαμά.<br /><br />Μαμά: Καλημέρα! Τι κάνεις;<br />Εγώ: Πάω για δουλειά, καλημέρα.<br />Μαμά: Τι καιρό κάνει εκεί;<br />Εγώ: Φυσάει αλλά ειναι ζεστά. Πρέπει να σε κλείσω. Θα τα πούμε μετά.<br />Μαμά: (απτόητη) Εδώ βρέχει πολύ. Θα βρέξει κι εκεί είπαν.<br />(Με την μαμά δεν μένουμε στον ίδιο νομό)<br />Εγώ: Α, ναι;;<br />Μαμά: Ναι! Ναι! Εδώ γίνεται χαλασμός! Είπανε θα μεταφερθεί το κύμα κακοκαιρίας στην Αθήνα από σήμερα το πρωί.<br />Εγώ:Τι ώρα; Είπαν;<br />Μαμά:Ε... γύρω στις 9 είπαν.<br />Εγώ: Να το κάνουμε 10 που θα έχω φτάσει στο γραφείο;<br />Μαμά: (σκεπτική αρχικά, τελικώς διαπραγματεύσιμη)Δεν ξέρω... μπορεί και 10.<br /><br />Α ρε μάνα... γελάω και το κλείνουμε...<br /><br />Φτάνω στον Κεραυνό, ξεφορτώνω, βάζω μπρος και φεύγω.<br />Αντιμετωπίζω δίλημμα ξαφνικά. Δεν ξέρω γιατί αλλά σήμερα έτσι για αλλαγή είπα να ανέβω την Δαμάρεως αντί τη Φιλολάου για να βγω στην Κατεχάκη από περιφερειακό.<br />Δεν ξέρω γιατί το έκανα... συνήθως ακολουθώ την πεπατημένη. Ήτοι αν κάτι αποδεδειγμένα δουλεύει και σε βολεύει δεν το πειράζεις, το αφήνεις ως έχειν για να εξακολουθεί να λειτουργεί.<br /><br />Ανεβαίνω ανεβαίνω ανεβαίνω τη Δαμάρεως. Έπρεπε να στρίψω αριστερά. Το ήξερα.<br />Αντ'αυτού τα χέρια μου δεν υπάκουσαν, δεν έστριψαν το τιμόνι και συνέχισα ευθεία.<br />Βγαίνω στην Αττική Οδό.<br />Βλέπω μια ταμπέλα ίσα με το σπίτι μου. "ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ". Επρεπε πάλι να πάω αριστερά. Όοοοοοχι... θα ήταν πολύ εύκολο. Συνέχισα ευθεία και πάλι. Δεν ξέρω γιατί. Το μυαλό μάλλον δεν είχε ξυπνήσει για τα καλά και δεν μπορούσε να δώσει εντολές στο κορμί.<br />Συνεχίζω ευθεία. Φτάνω στα διόδια. Μπαίνω στη γραμμή...περιμένω, περιμένω.<br />Φτουουου! Είναι για όσους εχουν e-pass. Κάνω όπισθεν καθώς οι υπολοιποι φίλοι οδηγοί δυσανασχετούν και μπαίνω στην διπλανή γραμμή. Περιμένω, περιμένω... Ρε πούστη! πάλι! κι αυτοί είναι για όσους έχουν e-pass.<br />Ξανακάνω όπισθεν καθώς οι φίλοι οδηγοί έχουν αρχίσει και μου ρίχνουν θανατηφόρα βλεμματα. Τους χαμογελάω και μπαίνω στην από δίπλα γραμμή.<br />Φτάνει η σειρά μου. Ρωτάω τον υπάλληλο: "Από εδώ πως βγαίνω Μεσογείων;"<br />Υπάλληλος: ΑΑΑ! είσαι πολύ λάθος απο εδώ που ήρθες.<br />Εγώ: Το ξέρω. Πες μου σε παρακαλώ πως θα βγω Μεσογειων.<br />Υπάλληλος: Μα καλά...τι δουλειά έχεις από εδώ;<br />Εγώ: Μπερδεύτηκα. Πώς θα βγω στην Μεσογείων;<br />Υπάλληλος: Στην πρώτη έξοδο για Παπάγου δεξιά και στο δεύτερο φανάρι αριστερά.<br /><br />Ξεκινώ και κατευθυνόμαστε με τον Κεραυνό προς την Εξοδο.<br />Χα! την βρηκα! Στρίβω αριστερά.<br />Ψάχνω να βρω φανάρια...πουθενά! Προχωρώ λοιπόν κι εγώ όπως με πάει ο δρόμος.<br />Ανεβαίνω ανηφόρες, περνάω διασταυρώσεις, ανεβαίνω ανηφόρες, παίρνω τις στροφές.... πουθενά το φανάρι. Ανεβαίνω ανηφόρες, εχω αρχίσει κι ανησυχώ, ανεβαίνω υψόμετρο... πουθενά το φανάρι. Ανεβαίνω, ανεβαίνω, βουλώνουν τα αυτιά μου απο το υψόμετρο, περνάω το Νεκροταφείο Παπάγου, ανησυχώ πάρα πολύ... πουθενά φανάρι. Συνεχίζω ανεβαίνω, ανεβαίνω, ανεβαίνω, φυσάει πολύ, ο Κεραυνός τρέμει, κλαδιά και φύλλα περνάνε απο μπροστά μου (θυμίζω πως φυσάει πολύ) έχω αρχίσει και φοβάμαι... πουθενά φανάρι...<br />Φτάνω σε μια Μονή (σόρρυ, δεν θυμάμαι πως τη λενε). Εκεί σταματάω.<br />Το ραδιόφωνο σταμάτησε να παίζει. Οχι δεν κάνει παράσιτα. Απλά σταμάτησε να παίζει. Γενικώς. Το οτιδήποτε. Το κινητό μου δεν έχει σήμα. Δεν περνάει ψυχή... κι εγώ φοβάμαι. Σαν τη ζώνη του λυκόφωτος ένα πράγμα...<br />Ανάβω αλάρμ, βγαίνω απο το αμάξι, ισιώνω το κόκκινο φουστανάκι μου, τινάζω την φρεσκοφτιαγμένη μπούκλα, κοιτάζω τον ουρανό και σκέφτομαι αν είναι πολλά τα μποφόρ για τα Σούπερ Πούμα. Κάποιος θα με ψάξει... δεν μπορεί... Μέχρι τότε... ευτυχώς έχω μαζί τοστάκι, νερό, και τσιγάρα. (σσ. Αν είναι να χαθείς, κάντο με στυλ. Μη σε βρουν οι διασώστες κι εντελώς κακομοίρα).<br />Περνάει ένας νεαρός. Του χαμογελάω. Σταματάει.<br />Εγώ: Καλημέρα...<br />Νεαρός: Καλημέρα!<br />Εγώ: Στη Μεσογείων θέλω να βγω όμως δεν ξέρω από πού... Μάλλον χάθηκα.<br />Νεαρός: Εδώ είναι βουνό!<br /> (γελάει...ωραίος ειναι όταν γελάει. Συνεφέρω τον εαυτό μου σκεπτόμενη πως εδώ ο κόσμος χάνεται κι εγώ του τέτοιου μου τον χαβά)<br />Εγώ: Πώς θα βγω απο εδώ; Μπορείς να μου δείξεις σε παρακαλώ;<br />Νεαρός: Ακολούθησε με!<br /><br />Χαρουμενη που αυτο-σώθηκα, λυπημένη που δεν χρειάστηκε να έρθουν τα νταβραντισμένα αγόρια με τη στολή να με σηκώσουν στα χέρια τους μπαίνω στο αμάξι.<br />Τον ακολουθώ, τον ακολουθώ. Το ραδιοφωνο ξαναπαίζει. Το κινητό δεν ξέρω αν έχει σήμα. Κάπου έπεσε μέσα στο αμάξι λόγω των πολλών κι αποτομων στροφών.<br />Σταματάει στην πλατεία Παπάγου και μου λέει πως όλο ευθεία, πρώτο φανάρι δεξιά, βγαίνω στη Μεσογείων.<br />Τον ευχαριστώ και συνεχίζω μόνη μου.<br />Πόσο δύσκολο ήταν αυτό που μου είπε;;; Πόσο;;; Πρώτο φανάρι δεξιά!<br />Γιατί έκανα αριστερά;;; Γιατί; Γιατί;Γιατί;<br />Χάνομαι μέσα στου Παπάγου. Χάνω κάθε ελπίδα. Με έχω απογοητεύσει φριχτά σήμερα. Το μυαλό μου δεν δουλεύει καθόλου! Αλλά καθόλου;;;!!!<br /><br />Κι εκεί που κάνω κύκλους απερίσκεπτους, ξαναπέφτω πάνω στον νεαρό!<br />Θεέ μου! Είναι ο προσωπικός μου ήρωας! Ο φύλακος ο άγγελός μου!<br /><br />Νεαρός: (με κοιταζει, γελάει κι εγώ σκέφτομαι τα δικά μου-για να μην επαναλαμβάνομαι) Τι κάνεις εσύ εδώ; Πάλι χάθηκες;<br />Εγώ μόνο χαμογελάω. Τι να του πω; Ότι είμαι η απόδειξη σε όλα τα κλισέ που θέλουν την γυναίκα στην κουζίνα κι όχι στο τιμόνι ή ότι οι ξανθιές ειναι παντελώς ηλίθιες και με την βούλα.<br />Νεαρός: Ελα, ακολούθησέ με.<br />Τον ευχαριστώ και τον ακολουθώ.<br />Δόξα τω Θεώ βγαίνω στη Μεσογείων.<br />Χαιρετάω από το παράθυρο τον Φίλο Νεαρό και συνεχίζω πια σίγουρη πως δεν θα ξαναχαθώ καθώς δεν θα χρειαστεί να στρίψω αφού η εταιρεία είναι επί της Μεσογείων.<br />Οπότε συνέχισα ευθεία μέχρι που έφτασα.<br />Παρκάρω, μπαίνω στην εταιρεία, το κινητό μου σβήνει απο μπαταρία και ρίχνει καρεκλοπόδαρα.<br />Η ώρα είναι 10. Η Μαμά είχε δίκιο. Πάλι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-2736526498395222673?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-58932963776810079992008-12-13T13:55:00.001+02:002008-12-13T13:55:43.121+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/6SrJIwj2S0E' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/6SrJIwj2S0E'/></object></p><p>Χαχα!! Θησαυρός!</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5893296377681007999?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-18363293970038561432008-12-12T13:05:00.002+02:002008-12-12T13:09:43.086+02:00...στον Galaxy εδώ και κανα τρίωρα. Τα ίδια λέει εδώ κι ένα τρίωρο...<br /><br />Η οικονομική κρίση το 2009 θα είναι λάικ χέλ σύμφωνα με τον κυριούλη του Νομισματικου Ταμείου.<br />Μια οικογένεια είχε θανατηφόρο ατύχημα στην Κεφαλλονιά.<br />Οι δρόμοι είναι όλοι κλειστοί απ'άκρη σ'άκρη σε όοοολη την Αττική.<br />120 σχολεία συνολικά υπο κατάληψη.<br />Εχει καεί όλο το κέντρο.<br />Εδώ και μια βδομάδα αναπνέουμε μόνο χημικά.<br /><br />Όμως, μη χάνετε το κουράγιο σας...διότι ο καιρός θα παρουσιάσει βελτίωση από αύριο Σάββατο.<br />Οπότε θα ξεχυθούμε ελεύθερα στον δρόμο χωρίς τον φόβο μην κατσαρώσει το μαλλί από την υγρασία, μη μουσκέψει η μπαλαρίνα απο τη βροχή... οι μισοί για να πιούμε καφέ κι οι άλλοι μισοί για να κάψουμε και να μπλοκαρουμε ότι δουλεύει ακόμα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-1836329397003856143?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-50180975035961457332008-12-10T21:26:00.003+02:002008-12-10T21:41:40.349+02:00Μετά από ώριμη σκέψη, πολλά βράδυα αξημερώματα κι ατελείωτο διαλογισμό, κατέληξα:<br /><br />Γυφτιά ειναι...<br />- να μην ξεκολλάς το αυτοκόλλητο με την τιμή από τη σόλα του παπουτσιού με αποτελέσμα να ξεχωρίζει εκείνο το άθλιο λευκό χαρτάκι κάθε φορά που σηκώνεις το πόδι σου να περπατήσεις, κάθε φορά που κάθεσαι σταυροπόδι και η πατούσα σου μουτζώνει τον απέναντι. Ειδικά αν φοράς και ψηλατάκουνες γόβες είσαι η Βασίλισσα της Γυφτιάς, καθως φαίνεται συνέχεια ότι κι αν κάνεις.<br />- να αγοράζεις ρούχα που έχουν την φίρμα κολλημένη πάνω/ γραμμένη με γραμματοσειρά θεόρατη. Είναι κακόγουστο και εισαι ο Σουπερ Γύφτος γιατί δεν σε νοιάζει που είναι κακόγουστο, σε νοιάζει μονο να το δείχνεις. Σόου νοτ κουλ...<br />- να βγαίνεις (η γκόμενα) και να συνοδεύεσαι (από τον γκόμενο - εν ενεργεία ή εν δυνάμει) και να σου ζητάται να συμμετέχεις στην πληρωμή. Εννοείται πως έριξες Χ έτσι;;; Αν δεν έχεις χρήμα αγάπη μου να κυκλοφορήσεις, κάτσε σπίτι και παίξε το πουλί σου. Εμ...πώς θα γίνει; μονά ζυγά δικά μας;<br />- να σε καλούν σε γιορτή που γινεται σε σπίτι και να πηγαίνεις με άδεια χέρια. Ούτε κρασί; Ούτε λουλούδια για την οικοδέσποινα; Ούτε καν γλυκά;;; Οου μάι γκάντ, είσαι άθλιος...<br />- να καλείς κάποιον, να σου απαντάει ενώ τρώει, να τον ρωτάς αν θέλεις να μιλήσετε αργότερα και να φάει σαν άνθρωπος, να σου λέει "οχι δεν παίζει πρόβλημα" κι όσο του μιλάς να ακούς που χτυπάει τα τσαούλια του καθώς μασάει και καταπίνει.<br />- να εκθέτεις κάποιον φωνάζοντάς του σε δημόσιο χώρο... τσ! τσ! τσ! και δίκιο να έχεις το έχασες από τη στιγμή που γυρνάνε όλοι και σε κοιτάνε με μισό ματι περιέργειας-αδιακρισίας. (λολ! έτσι όπως το έγραψα είναι σαν να λέω ότι το "μισό μάτι" μοιράστηκε επίσης στη μέση και το μισό του μισού, δηλ. το ένα τέταρτο του ματιού ειναι περίεργο και το άλλο ένα τέταρτο ειναι αδιάκριτο. Ενα τέταρτο κι ένα τέταρτο ισούται με ένα δεύτερο δηλ. το μισό μάτι.... Λολ! νταζ ιτ μέικ ενι σένσ;;; νέβερμάιντ...)<br /><br /><br />αυτάααααα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5018097503596145733?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-249584064356578782008-12-08T20:43:00.002+02:002008-12-08T20:59:08.715+02:00Από το Σάββατο που πέθανε ο 15χρονος Αλέξης ζω σε μια Αθήνα φλεγόμενη. Δεν είχα δώσει βάση εδώ και δυο μέρες. Το μόνο που σκεφτόμουν ειναι μην κλείσουν τους δρόμους και ταλαιπωρηθώ πολύ για να πάω στην δουλειά...<br /><br />Απόψε γυρνώντας απο τη δουλειά πήρα το μετρό. Ακουγα μουσική και είχα σκυμμένο το κεφάλι καθώς οι κυλιόμενες με κατέβαζαν στις αποβάθρες. Σήκωσα το κεφάλι μου και είδα μπροστά μου μια εγκυμονούσα.<br /><br />Ηταν σαν να έφαγα χαστούκι! Ηθελα να κλάψω... Με έπιασε δύσπνοια. Ενιωσα θλιμμένη, κενή, δυστυχισμένη..! Ήθελα να την ρωτήσω "Το σκέφτηκες καλά; Είσαι σίγουρη πως θέλεις να φέρεις ένα παιδί σε αυτόν τον κόσμο;"<br /><br />Η δύσπνοια εντεινόταν κι εγώ ένιωθα να βουλιάζω, σαν να με τραβούσε κινούμενη άμμος...<br /><br />Βγήκα σχεδόν τρέχοντας στον δρόμο και προσπάθησα να πάρω ανάσα. Το κέντρο όμως είναι γεμάτο καπνούς και δακρυγόνα... Περπατάω αργά, αργά, νιώθω το κάθε βήμα μου.<br />Σκέφτομαι το κάθε βήμα μου.<br /><br />Τί μας συμβαίνει; Πώς γίναμε έτσι; Φόνοι παιδιών, βιασμοί, πορνεία, εκμεταλλευση, βανδαλισμοί. Καταστρέφουμε ότι υπάρχει δίπλα μας. Την φύση, το περιβάλλον, την ατμόσφαιρα, τα ζώα, τους ανθρώπους!!!<br /><br />Δεν ξέρω αν εύχομαι ή απεύχομαι να μας γυρίσει μπούμεραγνκ... κάπως θα το πληρώσουμε. ΠΡΕΠΕΙ να το πληρώσουμε!<br />Δεν έχουμε πια το δικαίωμα να αποκαλούμαστε άνθρωποι. Μας λείπει το βασικό συστατικό: η ψυχή.<br />Είμαστε υβρίδια. Ανθρωποειδή. Ευτυχισμένοι εικονικά στον μικρόκοσμό μας. Μιάσματα. Μολύνουμε οτιδήποτε μας περιτριγυρίζει. Το σκοτώνουμε. Είμαστε και εφευρετικοί. Ωμά εφευρετικοί. Δεν μπορώ ούτε να διανοηθώ τους τρόπους που έχουμε ανακαλύψει για να καταστρέφουμε.... Να καταστρέφουμε! το οτιδήποτε!<br /><br />Δεν αντέχω άλλο... Χριστέ μου σε τι κόσμο ζω; Σε τι κόσμο μεγαλώνω; Σε τι κόσμο αναπνέω;<br />Είμαι εγκλωβισμένη. Φυλακισμένη. Από όλους σας. Ούτε στιγμή δεν ανασάνω ελεύθερα.<br />Μάρτυς μου ο Θεός πόσο σκληρά προσπαθώ κι έχω επιβάλλει στον εαυτό μου να είμαι αισιόδοξη και να βλέπω το γαμημένο το ποτήρι μισογεμάτο! Πώς όμως; Πώς πια;<br />Είναι όλα τόσο μάταια...<br /><br />Και παιδιά εξακολουθούν να έρχονται στον κόσμο... όχι απο επιλογή αλλά επειδή έτσι αποφάσισαν οι γονείς του ή επειδή έτσι προέκυψε... Αποφάσισαν να ικανοποιήσουν τα εγωιστικά γονικά τους φίλτρα και φέρνουν ακόμη ένα παιδί στον κόσμο. Σε ένα κόσμο με default settings. Δυστυχισμένο και εγκλωβισμένο.<br /><br />Ετσι αισθάνομαι... δυστυχισμένη κι εγκλωβισμένη... στην εικονικη μου ευτυχία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-24958406435657878?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-60039528780887725772008-12-06T20:53:00.003+02:002008-12-06T21:17:43.615+02:00θα του βγάλω το μάτι!!!<br /><br /><br />Ντήαρ ντάιρι, δεν θα γκρινιάξω για το φακτ ότι η Δημοτική Αστυνομία μου πήρε την ΜΙΑ πινακίδα επειδή είχα παρκάρει σε σημείο όπου υπήρχε σήμα (κρυμμένο μέσα στα δέντρα) ότι απαγορεύεται η στάση και στάθμευση. Ο μάι γκάντ, μένω στο κέντρο, πού να το βάλω το ρημάδι, στον πάτο μου;;;<br />ένιγουέι...υποσχέθηκα να μην γκρινιάξω για αυτό.<br />Ας μιλήσουμε για τις συνέπειες αυτού και πώς διαμορφώνει τη ζωή μου.<br />Μου πήραν τη πινακίδα γουίτς μήνς ότι πρέπει να πάω για 20 ημέρες στη δουλειά με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.<br />Στην αρχή ήταν οκ. Το ipod βοήθησε πολύ την κατάσταση, μη λέμε και μαλακίες. Σιγά σιγά όμως ξύπνησε εκείνο το πράσινο τερατάκι μου μέσα και εμφανίστηκε στο προσκήνιο η παλιά, καλή και αγαπημένη Άννα.<br />Σοβαρά τώρα...3 χρόνια μετά είναι δυνατόν να αναρωτιέμαι ακόμη που πάνε όλοι αυτοί οι γέροι;;; Πού στο διάολο πάνε;; Γιατί δεν κάθονται σπίτι τους να ψοφήσουν ήσυχα;; άι σιχτήρι!<br /><br />Επιπλέον, εν έτει 2008 είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμη άνθρωποι (κυρίως νέοι) που βρωμοκοπάνε από την απλυσιά και γκόμενες που έχουν λιγδωμένα μαλλιά;;; Μωρή πατσαβούρα τι να σου κάνει και ο ένας τόνος μέικ άπ που φοράς αμα έχεις να κανεις μπάνιο 1 χρόνο;; Εχουμε και όστρια λεβάντε αυτές τις ημέρες...δε σιχαίνεσαι που ο αέρας σου παίρνει το μαλλί το βρώμικο και στο κοπανάει στο πρόσωπο;; Θα πάθεις ακμή απο την βρώμα! Κι εν πάσει περιπτώσει, αν δεν ενοχλεί εσένα, εμένα μου προκαλεί αηδία. Με κάνει νευρωτική και ξυπνά μέσα μου ένστικτα φονικά. Πατσαβουρα άπλυτη. Άπλυτη πατσαβούρα.<br /><br />Α! και τώρα που θυμήθηκα... όχι, επειδή είμαστε σαν ανθρώπινα μπονζάι μέσα στο τριτοκοσμικό τρόλεϊ, δεν έχεις το δικαίωμα να στηρίζεσαι πάνω μου, να μου πιάνεις το χέρι και να ξεφυσάς στο πρόσωπο μου, επειδή -θεός φυλάξοι- δυσανασχέτησες στην κίνηση.<br />Αφεντικά και δούλοι, σκατά γινήκαμ' ούλοι!<br /><br />Επιπλέον, όσο και να μπαστακώνεσαι μπροστά στην πόρτα του μετρό από τους Αμπελόκηπους για να κατέβεις στην Εθνικη Άμυνα, βρε γελοίε άθλιε τριχωτέ σαραντάρη, εμποδίζοντας έτσι κόσμο να ανέβει ή να κατέβει απο τον συρμό, δεν θα φτάσεις νωρίτερα. Οσο και να βιάζεσαι. Γελοίε.<br /><br />Μια και αναφέρθηκα σε γελοίους σαραντάρηδες... Βρε τιποτένιε, πώς τολμάς και με κοιτάζεις; Εγώ ένα κοριτσάκι σαν τα κρύα τα νερά...εσύ σαν ανάποδο γαμώτο, μου ρίχνεις 20χρόνια, 50 κιλά και μεταξύ μας, δεν είσαι κι ο Αλεν Ντελόν. Πώς τολμάς και με καμακώνεις και μου κλείνεις το μάτι; Ο μάι γκάντ, είσαι αξιολύπητος.<br /><br />Πάω να πιω έναν καφέ να ισιώσω και τα λέμε άλλη φορά ντήαρ ντάιρι γιατί τα πήρα τώρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-6003952878088772577?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-29391076390531347102008-12-04T21:20:00.002+02:002008-12-04T21:28:32.798+02:00Αυτή είναι η αγαπημένη μου φράση. Πώς έλεγε η Μαίρη Πόπινς; "Γουέν δερ'σ νάθινγκ λέφτ το σέι, τζάστ σέι: Σούπερκάλιφράτζιλιστρικεσπιραλιζόσιους!"<br />Κι εγώ όταν δεν έχω τίποτα άλλο να πω λέω "μπλιπ μπλιπ μπλιπ", κάτι σαν τα αποσιωπητικά δηλαδή δοσμενα με ήχο...<br /><br />Έχω καινούρια δουλειά ντήαρ ντάιρι...Δε κάιντ οφ τζομπ δατ άι γουόντεντ δε λαστ θρι γιάρσ...γιες, ντρημ κεν καμ τρου...<br /><br />Η εταιρεία είναι σαν μουσικοχωριό (ασχολούμαστε όλοι με μουσική).<br />Ιφ γιου κεν'τ χάντλ ρίλι λάουντ μιούζικ, τονς οφ κόφι εντ αλκοχόλ, σμόκινγκ, φαν εντ ε λοτ οφ ξενύχτι, δεν ντον'τ μπόδερ... πήγαινε αλλού να δουλέψεις, εδώ θα μουρλαθείς!<br /><br />Είναι απίστευτο... Περνάς στους διαδρόμους κι από κάθε γραφείο ακούγεται τέρμα κι άλλο είδος μουσικής! Παρ'όλα αυτά καταφέρνουμε και δουλεύουμε όλοι μια χαρά, χωρίς αποσπάσεις, ακούμε τα τηλέφωνα που χτυπάνε και το -κυριότερο- συνεννοούμαστε κιόλας. Λολ λολ λολ!<br /><br />Γουάτ έλσ του ασκ;<br /><br />Εξάλλου όπως λέει και ο Τζουτζούκος "γιο'ρ σο γιανγκ το μπι μπάδερεντ"<br /><br />Χι'ζ σόου ράιτ, γιου νόου... άι'μ σό γιάνγκ το μπι μπάδερεντ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-2939107639053134710?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-67398459273856630232008-12-01T21:05:00.001+02:002008-12-01T21:05:01.696+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/DkTkbG0hJ0Q' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/DkTkbG0hJ0Q'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-6739845927385663023?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-84088820596464984892008-12-01T20:43:00.002+02:002008-12-01T20:57:43.152+02:00... τρίβω και ξανατρίβω τα μάτια μου... μετράω και ξαναμετράω... ανάβω τσιγάρο, σβήνω τσιγάρο, ξανα-ανάβω τσιγάρο...γκούχου γκούχου βήχω και ξεροβήχω...<br /><br />Είχα τοποθετήσει τα προβλήματά μου πάνω στο τραπεζάκι του καφέ για να τα βλέπω κάθε μέρα ώστε να μην τα ξεχνάω με σκοπό να τα λύσω ένα ένα...<br /><br />Φτιάχνω, λοιπόν, καφέ ετούτο το απόγευμα, βάζω μουσικούλα και προς μεγάλη μου έκπληξη το τραπέζι είναι ... άδειο. ΑΔΕΙΟ. τα έλυσα όλα; ΝΑΙ! τα έλυσα όλα!!!<br /><br />Δεν το πιστεύω... Επιτέλους το τραπεζάκι μου είναι ελεύθερο, (μινιμαλ σικ γαρ) κι εχω πλεντι οφ σπέις να ακουμπήσω όπου θέλω το τασάκι, τα τσιγάρα, τον καφέ, το νερό, το κινητό, το σταθερό κι όοοοοτι άλλο θέλω...<br /><br />Ευχαριστώ καλή μου μοίρα!<br /><br />Τραγουδάω, χαζομουρμουρίζω "πυροτεχνήματα γράφουν συνθήματα σ'έναν καθαρό ουρανό..."<br /><br />ωχ! κάτι έριξα... ελπίζω όχι τον καφέ και λεκιάσει το χαλί...<br /><br />Κοιτάω πάλι προσεκτικά... ααα...πες έτσι! είχα ξεχάσει το μικρό μου άγχος, ΕΣΕΝΑ.<br />Σε σήκωσα προσεκτικά απο το πάτωμα, σε κοίταξα καλά καλά μην έχεις σπάσει... δόξα τω Θεώ, μόνο μια μικρή ρωγμή, ούτε καν φαίνεται αν δεν την παρατηρήσεις προσεκτικά... σε σκουπίζω, σε φυλάω στις χούφτες μου κι έπειτα με περισσή προσοχή σε αφήνω στο κέντρο του τραπεζιού και γύρω γύρω δορυφόροι, ο καφές και τα τσιγάρα μου...<br /><br />Δεν χρειάζεται να τα λύσω όμως σήμερα όλα, χρειάζεται; εε...πες μου... χρειάζεται;<br />"...πυροτεχνήματα γράφουν συνθήματα σ'έναν καθαρό ουρανό..."<br />όχι, δεν χρειάζεται...<br /><br />Θα σε αφήσω εκεί προσεκτικά... στη μέση, για να μην κινδυνεύεις, να υπάρχεις για να σε θυμάμαι και να σε σκέφτομαι... να σε παρατηρώ και να μην αφήνω τον Γάτο να πλησιάζει για να μη σου κάνει ζημιά...<br /><br />Μείνε εκεί για λίγο σε παρακαλώ... μην φύγεις σε παρακαλώ... επιστρέφω σε λίγο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-8408882059646498489?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-66083655475469984572008-11-21T18:40:00.002+02:002008-11-21T18:56:39.207+02:00Ενώ γύρω γύρω γίνεται χαμός, εγώ ζω μακάρια στον ροζ κόσμο μου, μαζεύω τα μαλλιά μου με ροζ κορδελίτσες κι αναρωτιέμαι:<br /><br />1. Γράφεται Βατοπέδι ή Βατοπαίδι; Διότι άλλο σημαίνει το'να, άλλο τ'άλλο. Σο γουάτ ιζ ιτ δεν;<br />2. Ο ανάπηρος με καροτσάκι θεωρείται όχημα ή πεζός; Οχι, δεν με καλύπτει το "τροχήλατο". Τροχήλατο είναι και το ποδήλατο που απαγορεύεται να ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο...<br />3. Και μια και έπιασα το πεζοδρόμιο, απο τι υλικό ειναι φτιαγμένα αυτά τα πλακάκια που υποτίθεται καθοδηγούν τους τυφλούς; Γλυστράνε λάικ χέλλ! Αμα γλυστράω εγώ που έχω βλέμμα γερακίσιο, γιατί ο κακόμοιρος τυφλός να μείνει όρθιος; Να σημειωθεί ότι είναι τόταλι ανκομφορτάμπλ για χάι χίλς!<br />4. Οι τσολιάδες όταν κατεβαίνουν την Β.Σοφίας είναι 3...αλλά μετά γίνονται 2. Δύο είναι έξω απο την Βουλή. Ο τρίτος τι απογίνεται;<br />5. Τώρα που είπα τσολιάδες... είναι αλήθεια ότι τους εκπαιδεύουν δυο-δυο απο τη σχολή κι είναι για πάντα "ζευγάρι" κι ότι αν αρρωστήσει ο ένας τότε κι ο άλλος αράζει; Ετσι έχω ακούσει...Αν συμβαίνει αυτό, τότε κατεβαίνοντας 3 την Β.Σοφίας, αυτό σημαίνει πως απλά ο ένας παρατάει τον σύντροφό του...ιτ νταζν'τ μέικ ένι σένς...<br />6. Γιατί στην διαφήμιση για το γιαούρτι βγαίνουνε όλες αυτές οι θεογκόμενες και φωνάζουν "Πρόκληση ακτίβια!" και " Πρόκληση Ακτίβια!"; Γιατί δεν το λένε απλά δυσκοιλιότητα εντ γκετ όβερ γουίθ ιτ;<br />7. Σοβαρά τώρα... είναι τόσο μεγάλο το φαινόμενο της δυσκοιλιότητας; Υπάρχουν επίσημες έρευνες..; Σαν να λέμε ο 1 στους 3;<br />8. Δεν δέχομαι το φακτ ότι δεν υπάρχει επίσημη έρευνα. Αν δεν έχεις φακτς στα χέρια σου (βλ. επίσημη ερευνα κρουσματων δυσκοιλιων) πώς προχωράς σε μια δεύτερη έρευνα-παραγωγή προϊόντος-προώθηση προϊόντος-διαφημιστικά έξοδα για ένα γιαούρτι που υποτιθεται ότι το αντιμετωπίζει;;<br />9.Γιατί δεν δείχνουν πια τους "Απαράδεκτους"; Μου έχει λείψει αυτή η σειρά...<br />10.Κι ενα ακόμη, όταν οι έντεχνοι χρησιμοποιούν στα τραγούδια τους στίχους όπως "ένα γέλιο κρεμασμένο στο μπαλκόνι σου", "στην ανεμόσκαλα του πόνου", "μια παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα" και πολλά πολλά πολλά ακομα, θέλουν να πουν κάτι ή απλά θεωρούν πως όσο πιο ακαταλαβίστικο τόσο πιο ποιοτικό;<br /><br />Μόνο τέτοια με προβληματίζουν αγαπητό ημερολογιο...λες να τα χάνω σιγά σιγά...;;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-6608365547546998457?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-8006809831320889702008-11-18T21:28:00.001+02:002008-11-18T21:28:22.263+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/CYKrqGe5gA8' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/CYKrqGe5gA8'/></object></p><p>Φιλί μου κλεμμένο... φιλί γλυκό... φιλί βιαστικό... κόκκινο φιλί...<br />Είχα τόσο καιρό να σε δώ που είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι... Δεν θυμόμουν το πρόσωπό σου. Εκνευριζόμουν και στεναχωριόμουν παράλληλα. Με το εαυτό μου...που συγκρατεί κάθε ηλίθια λεπτομέρεια και δεν συγκράτησε το πρόσωπό σου. <br />Μονάχα το βλέμμα σου... αυτό ναι, καθαρά ζωγραφιζόταν στη μνήμη μου.<br />Βλέμμα σκεπτικό, βλέμμα γλυκό, βλέμμα υπομονετικό, βλέμμα ανυπόμονο... σέξι βλέμμα...<br />Κι έπειτα σε είδα να έρχεσαι απο μακριά. Ξεχώρισα τη μορφή σου. Κατευθείαν σε αναγνώρισα, σαν να σε ένιωσα...<br />And it all came back to me...then it hit me...<br />Θυμήθηκα γιατί σε είχα ερωτευτεί... <br />Θυμήθηκα γιατί μου έλειπες όλον αυτόν τον καιρό...<br />Θυμήθηκα γιατί ήθελα τόσο πολύ να σε δω...<br />Θυμήθηκα γιατί σε ονειρευόμουν...<br />Απίστευτο...σε θέλω πιο πολύ...<br />Όλα εσύ, μόνο εσύ, κόκκινο φιλί...<br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-800680983132088970?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-52527717996730788212008-11-15T16:21:00.001+02:002008-11-15T16:21:58.042+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/nTzQijhmueg' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/nTzQijhmueg'/></object></p><p>Για σένα, που σου αρέσουν οι σιωπές... κάποιες γκρίζες Κυριακές...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5252771799673078821?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-28322201537211479582008-11-09T19:20:00.005+02:002008-11-09T20:00:11.735+02:00" Γρήγορα! Εχουμε αργήσει!"<br />Ήταν η φωνή της Κάτιας που την επανέφερε... Λάτρευε τις Παρασκευές. Ήταν η μέρα που είχαν καθιερώσει ως η επίσημη της γυναικοπαρέας. Βρίσκονταν απο το απόγευμα, έπιναν καφέδες, έφτιαχναν τα μαλλιά τους, έκαναν μάσκες προσώπου, έβαφαν τα νύχια τους και συζητούσαν ατελείωτα τρώγοντας σοκολάτες. Συζητούσαν μέχρι που να μην ειχαν τίποτα άλλο να πουν. Συζητούσαν για τις δουλειές τους, για τους άνδρες, για άλλες γυναίκες. Συζητούσαν ατελείωτα για τα πάντα. Φιλοσοφούσαν χωρίς όρια.<br /><br />Αυτή η Παρασκευή όμως ήταν διαφορετική. Δεν θα έμεναν μέσα.<br />Είχαν αποφασίσει να γίνουν λιγάκι πιο περιπετειώδεις... με την κινηματογραφική έννοια της λέξης.<br /><br />Έπιναν τον τρίτο καφέ και συζητούσαν για άρλεκιν και ρομάντζα όταν η Μαίρη πέταξε μια ιδέα. Ενθουσιάστηκαν! Θα τηλεφωνούσαν στα φλερτ τους και θα τους μάζευαν όλους σε ένα μπαρ ώστε οι "ανταγωνιστές" να συστηθούν μεταξύ τους και όποιος ενδιαφέροταν πραγματικά θα τις διεκδικούσε.<br /><br />Έτσι η Κάτια κάλεσε τον Αποστόλη, που από καιρό πιλάτευε, και έναν νέο συνάδελφο που φλέρταρε, τον Κώστα. Η Μαίρη τον Γιώργο και τον καβάντζα-για-το-σεξ-φίλο της, Χρήστο κι εμεινε Εκείνη. Ο λαϊκός Σωτήρης κι ο παραπονιάρης Μάρκος. Ετσι κι αλλιώς, Εκείνον δεν γινόταν να τον έχει, οπότε τί στο καλό, ας τέσταρε τους άλλους δυο.<br /><br />Η μοίρα είχε πλέξει τα υφαντά της. Οι κύριοι ανταποκρίθησαν αμέσως. Αν και ειδοποιήθηκαν τελευταία στιγμή κανείς δεν αρνηθηκε, κανείς δεν απουσίαζε, κανείς δεν είχε κανονίσει τίποτα άλλο.<br />Η ώρα είχε πάει 9.30. Είχαν ραντεβού στην Δημοκρίτου σε 2.30 ώρες, ακριβώς τα μεσάνυχτα. Εφόσον μέχρι τώρα λειτουργούσαν θεατρικά δεν γινόταν να βρεθούν άλλη ώρα. Τα μεσάνυχτα πάντα συμβόλιζαν το ξαφνικό, την αλλαγή, το σημαδιακό.<br /><br />Η Κάτια κι η Μαίρη είχαν βάλει δυνατά μουσική και χόρευαν. To Feather αντηχούσε στην ήσυχη γειτονιά.<br />Σε εκστατικό παραλήρημα σχεδόν οι τρείς φίλες ντύνονταν, φώναζαν και γελουσαν με τις αντιδράσεις και τις εκφράσεις των επίδοξων Ρωμαίων όταν θα τους συνέστηναν μεταξύ τους.<br />"Από εδώ το αγόρι μου- Από εδώ το άλλο μου αγόρι".<br />Ο καφές είχε αντικατασταθεί από σφηνάκια τεκίλα κι εκείνες ήταν πια τόσο ζωντανές.<br /><br />"Τελείωνε με την μάσκαρα! Μία μια θα τις βάψεις τις βλεφαρίδες;;;" Η Κάτια επέμενε.<br />Ήταν ήδη 11.45.<br /><br />Εκείνη της χαμογέλασε. "Είμαι έτοιμη. Μπορούμε να φύγουμε"<br /><br />Κατέβηκαν τρέχοντας σχεδόν τη σκάλα και κατευθύνθηκαν προς το αμάξι.<br /><br />Η Κάτια κι η Μαίρη συζητούσαν εύθυμα ενώ Εκείνη σκεφτόταν σιωπηρή. Ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτηκαν πως μπορεί να πληγώσουν έτσι κάποιον...κάποιον που μπορεί να νοιαζόταν πραγματικά ή να ήταν ερωτευμένος με κάποιαν τους. Εύκολα κάνεις τρέλες όταν δε σε νοιάζει. Στο μυαλό Της ήρθε Εκείνος. Πόσο πολύ τον λαχταρούσε και πόσο έντονα προσπαθούσε να επιβληθεί στον εαυτό Της για να μην Τον σκέφτεται πια... να μην Τον ονειρεύεται... πόσο πολύ Της έλειπε... φοβόταν ακόμα και να το ξεστομίσει. Σούφρωσε τα φρύδια της, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και χαμογέλασε στωικά. Μάλλον θα είχε κάνει κάτι αρκετά κακό για να της γυρνάει μπούμερανγκ. Δεν την ενοχλούσε όμως. Αποφάσισε να το διαιωνίσει. Ενα γαϊτανάκι δυστυχισμένων και απελπισμένων.<br /><br />Πάρκαρε, φόρεσε το καλό της χαμόγελο, κλείδωσε το αμάξι, πιάστηκε αγκαζέ με τις κολλητές της και περπάτησαν προς τη Δημοκρίτου.<br /><br />Σε διαφορετικά σημεία, στην ίδια γωνία, έξι νεαροί άνδρες περίμεναν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-2832220153721147958?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-64013442904185760582008-11-08T18:52:00.001+02:002008-11-08T18:52:20.127+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/UtUI5MC9tVM' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/UtUI5MC9tVM'/></object></p><p>πάμε να χαθούμε αλλη μια, γιατι το youtube αποφάσισε να αποσύρει το άλλο...λολ</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-6401344290418576058?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-14655426217841568612008-11-08T10:56:00.001+02:002008-11-08T10:56:25.149+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/UtUI5MC9tVM' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/UtUI5MC9tVM'/></object></p><p>Τραγούδι για να "χάνεσαι"...<br /><br />Η νέα γενιά, ρε παιδί μου, δεν ξέρει να "χάνεται"...<br /><br />Τι εννοείς τί εννοώ;;;<br /><br />"Χάνεσαι"...Εκείνη η διαδικασία κατά την οποία παύεις να μιλάς, κλείνεις τα μάτια, ακούς τη μουσική, το σώμα σου χαλαρώνει, το κεφάλι πια γέρνει στο πλάι...και χάνεσαι...<br /><br />Βάλε το τραγούδι να παίξει και δοκίμασέ το... </p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-1465542621784156861?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-5959159853785490562008-11-05T19:43:00.001+02:002008-11-05T19:43:41.783+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/0ScoiJRbMJk' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/0ScoiJRbMJk'/></object></p><p>9 με 5<br />Το ωράριο της εποχής...το ζω.<br />9 με 5. Δουλεύω, όπως όλοι οι ενήλικες...<br /><br />Ομως, είναι εκείνο το ωραίο, ξένοιαστο 9 με 5. Η δουλειά αποτελεί σε αυτή τη φάση την μοναδική, ουσιαστική ευθύνη μου. <br />Ολα τα υπόλοιπα είναι απλά θέμα επιλογών. Πού θα επιτρέψεις να σε ενοχλήσουν, πού θα επιτρέψεις να σε βλάψουν, πού θα επιτρέψεις να σε χαροποιήσουν και πού θα επιτρέψεις να σε πληγώσουν...<br /><br />Άυτά σκεφτόμουν σήμερα καθώς έκλεινα πίσω μου την βαριά πόρτα του ασανσέρ, φεύγοντας απο το γραφείο.<br /><br />Περπατούσα στη Σταδίου και σκεφτόμουν πώς είναι όλα θέμα επιλογών. Πολύ τις γουστάρω αυτού του είδους τις σκέψεις...με αποσυντονίζουν πλήρως!<br /><br />Κάποιος μου απέσπασε την προσοχή φωνάζοντάς με. Κάπου τον ήξερα, είμαι σίγουρη. Κοντοστάθηκα, του χαμογελασα, μιλήσαμε, μου είπε όλα τα νέα του κι εγω τα δικά μου, όμως ακόμα δεν έχω θυμηθεί που στο καλό τον ξέρω... Να ανησυχήσω γιατρέ μου; Οχι; Συμβαίνει σε όλους;Ντακσ τότε...<br /><br />Και συνέχισα να περπατάω...Το κέντρο με μαγεύει. Στην πλατεία Κολοκοτρώνη είχαν μόλις ποτίσει τα λουλούδια και μύριζε υπέροχα. Υ-πέ-ρο-χα!!! Σαν να περνάω δεύτερη άνοιξη φέτος...μου αρέσει πολύ ο καιρός αυτός.<br /><br />Συνειδητοποιώ πως περπατάω τρομακτικά αργά κοιτάζοντας τον ουρανό...Σκύβω το κεφάλι μου, μην πέσω πάνω σε καμια κολώνα και βλέπω έξω απο το ΑΤΤΙΚΑ ένα πρεζόνι (τι; δεν ειναι πολίτικαλι κορρέκτ ο όρος;;;οκ! γουατέβερ!). Το πρεζόνι, νεαρός άνθρωπος, κάθεται με απλωμένο χέρι και κοιτάει με ύφος χαμένο τους περαστικούς. Τσαντίζομαι στιγμιαία με το απλωμένο χέρι που ζητάει... Ολοι ζητάνε! <br />Δώσε χρόνο!<br />Δώσε χώρο!<br />Δώρο συναίσθημα!<br />Δώσε διάθεση!<br />δώσε! δώσε! δώσε!<br /><br />βρε ασιχτήρ!<br /><br />Ξεχνιέμαι όμως πάλι σχετικά εύκολα... το τηλέφωνο χτυπάει και κάποιος Σωτήρης(ορ σάμθινγκ) με ρωτάει απο πού με ξέρει... Πραγματικά, δεν μπορώ να ασχοληθώ καθόλου..."Αν το βρεις, παρε με να μου το πεις" του λέω και του το κλείνω.<br /><br />Με τα πολλά, φτάνω σπίτι... Πεινάω σαν διάολος!<br /><br />Ανοίγω το ψυγείο...Νερά πολλά, γάλα ένα, τυρί οκ κι ένα τάπερ αγνώστου περιεχομένου που δεν τολμώ να ανοίξω...ΑΔΕΙΟ δηλαδή...<br /><br />Μα η αδερφή μου υποτίθεται θα πήγαινε για ψώνια, αναρωτιέμαι...<br /><br />Ανοίγω το ντουλάπι...ΝΑΙ! έχει ψωνίσει. 4 κιλά ψωμί. 4 κιλά ψωμί! 4 ΚΙΛΑ ΨΩΜΙ!!! 4!!!<br /><br />Ακουσε κανείς; Είπαν τίποτα για Κατοχή;;;<br /><br />Δεν μπορώ να της θυμωσω όμως...Επιλέγω να γελάσω...<br /><br />Γιατί ακόμη κι η διάθεσή μας είναι θέμα επιλογης...<br /><br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-595915985378549056?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-76126304070578467822008-10-31T22:12:00.003+02:002008-10-31T22:30:29.130+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SQtoR10oVII/AAAAAAAAAHE/SfFRZTLG7jE/s1600-h/%CE%A4%CE%BF%2B%CE%B2%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%BC%CE%B1%2Bc.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263415245227447426" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 265px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SQtoR10oVII/AAAAAAAAAHE/SfFRZTLG7jE/s400/%CE%A4%CE%BF%2B%CE%B2%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%BC%CE%B1%2Bc.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Τα μάτια του καθενός είναι ψυχής καθρέφτης<br />Εκτεθειμμένος και γυμνός, αυτός που είναι αληθινός κι αυτός που είναι ψεύτης.</div><br /><br /><br />Βλέμμα. Λαίμαργο. Ματαιόδοξο. Φθόνου. Δήθεν ανθρώπινο. Ζηλιάρικο. Δυστυχισμένο. Ανασφαλές. Υπερτιμημένο. Ξένο. Λυπημένο. Εγκλωβισμένο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-7612630407057846782?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-75113252324704811332008-10-31T19:04:00.001+02:002008-10-31T19:04:57.543+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/O1CItxZxMbM' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/O1CItxZxMbM'/></object></p><p>Γιατι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-7511325232470481133?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-42926399476841741452008-10-28T23:42:00.001+02:002008-10-28T23:42:43.407+02:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/IwWJo00H0qo' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/IwWJo00H0qo'/></object></p><p>Μου πήρε αρκετό καιρό και χρειάστηκε μπόλικα αλκοόλ για να "αναρρώσω" και να δώσω σε κάποιον άλλο τη θέση Σου.<br />Ο Αλλος ήρθε ξαφνικά ένα χειμωνιάτικο πρωινό και μου έδωσε ξανά φτερά...<br />Θυμάμαι το πρώτο μου ραντεβού μαζί του. <br /><br />Το τραγούδι αυτό έπαιζε δυνατά κι εγώ είχα ανοίξει τα χέρια μου και έκανα κύκλους...<br /><br />Στροβιλιζόμουν και παλιότερα, θυμάσαι;<br /><br />Απλά τώρα, είχα άλλον παρτενέρ...<br />Ευτυχισμένη απο ανυπομονησία...<br />Ανυπόμονη από έρωτα...<br /><br />I'm looking for a reason to stay true...<br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-4292639947684174145?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-18416421575334070862008-10-24T18:28:00.003+03:002008-10-24T18:53:00.927+03:00<div>Ενα απο τα αγαπημένα μότο, το οποίο συνήθως χρησιμοποιώ για να ξεσηκώσω κάποιον και να με ακολουθήσει, ειναι το "Οσο εσύ ...., εκεί έξω συμβαίνει η Ζωή". Οπου τελείτσες, όποιο ρήμα ταιριάζει στην περίπτωση πχ. δουλεύεις ή κοιμάσαι.</div><br /><div>Το χρησιμοποιώ συχνά η αλήθεια είναι. Ναι, είμαι απο εκείνος τους τύπους που έχουν όρεξη. ΠΟΛΥ! για οτιδήποτε. Ποτό, βόλτες, πάρτυ, άσκοπο περπάτημα.</div><br /><div></div><br /><div>Τώρα τελευταία κάτι συμβαίνει όμως... Το επαλαμβάνω συνεχώς, ουχί σε άλλους αλλά στον εαυτό μου. Σαν να προσπαθώ να με ξυπνήσω. Μεταφορικά και κυριολεκτικά- συνέχεια νυστάζω. </div><div> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260748161277518738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 169px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_www9G_7h3M0/SQHulH28Y5I/AAAAAAAAAG8/Vuvu5kn1niQ/s400/%CE%B1%CF%87%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B9.jpg" border="0" /><br /><div></div><br /><div>Ωρες ώρες βαριέμαι τόσο πολύ που με θαυμάζω. Τις προάλλες σκεφτόμουν επί ενα 10ωρο τουλάχιστον για το πόσο παραμελημένο φρούτο ειναι το αχλάδι. Προβληματίστηκα τόσο που την επομένη ένιωσα την αναγκη να το συζητήσω. Η παρέα μου αρχικά προβληματιστηκε με τις σκεψεις μου και τελικά με κορόιδεψε.</div><br /><div></div><br /><div>Σοβαρά ομως τώρα...σκέψου: Το Αχλάδι.</div><br /><div>Δεν είναι μήλο που άμα φας ένα την ημέρα, τον γιατρό τον κάνεις πέρα. (σσ. έχω κόψει τα μήλα). Δεν είναι μπανάνα την οποια συνειρμικά συνδυάζεις με κάτι πρόστυχο και σέξυ. Δεν ειναι καρπούζι που το αρπάζεις σαν-τη-Βουγιουκλάκη-λαίμαργα και φτύνεις ύστερα τα κουκούτσια με χάρη. </div><br /><div>Το αχλάδι ανήκει σε εκείνη την κατηγορία φρούτων που δεν αποτελούν επιλογή αλλά δεν τα απορριπτεις κιολας. Οπως το κυδώνι για παραδειγμα (δεν εννοώ το γλυκο του κουταλιού, αλλά το ωμό φρούτο) ή το πεπόνι.</div><br /><div>Δεν ειναι δημοφιλές, όμως δεν ειναι και άγνωστο.</div><br /><div>Αν στο σερβίρουν, θα το φας. Ομως ας είμαστε ειλικρινεις, σπάνια διαλέγει κάποιος απο το μανάβικο αχλάδι οταν το κακόμοιρο έχει να συναγωνιστεί το πορτοκάλι με τη βιταμινη C ή το σουπερ-ποπ μήλο ή ακομα και τα σταφύλια ή το κεράσι.</div><br /><div></div><br /><div>Αν αισθανόταν, θα ήταν παραπονιάρικο. </div><div>Θα στεκόταν εκεί σφριγηλό και γινωμένο έτοιμο να προσφέρει την γλυκιά σάρκα του...Θα ίσιωνε τα ρούχα του, θα χαμογελούσε θελκτικά ζητώντας συμπάθεια σε κάθε περαστικό που θα χάζευε τα καφάσια του μαναβη. </div><div>Καμιά φορά, θα φώναζε κιολας "Διάλεξε εμένα, διάλεξε εμένα". Ο αγοραστής θα διάλεγε μήλα κι εκεινο θα απογοητευόταν. Θα αναθαρρούσε όμως μεμιας "Δεν πειράζει. Θα έρθει κι εμενα η σειρά". Ορισμενες φορές θα θύμωνε κιολας "γιατί δε με διαλέγουν κι εμένα; Κι εγώ ωφέλιμο ειμαι!".</div><div>Και θα συνέχιζε να περιμένει... </div><br /><div></div><br /><div>Κάποια αχλαδια στέκονται τυχερά. Τα επιλέγουν, τα πλένουν, τα καθαρίζουν κι έπειτα τα τρώνε. Η ύπαρξή τους δικαιολογείται.</div><br /><div></div><br /><div>Κάποια άλλα περιμένουν εκεί...Κάθε πρωί φοράνε το καλο τους χαμόγελο και ισιωνουν τα ρούχα τους σε κάθε ευκαιρία. Στρωνουν τα μαλλιά τους και περιμένουν... Περιμένουν χαμογελαστά για κάποιον που ίσως δεν έρθει ποτέ.</div><br /><div>Κι οι μέρες περνάνε... κι εκεινα χαμογελάνε, απο συνήθεια πια κι επειδή η πουτάνα η ελπιδα πεθαίνει πάντα τελευταία.</div><br /><div>Κι οι μέρες περνάνε... και δεν ήρθε κανείς... Κι εκείνα μαραζώνουν και το χαμόγελο σαπίζει...κι η ύπαρξή τους δεν δικαιολογήθηκε ποτέ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-1841642157533407086?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-38742975380882005532008-10-20T22:13:00.001+03:002008-10-20T22:15:37.178+03:00"Μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται<br /> Μου 'πες κάποιο βράδυ με παράπονο θολό<br /> Οι έρωτες καρδιά μου δεν πεθαίνουν μα κοιμούνται<br /> Για να μπορούν κρυφά να κοροϊδεύουν τον καιρό"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3874297538088200553?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-50407263095612701492008-10-19T20:17:00.001+03:002008-10-19T20:17:58.878+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/oNVyH06E_uk' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/oNVyH06E_uk'/></object></p><p>Ετσι θα σ'αφηνα σήμερα;<br />Χωρίς μουσικούλα;<br /><br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5040726309561270149?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-76672808871196740302008-10-19T16:11:00.002+03:002008-10-19T16:32:30.650+03:00Από τις ελάχιστες φορές που η βροχή μου προκαλεί υπερένταση αντί υπνηλίας...<br /><br />Δε μου κανει εντυπωση όμως...<br /><br />Την τελευταία εβδομάδα (μορ ορ λες) βιώνω μια μόνιμη υπερένταση. Κουράζω τον εαυτό μου όσο περισσότερο μπορώ, δραστηριότητες επί δραστηριοτήτων, εργασίες επί εργασιών κι εντέλει οι λίγες ώρες που απομένουν για ύπνο ειναι γεμάτοι εφιάλτες - έντονοι και φοβερά αγχωτικοί- τόσο ώστε παρακαλάω να έρθει το ξημέρωμα για να κουραστώ διπλά κι ίσως να πάψω να σκέφτομαι...<br /><br />Κι όσο σκέφτομαι, τόσο στρεσσάρομαι...<br />κι οσο στρεσσάρομαι, τόσο η βροχή δυναμώνει...<br /><br />Κι όσο δυναμώνει, με ξυπνάει, "καθαρίζει" το μυαλό μου...<br /><br />Το αναγνωριζω αυτό στον Φύση.<br />Στέλνει την Βροχή πάντα όταν πρέπει.<br />Ή τον Ήλιο...<br /><br />Στο τέλος αφήνομαι, έχω εμπιστοσύνη στο μέλλον κι ηρεμώ ξανά...<br />Η Φύση μεριμνά για όλους μας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-7667280887119674030?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-3980188118826723172008-10-12T15:01:00.002+03:002008-10-12T15:16:54.379+03:00Στις ταινίες που γυρίζουν οι φίλοι μας οι Αμερικανοι, όταν συμβαινουν κάποια πρωτοφανή γεγονότα, ο κόσμος βγαίνει εκτός ελέγχου, κλέβουν αυτοκίνητα, σπάνε γκροσερι σοπς και πάντα υπάρχει ένας "προφήτης" που κρατά μια ταμπέλα "Ερχεται το τέλος".<br /><br />Λοιπόν, έτσι κι εγώ έχω αναρτήσει την δική μου επιγραφή (όχι ταμπέλα-χειρόγραφη, είναι τόσο μπανάλ...) με νέον φούξια γράμματα "ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!"<br /><br />- Το βαφτιστήρι μου, όχι μονο αποδέχτηκε το γεγονός πως υπάρχει και ξανθό χρώμα μαλλιών (μεγαλώνει σε περιβάλλον όπου κυριαρχεί το μελαχροινό, βλέπεις...) αλλά με έχει ταυτίσει πλήρως με αυτό. Κάθε φορά που βλέπει μια ξανθιά στην τηλεόραση (συνέχεια δηλαδή) ή στον δρόμο, φωνάζει και δείχνει "νονά". Νάου, χάου κουλ ιζ δατ; Τώρα πρέπει να τον εκπαιδεύσουμε οταν βλέπει εμένα να φωνάζει "Μαντόνα". Σε απόλυτη πολιτισμική σύγχυση θα πέσει το κακόμοιρο το νήπιο.<br />- Μετά απο δυο βδομάδες, μορ ορ λες, συνεχους προσπάθειας και μάταιης αναζήτησης, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ βρήκα να παρκάρω σε απόσταση 50μέτρων απο το σπίτι. Τοσο καιρό πάρκαρα στο διάολο με αποτέλεσμα να περπατάω κάνα τέταρτο μέχρι να φτάσω στο χομ σουϊτ χομ.<br />-Η μαμά μου όχι μονο αγόρασε λάπτοπ με κάμερα... όχι μονο εγκατέστησε msn... όχι μονο μου τηλεφωνεί για να μπω ονλάιν να τα πούμε... αλλά μου την λέει κιόλας γιατί το μπιλντ ιν μικρόφωνο του δικου μου πισι δεν ακούγεται καλά και "να πάρω ένα εξωτερικό να το συνδέσω να μιλάμε σαν άνθρωποι"... Δεν έχω λόγια πια.<br />-Η αδερφή μου συμμαζεύει πια το σπίτι καθημερινώς (κι όχι μονο το δωμάτιό της και την κουζίνα) και μου βάζει χέρι επειδή δεν στρώνω αλφαδια το κρεβάτι. Ποιος;;; η ΑΔΕΡΦΗ μου! που είχε ορίσει την καρέκλα του γραφείου ως νέα ντουλάπα!<br /><br /><br />Μα τι συμβαίνει τελοσπάντων;;; Ωρέ πού πάμε; ΠΟΥ ΠΑΜΕ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-398018811882672317?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-90170397878861309162008-10-09T23:26:00.001+03:002008-10-09T23:26:58.388+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/vvnVdMpgQOk' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/vvnVdMpgQOk'/></object></p><p>για μια γλυκιά καληνύχτα...<br /><br /><br />Απίθανα γλυκός... <br /><br />εύχομαι μονάχα να μη με τρόμαζες τόσο...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-9017039787886130916?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-79236045008062530802008-10-04T22:47:00.001+03:002008-10-04T22:47:10.377+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/-ouTagm6Jo8' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/-ouTagm6Jo8'/></object></p><p>τι θυμήθηκα παλι...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-7923604500806253080?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-49907630882407821742008-09-30T21:56:00.001+03:002008-09-30T21:56:31.796+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/hvdCpNzsZr8' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/hvdCpNzsZr8'/></object></p><p>Πάντα με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα μετά απο μια δυσκολία...<br />Μέσα απο τη μουσική του, σα να παίρνει την δυσαρέσκεια ή την οργή απο μέσα μου και την μετατρέπει με τον ρυθμό του σε αποφασιστικότητα...<br />Κι επειδή πολύ μας τα ζαλίσατε με το Tainted Love των Kwan...έλεος πια "are you ready to play the game, ready to loose it all" σαν σλόγκαν απο σποτακι...<br /><br />αντιπαραθέτω τον στίχο αυτού του Tainted Love<br /><br />"once I ran to you, now I'll ran from you...take my tears and that's not nearly all..."<br /><br />τελεία.<br /><br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-4990763088240782174?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-52027255634674994422008-09-28T11:37:00.001+03:002008-09-28T11:37:30.925+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/VRsJlAJvOSM' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/VRsJlAJvOSM'/></object></p><p>Η τέλεια μουσική υπόκρουση μιας απίθανα μελαγχολικής Ημέρας...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5202725563467499442?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-52829271272432697092008-09-28T10:46:00.002+03:002008-09-28T11:00:55.866+03:00Από Κυριακή σε Κυριακή...<br /><br />Πέρασε τόσος καιρός και κοιτώντας απο το παράθυρο μου φαίνεται λές και ζω την ίδια μουντή μέρα...<br />Εκτός από ένα μικρό πιάσιμο στα πόδια, λόγω γυμναστηριου, όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν...<br />Η μέρα της μαρμότας...<br />Με ενοχλεί πολύ αυτή η συννεφιά. Σαν να με κρατάει σε εγρήγορση...Ο καιρός είναι κατάλληλος για να κάνεις ή να ΜΗΝ κάνεις κάτι.<br />Σαν να κρατάει σε εγρήγορση όλους όσους γυρεύουν μια δικαιολογία...<br /><br />Δεν ακούω πια τις σκέψεις μου. Τις έχω αποκλείσει. Η μέθοδος ειναι δοκιμασμένη. Λειτουργησε επιτυχώς στο παρελθόν, θα λειτουργήσει και τώρα.<br />Απλά πρέπει να είσαι σε επιφυλακή, καθώς Εκείνες (οι σκέψεις) παραφυλάνε να ξετρυπώσουν απο το καλά κλεισμένο μπαούλο και να εισβάλλουν στην καλά δομημένη "πραγματικότητα"...<br /><br />Κι Εσύ ακόμα λείπεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5282927127243269709?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-72969863991694527392008-09-21T17:55:00.003+03:002008-09-21T17:55:57.688+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/PBAg10F7CPw' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/PBAg10F7CPw'/></object></p><p>Ξύπνησα σιγο-τραγουδώντας αυτό το τραγούδι, με διάθεση γλυκιά κι ανυπόμονη... <br />Το θυμάσαι καθόλου;<br /><br />Σε ονειρεύτηκα ξανά... Βρισκόμασταν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, λίγο φως έμπαινε μέσα απο τα παντζούρια κι εμείς συζητούσαμε.<br /><br />Η μορφή σου τόσο γνώριμη, η φωνή σου τόσο οικεία... Το όνειρο τόσο φυσικό, σχεδόν ζωντανό... ξύπνησα μαλακά -έτσι όπως λατρεύω να ξυπνώ- και σε έψαξα... Μου πήρε μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να συνειδητοποιήσω πως ήταν ένα Όνειρο.<br /><br />"Κάποιον άλλον φιλάω, κάποιον άλλο κοιτάζω, κάποιον άλλον αγκαλιάζω, μα για σένα ζω... Κάποιον άλλον φιλάω, τις στιγμές μου του δίνω, λέω 'πεθαίνω για κείνον΄μα για σένα ζω..."<br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-7296986399169452739?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-2928820920981366532008-09-20T18:10:00.001+03:002008-09-20T18:10:56.826+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/MOYva5IwsF0' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/MOYva5IwsF0'/></object></p><p>Αφιερωμένο στον γυμναστή μου τον Γιώργο που ειναι ένας πειρασμός εν κινήσει...<br /><br />lol lol, looooooooooooool!</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-292882092098136653?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-37780913952636874332008-09-19T19:50:00.003+03:002008-09-19T20:05:09.292+03:00Διαπιστώνω πώς όλα είναι ένας Κύκλος...<br /><br />Ενας κύκλος Συμπτώσεων και Τυχαίων κατά τα άλλα γεγονοτων που επαναλαμβάνονται με συγκεκριμενη ακολουθια πράξεων, έχοντας το Γνώθις Εαυτόν κάθε φορά, σαν τελετουργία που προκαλείται εσκεμμένα απο το Υποκείμενο κατευθύνοντας έτσι τη Μοίρα και το Πεπρωμένο, επιλέγοντας κι αποφασίζοντας.<br /><br />(ειλικρινά, εκπλήσσομαι.... φτου! φτου! μη με ματιάξω!!)<br /><br />Λοιπον, ειναι πολυ απλό αυτό που εννοώ...γιατι σε μπέρδεψα με τις φιλοσοφιες μου...<br /><br />κοιτα να δεις τι παίζει:<br /><br />- κάθε φορά που αποφασίζω να αναρτήσω ποστ στο αγαπητο μου μπλογκ, μπαίνει η αδερφή μου και με αποσπά.<br />- κάθε φορά που πέφτω για ύπνο νωρίς, με θυμάται κι η κουτσή Μαρια με αποτέλεσμα να ξαγρυπνάω...<br /><br />(ρε πουστη δε ζηταγα το λοττο; Η αδερφή μου! αν το ποστ λήξει άδοξα, μη δώσεις βάση, θα έχω χάσει την συγκέντρωσή μου λόγω του μπουρου-μπουρου)<br /><br />και συνεχιζω...<br /><br />- όποτε πινω πολύ χυμό ή γάλα, με παιρνει τηλέφωνο φίλος απο τα παλιά. στανταρ! Πιάνει όταν έχω όρεξη να πιω και σε καμιά περίπτωση η Σύμπτωση δε λειτουργεί επειδή "βαρέθηκα...δεν πινω λίγο γάλα μπας και χτυπήσει το ρημάδι και ανταλλάξω καμιά κουβέντα με τον Συνάνθρωπο"<br />-...<br /><br /><br />σόρρυ, το έχασα... δεν μπορώ να γράψω πια... με αποσυντόνισε...<br /><br />Θα συνεχίσω άλλη φορά.<br /><br /><br /><br />YΓ. Πάρε και μια φραση της Ημέρας πριν φυγω<br /><br />"εγώ είπα να σε κάνω άνθρωπο, όμως εσύ θέλεις άλλα 100χρόνια για να γίνεις ζώο"<br /><br />δις σσητ ιζ σοοοου ντήπ!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3778091395263687433?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-85702342435741497992008-09-16T22:12:00.001+03:002008-09-16T22:12:10.248+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/sG2Vj86B2hg' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/sG2Vj86B2hg'/></object></p><p>Κλασικό κι αγαπημένο!</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-8570234243574149799?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-56834195292814378512008-09-16T00:28:00.002+03:002008-09-16T00:31:30.792+03:00SSDD<br />SSDD<br />SSDD<br />SSDD<br /><br />μην το ψάχνεις, τα δικά μου λεω κι εγώ...<br />έτσι κι αλλιώς, πού να τα πώ και να με πιστέψουν;<br /><br />whatever...<br /><br />SSDD<br /><br />ps (προστέθηκε εκ των υστέρων) SSDD!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5683419529281437851?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-45069383618429301792008-09-14T12:16:00.001+03:002008-09-14T12:16:20.700+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/ZYpo0kplbV4' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/ZYpo0kplbV4'/></object></p><p>It's Britney bitch...<br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-4506938361842930179?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-59475706274625150092008-09-12T20:57:00.007+03:002008-09-12T21:18:11.981+03:00Παραμύθι με λυπημένο τέλος... Οξύμωρο...<br />Ποτέ δεν έχω βιώσει κάτι διαφορετικό...<br />Πάντα λυπημένο τέλος... Κατά μια μαζοχιστική έννοια προτιμώ αυτού του είδους το τέλος...<br />με κάνει να νιώθω πιο...πιο ζωντανή! Περιέργως, μου δίνει ελπίδα.<br /><br />..........................................................................................................................................................<br />Ξεκίνησα να σου στείλω δύο φορές αυτό το μέιλ στις 8/09 (Δευτέρα). Δύο φορές το έσβησα...<br />Το δημοσιεύω ελπιζοντας να το διαβάσεις, κι όταν το διαβάσεις να καταλάβεις ότι απευθύνεται σε εσένα...<br />Λυπάμαι...<br />.........................................................................................................................................................<br /><br /><pre><span><span class="MessageText">Βασικά σκέφτομαι...<br />Σκέφτομαι πώς θα ήταν αν... Έθεσες μια βασική παράμετρο<br />"είμαι έτοιμη να μπλεχτώ; "<br /><br />Δε σου είπα όλη την αλήθεια...<br />Δεν μπορώ να σε αντιμετωπίσω. Δεν μπορώ να σε<br />κοιτάζω κατάματα. Φέρεσαι τόσο σωστά... Είναι δυνατόν;<br />Τόσο αξιοπρεπής προσέγγιση;<br /><br />Αντιλαμβάνομαι τη θέση σου..<br /><br />Δεν μπορώ πια να σου κρύβομαι.<br />Σαν να με φύσηξε εκείνο το ανεπαίσθητο αεράκι.<br />Δεν το νιώθεις, όμως το επόμενο πρωί έχεις πυρετό...<br /><br />But I still can find solace in the sun, you know…<br />even though I'm lost in a sacred dance<br /><br />Φυσικά κι οι λέξεις είναι προσεκτικά διαλεγμένες.<br />Είναι ο μοναδικός μου τρόπος να εκφραστώ.<br />Μια φωτογραφία των σκέψεών μου...<br />Θέλω να χρησιμοποιήσω τις κατάλληλες ώστε να αποδώσω<br />με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια αυτό που μου συμβαίνει, να<br />αποφευχθεί η πιθανότητα της παρεξήγησης.<br /><br />Όμως... τι νόημα έχουν οι εκφράσεις πια;<br />Θέλω να σου δείξω... να σε πάρω απο το χέρι και<br />να σε φέρω στον κόσμο μου, όπου τα πράγματα είναι<br />πολύ απλά, τόσο απλά που μοιάζουν γελοία ή παιδικά,<br />ίσως για σένα.<br />Γιατί να το κάνω αυτό; Δεν ξέρω...<br />πιστεύω πώς μπορείς να το αντέξεις και να καταλάβεις.<br /><br />Ολοι οι άνθρωποι δεν έχουν την ίδια ικανότητα αντίληψης<br />ούτε είναι άξιοι να αντέξουν τον κόσμο των άλλων.<br /><br />Τις προάλλες ανέφερες πως είχε καιρό να σου συμβεί κάτι<br />τέτοιο, σε αντίθεση με εμένα…<br /><br />Πιστεύεις πώς εγώ μέρα παρά μέρα ερωτεύομαι;<br />Αλήθεια; Το πιστεύεις;<br /><br />( η λέξη ερωτεύομαι είναι η πιο ηλίθια λέξη στον<br />κόσμο, ακούγεται τόσο υπερβολική και τόσο χαζή,<br />όμως δεν βρίσκω άλλη αντίστοιχή της εντέλει!)<br /><br />Μακάρι να μπορούσα να σου μιλήσω, όμως είναι αλήθεια...<br />με πιάνουν τάσεις φυγής κάθε φορά που το κάνω.<br /><br />Μου ακούγονται τόσο όμορφα αυτά που μου λες...<br />σχεδόν σαν ψέματα. Δεν μπορώ να πιστέψω πώς το εννοείς...<br />προτιμώ να το αποφεύγω, προσπαθώ να το αποφεύγω<br /><br />μα έρχομαι αντιμέτωπη με τον Εαυτό μου.<br /><br />Οφείλω τουλάχιστον να προσπαθήσω.<br />Σε αυτό το σημείο τα χαρτιά μου είναι πλέον ανοιχτά<br />και δεν έχω διάθεση κι ούτε είμαι προετοιμασμένη<br />να τα ξαναμαζέψω.<br />Σε παρακαλώ μη μου ζητάς να σκεφτώ επάνω σε υποθέσεις.<br />Το δοκίμασα… δεν μπορώ.<br />Ένα βήμα τη φορά…<br />Μπορώ να σκεφτώ μόνο πώς θα δράσω στην<br />προκειμένη...<br /><br />Δεν φοβάμαι τις συνέπειες τις επιλογής μου,<br />είναι συνειδητές…<br />αυτό που φοβάμαι είναι πως πιθανόν θα σε κουράσω<br />και πώς θα είσαι ακόμη ένα όνειρο που,<br />πριν προλάβει να υλοποιηθεί,<br />θα νεκρωθεί και θα κουβαλάω το κουφάρι του μέσα μου<br />- από δική σου επιλογή -<br /><br />Ίσως αν με λάμβανες πιο σοβαρά υπόψη και δεν<br />φοβόσουν τόσο αυτό που -όπως λες- θέλεις,<br />να μιλούσαμε σε άλλο επίπεδο πια...<br /><br />Θα σου έλεγα αυτά κι άλλα πιο πολλά<br />όσο θα με κράταγες αγκαλιά κι όχι μέσα<br />από ένα άψυχο κείμενο.<br /><br />Δεν είναι αστείο να σε σκέφτομαι τόσο έντονα όταν<br />ουσιαστικά δεν έχει συμβεί τίποτα μεταξύ μας;<br />Το μόνο που έχω είναι μερικά φιλιά και σκόρπιες λέξεις…<br /><br /><br />Αν εσύ όμως είσαι μπερδεμένος… διάολε!<br />εγώ έχω χάσει τον μπούσουλα!<br /><br />Η μπάλα στο δικό σου γήπεδο πια…<br /><br /><br /><br /><br /></span></span></pre><br /><div xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"><p><object width="425" height="350"><param value="http://youtube.com/v/rFE8M9JjyJw" name="movie"><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://youtube.com/v/rFE8M9JjyJw" width="425" height="350"></embed></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5947570627462515009?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-59127887591530001812008-09-09T20:35:00.002+03:002008-09-09T20:51:38.384+03:00Υπάρχουν κάποια πράγματα -φοβίες, για να ειμαι ακριβής που στις καλλιεργούν απ'οταν είσαι μικρός...λέγε λέγε, σου "κολλάνε" στο μυαλό κι όσο μεγαλώνεις είσαι φρίκουλας...<br /><br />λοιπόν, κοίτα δω τι μου κανανε...<br /><br />1. Δεν μπορώ να κοιμηθώ από την αριστερή πλευρά. Σύμφωνα με τον θείο μου, τον οποίο δεν τόλμησα ποτέ να αμφισβητήσω καθώς τον θαύμαζα, έτσι επιβαρύνω την καρδιά (που ειναι αριστερά) και δεν λειτουργεί σωστά. Ακόμα και σήμερα κοιμάμαι απο την δεξιά πλευρά ή δεξιο-μπρούμυτα.<br /><br />2. Δεν κάνει να κοιμηθείς ανάσκελα γιατί<br />α.βλέπεις εφιάλτες<br />β. σε περίπτωση που δεν δεις εφιάλτη, παραμονεύει πάντα η Μορα, η οποια συμφωνα με τον Μύθο ήταν μια πανέμορφη νέα γυναίκα την οποια επνιξε ο ζηλιάρης άντρας της στον ύπνο κι απο τότε στοιχειώνει και παραμονεύει τις νεαρές να τις πνίξει πατώντας τες με δύναμη στο στέρνο, μέχρι να τους κόψει η ανάσα. Αυτή η γιαγιά μου... (όλα τα παιδιά φοβόντουσαν τον Μπαμπούλα κι εγώ φοβόμουν τη Μόρα).<br /><br />3. Δεν κάνει να αφήσεις την τελευταία μπουκιά σου ή να την φάει άλλος γιατί θα σε φάνε τα σκυλιά στο δρόμο τη νύχτα.(Η γιαγιά ξαναχτύπησε...Ουδέν σχόλιο)<br /><br />4. Δεν κάνει να κόβεις τα νύχια σου Δευτέρα, Πέμπτη και Σάββατο βράδυ. Είναι αμαρτία επειδή ξημερώνει Τρίτη, Παρασκευή και Κυριακή (???!!!).<br /><br />5.Επίσης, το μονο μέρος που ειναι ΟΚ να κοβεις τα νύχια σου ειναι στο καζανάκι, το οποιο μετά τραβάς γιατί δεν κάνει να πατηθούν ή να τα πάρει κάποιος. Μεγάλη γρουσουζιά. (και κάπως έτσι σταμάτησα να κόβω τα νύχια μου, παρά μονάχα τα λιμάρω - οποιαδήποτε μέρα, χωρίς να ειμαι απαραίτητα στο μπάνιο...)<br /><br />6.Δεν κάνει να κοιτάζεσαι στο καθρέφτη μετά τα μεσάνυχτα και να χαμογελάς γιατί ο (αστικος) μυθος θέλει τον Οξωαποδώ να κλέβει τη ψυχή σου. Αλήθεια σου λέω, με έχει στιγματίσει. Δεν χαμογελάω ποτέ στον καθρέφτη...<br /><br />7.Οταν ξεκινάς μια φετουλα ψωμί και την ξεχνάς και ξεκινάς και δεύτερη χωρίς να έχεις φάει την πρώτη, κάποιος δικος σου πειναει πολύ...<br /><br />8. Πάντα οι μικρότεροι πίνουν πρωτοι νερό αλλιώς στερεύει η βρύση και δεν μεγαλώνει το δέντρο (δεν έμαθα ποτέ ουτε σε ποια βρυση, ουτε σε ποιο δέντρο αναφέρονται).<br /><br />9. Αν φάει κάποιος την πρώτη μπουκιά σου, αντί εσου, θα σου φάει τον αντρα.<br /><br />10.Α, επίσης το βράδυ της Δευτέρας, Πέμπτης και Σαββάτου δεν κάνει να ράψεις ή να πιάσεις βελόνα στα χέρια σου γιατί ξημερώνει Τρίτη, Παρασκευή και Κυριακή (ειλικρινά δεν καταλαβαίνω την εμμονη με τις συγκεκριμένες μέρες. Φυσικά, αυτό ειναι ένας λόγος που δεν έγινα γιατρός: Φαντάσου να εφημερευα εκείνα τα βράδυα της εβδομάδας και να έπρεπε να κάνω ένεση;;; Τι σύγκρουση αξιών...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5912788759153000181?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-53228131937680686572008-09-04T22:46:00.001+03:002008-09-04T22:46:31.804+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/jYVTQdswn0Q' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/jYVTQdswn0Q'/></object></p><p>Παλιό αλλά καλό...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5322813193768068657?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-20239034080036024102008-07-28T23:15:00.002+03:002008-07-28T23:23:44.747+03:00Λοιπόν, να μερικές ακόμα...<br /><br />- Γιατί οι Αμερικανοί καταπιάνονται μονίμως στις ταινίες του με μια γεφυρα που πέφτει-ένα φράγμα που σπάει-ένα πλοίο που βυθίζεται-ένα αεροπλάνο που πέφτει-με την καταστροφή γενικοτερα;<br />- Γιατί το πιτόγυρο θεωρείται junk food κι όχι πλήρες γεύμα εφόσον περιλαμβάνει απο ορεκτικά, σαλάτα μέχρι κρέας;<br />- Γιατί νομίζουν πως το να ασχολουνται επι δύο μήνες περίπου με το θέμα του Σεργιανοπουλου απο το πρωί ως το βράδυ, μας προκαλούν το ενδιαφέρον;<br />- Γιατί το Cry Baby με τον J.Depp δεν κυκλοφορεί σε dvd παρα μονάχα σε κασέτα;<br />- Γιατί ένα βλέμμα σου επηρεάζει τοσο πολύ την ψυχολογία;<br />- Γιατί οι γυναίκες παλεύουμε τοσο πολύ να μαυρίσουμε και μετά βαφομαστε τοσο πολύ που δεν φαινεται;<br />- Γιατι η Μαντώ νομίζει οτι ειναι rock?<br />- Ειδικότερα...γιατί το rock στην Ελλάδα ειναι συνώνυμο του μελαχροινου-δερματινου-με κροσσια; Δεν υπάρχει αυτο γενικώς...<br />- Που ειναι αυτό το κλαμπ που ο μπαρμαν χτυπαει μοχιτο στο γουδοχερι κι ολοι χορευουν ρυθμικα; Ψαχνω ψαχνω ...μα τίποτα! (κι εχω ψαξει παντού, πιστεψε με)<br />- Γιατι όλοι μιλούν για μοναξιά μα κανείς δεν είναι διαθεσιμος για συντροφιά;<br />- Πού σκατα τις ξετρυπώσανε όλες αυτές τις σειρές πάλι; έλεοοοος!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-2023903408003602410?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-82306635715873943552008-07-21T00:07:00.003+03:002008-07-21T00:33:09.304+03:00...σε αυτήν την πουτάνα ζωή.<br /><br />Δυσκολεύομαι να εκφραστώ άμεσα (μην παραγνωριστουμε κιόλας...) οποτε...Ας το θέσουμε αλλιώς το θέμα...αλληγορικά...<br /><br />Θεωρητικά, είσαι ένας της γενιάς των 700γιουροζ (μορ ορ λες)...<br />Θέλεις να πας στην δεξίωση που διοργανώνει ο τάδε φαντασμένος. Κι εσύ φαντασμένος είσαι, για αυτό συναναστρέφεσαι με τέτοιον κόσμο... Η μόνη σας διαφορά ειναι πως εκείνος έχει το οικονομικό υπόβαθρο ενώ εσύ όχι. Κατάλαβες; Χι ΙΖ μπατ γιου...γιου μάι ντίρεστ ΓΟΥΟΝΑ ΜΠΙ.<br /><br />Για να μην ξεχνιομαστε...εχεις μια δεξίωση στην οποια πρέπει να παραστείς. Δεν θέλεις απλά να παραστείς, θέλεις να αφομοιωθείς, να "κλέψεις" τα βλέμματα, να υπερισχύσεις.<br />Δεν αρκεί να είσαι καλοντυμένος, ή έστω καλόγουστα ντυμένος. ΠΡΕΠΕΙ να είσαι ακριβά ντυμένος. Πώς το λένε βρε παιδί μου; ΜΑΡΚΕ! Φρομ χεντ του τόουζ!<br /><br />Ξεκινάς με τα στοκατζίδικα. Είσαι μάγκας. Το ρούχο το φοράς, δε σε φοράει. Αρκεί που γράφει Αρμάνι η ετικέτα. Ποιος θα καταλαβει οτι το πήρες απο στοκατζίδικο στον Αγιο Δημήτριο; Διαλέγεις ενα τέλειο κοστούμι. Αρχίζεις να αναρωτιέσαι... "Ο Αρμάνι βγάζει νέιβι μπλου τοξίντοζ; Ή μήπως όχι;" Γυρνάς έντρομος σπίτι, το γκουγκλάρεις, επιβεβαιώνεσαι, επιστρεφεις θριαμβευτής στο στοκατζιδικο. Προς τέρψη σου, το κοστούμι δεν έχει πωληθεί ακομη. Είναι γραφτό σου να το πάρεις, σκέφτεσαι. Το φοράς...χμ, κατι δεν πάει καλά.<br />Τι είναι; Είναι στραβοραμμένο; ή μήπως ο δεξιός σου ώμος πέφτει λιγάκι προς τα πίσω; Εννοείται πως κάτι δεν πάει καλά...τι περίμενες; Αλλιώς δε θα ήταν στο στοκατζίδικο...Χελόου?!<br /><br />Είσαι γατόνι σε αυτά. Αφήνεις το κοστούμι, πηγαίνεις στην Κηφισιά. Σέιλζ σίζον. Θα πάρεις ορίτζιναλ σταφ σε μισή τιμή. Μπαίνεις στο πολυκαταστημα και έντρομος συνειδητοποιείς πως γινεται πανικός κι όλοι ψωνίζουν λες κι έπεται Κατοχή Ενδυμασίας ορ σάμθινγκ εντ δερ γουιλ μπι νο τομόρροου... Τζίζους! Πάς να δοκιμάσεις το παντελόνι και σου έχουν αρπάξει το σακάκι...Ο ΠΟΛΕΜΟΣ! Σκεφτεσαι πως πιθανώς, ποιητικά δοσμένα, ο Νοστράδαμος περιέγραφε αυτήν την κατάσταση όταν προφήτευε τον Γ' Παγκόσμιο Πολεμο. Εννοείται πως δεν έχεις βρει τίποτα ακόμη...<br /><br />Μπαίνεις στα Σταρμπακς, παραγγελνεις ένα Αισντ Κάραμελ Μόκκα, ανάβεις τσιγάρο αφού τσεκάρεις πως κάθεσαι όντως στο Σμόκινγ Ερια κι απελπισμένος κοιτάζεις μια τον απέναντι, μια την ώρα και μετά ... την κατηφόρα!<br /><br />Δύο οι λύσεις. Παριστάνεις τον άρρωστο και αποφεύγεις το πάρτυ. Γιου'ρ ντάουν γουιθ ε φλου. Δατσ ιτ... ή... ξεπαραδιάζεσαι, παίρνεις ένα άψογο ρούχο, κάνεις την σικάτη εμφάνισή σου, πουλάς μούρη και σου μένει και το καλό ρούχο (συν τις εντυπώσεις, άντε και κανένα καλό γκομενοτηλέφωνο).<br />Τι στο καλό; Προσωπική επένδυση είναι...δεν μου αξίζει ένα καλό ρούχο΄;;, σκέφτεσαι για να καθησυχάσεις τις ενοχές σου που πούστικα εισβάλλουν στο κεφάλι σου.<br />Γουάτ δε χεκ! Γκο φορ ίτ!<br /><br />Κατεβαίνεις πλατεία (τί εννοείς "ποια πλατεία"; μια ειναι Η πλατεία. στο Κολωνάκι.πφφφ...αδαείς), βρίσκεις το τελειότερο κοστούμι, που στο πουλάει η ευγενικοτερη υπάλληλος, το πληρώνεις στην εξυπνότερη ταμία και το προβάρεις ενώπιον της καλύτερης στυλίστριας. Α! είναι και σούπερ καλόγουστη και σούπερ ειλικρινής, μπάι δε γουέι! Σε γλύτωσε απο σοβαρό στυλιστικό ατόπημα. Παραλίγο να καταστρέψεις όλο το σετ με αυτήν την γραβάτα που πήγες να αγοράσεις...τσκ! τσκ! τσκ!<br /><br />Βγαίνεις απο το καταστημα, έχεις ξοδέψει το μηνιάτικό σου, όμως το χαμόγελο δεν σβήνει. Τα κατάφερες. Γιου λουκ λάικ ε μίλιον, μπέιμπι...<br /><br />Γιατί σε αυτήν την πουτάνα τη ζωή, ότι πληρώνεις παίρνεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-8230663571587394355?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-74783013248304491282008-07-10T21:47:00.001+03:002008-07-10T21:47:53.861+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/_MKjo1OpEbA' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/_MKjo1OpEbA'/></object></p><p>Τα τελευταία 2 χρόνια πρέπει να έχω δει αυτό το βίντεο 100 φορές τουλάχιστον!<br /><br />Τι θα συνεβαινε αν ο Τερμινέιτορ από το Φιούτσουρ γυρνούσε για να προστατέψει το μπέιμπι Τζίζους!<br /><br />Τζαστ χιλάριους!</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-7478301324830449128?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-15454884633193154202008-07-02T00:05:00.005+03:002008-07-02T00:16:37.899+03:00Τότε είναι που παρουσιάστηκε η αλεπού...<br /><br />-Καλημέρα, είπε η αλεπού.<br />-Καλημέρα, αποκρίθηκε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας και γύρισε, μα δεν είδε τίποτα.<br />-Εδώ είμαι, είπε μια φωνή, κάτω από τη μηλιά...<br />-Ποια είσαι; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Μου φαίνεσαι πολύ όμορφη...<br />-Έλα να παίξεις μαζί μου, της προτείνε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος...<br />-Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δε με έχουν ημερώσει.<br />-Α! με συγχωρείς, έκανε ο μικρός πρίγκιπας.<br /><br />Το σκέφτηκε όμως και πρόσθεσε:<br />-Τι πάει να πει "ημερώσει;"<br />-Εσύ δεν είσαι από εδώ, είπε η αλεπού, τι γυρεύεις;<br />-Γυρεύω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι πάει να πει "ημερώσει;"<br />-Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούνε. Μεγάλος μπελάς! Ανατρέφουν όμως και κότες. Αυτό είναι το μόνο τους όφελος. Κότες γυρεύεις;<br />-Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Γυρεύω φίλους. Τι πάει να πει "ημερώσει;"<br />-Είναι κάτι που παραμεληθηκε πολύ, είπε η αλεπού. Σημαίνει "να δημιουργείς δεσμούς...".<br />-Να δημιουργείς δεσμούς;<br />-Βεβαία, είπε η αλεπού. Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο με άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε έχω ανάγκη. Μήτε και συ με έχεις ανάγκη. Για σένα δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Αν όμως εσύ με ημερώσεις, ο ένας θα έχει την ανάγκη του άλλου. Για μένα εσύ θα είσαι μοναδικός στον κόσμο. Για σένα εγώ θα είμαι μοναδική στον κόσμο...<br />-Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πριγκιπας. Ξέρω ένα λουλούδι... νομίζω πως με ημέρωσε...<br />-Γίνεται, είπε η αλεπού. Βλέπει κανείς στη γη τόσα περίεργα πράγματα...<br />-Ω! δεν είναι πάνω στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.<br /><br />Η αλεπού φάνηκε πολύ παραξενεμένη:<br />-Πάνω σε άλλο πλανήτη<br />-Έχει κυνηγούς σε αυτόν τον πλανήτη;<br />-Όχι.<br />-Πολύ ενδιαφέρον αυτό. Και κότες;<br />-Όχι.<br /><br />Ξαναγύρισε όμως στην ιδέα της:<br />-Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω τις κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. Όλες οι κότες μοιάζουν, κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Γι'αυτό λοιπόν βαριέμαι κάπως. Αν με ημερώσεις όμως, η ζωή μου θα είναι σαν ηλιόλουστη. Θα γνωρίσω έναν κρότο από πατήματα που θα είναι διαφορετικός από όλους τους άλλους. Τα άλλα πατήματα με κάνουν να χώνομαι κάτω από τη γη. Το δικό σου θα με κάνει να βγαίνω έξω από την φωλιά μου, σαν μια μουσική.Κι ύστερα κοίτα!Βλεπεις εκεί κάτω τα χωράφια με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μου είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι κρίμα! Εσύ όμως έχεις μαλλιά χρώμα χρυσαφένιο. Θα είναι λοιπόν θαυμάσια όταν θα με έχεις ημερώσει! Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μου αρέσει να ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχια...<br /><br />Σώπασε η αλεπού και κοίταξε πολλή ώρα το μικρό πρίγκιπα.<br /><br />-Σε παρακαλώ... ημέρωσε με, του είπε!<br />-Θέλω βέβαια, της αποκρίθηκε ο μικρός πρίγκιπας, μα δεν με παίρνει ο καιρός. Έχω να ανακαλύψω φίλους και πολλά πράγματα να γνωρίσω.<br />-Δε γνωρίζει κανείς παρά τα πράγματα που ημερώνει, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τα αγοράζουν όλα έτοιμα στα εμπορικά. Καθώς όμως δεν υπάρχουν εμπορικά που πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, ημέρωσε με!<br />-Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.<br />-Πρέπει να έχεις μεγάλη υπομονή, αποκρίθηκε η αλεπού. Θα καθίσεις πρώτα κάπως μακριά μου, έτσι στο χορτάρι. Εγώ θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου κι'συ δε θα λες τίποτα. Τα λόγια είναι που κάνουν τις παρεξηγήσεις. Αλλά κάθε μέρα, μπορείς να κάθεσαι λιγάκι πιο κοντά...<br /><br />Την άλλη μέρα ήρθε πάλι ο μικρός πρίγκιπας...<br /><br /><br /><div align="right"><span style="font-size:85%;color:#ff9900;"><em>απόσπασμα από τον Μικρό Πρίγκηπα</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-1545488463319315420?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-38900396218028903782008-06-29T23:38:00.002+03:002008-06-29T23:51:27.700+03:001.Γιατί το αλογάκι της Παναγίας λέγεται έτσι;<br /><br />2.Γιατί όταν πίνουμε νερό και μετά περπατάμε, πονάμε χαμηλά αριστερά στην κοιλιά;<br /><br />3.Γιατί όταν χασμουριόμαστε, δακρύζουμε;<br /><br />4.Πώς παραγονται τα δάκρυα, γενικώς;<br /><br />5.Από πού προέρχεται η λέξη "πύελος";<br /><br />6.Ποιος το σκέφτηκε και τοποθέτησε έτσι τα γράμματα στο πληκτρολόγιο;<br /><br />7.Γιατί ο θυμός ειναι τόσο κατακριτέο συναίσθημα;<br /><br />8.Γιατί δεν διακτινιζόμαστε;<br /><br />9.Γιατί επιτρέπουν την ελεύθερη διακίνηση όλο το 24ωρο, σε όλους τους χώρους, απεριόριστα, στους γέρους;<br /><br />...και μια άσχετη, υποκειμενική και τρομερά προσωποποιημένη απορία:<br /><br />10. Γιατί δεν είμαι ακόμη η Βασίλισσα των Πάντων, ώστε να εξορίσω στο διάστημα μερικούς και μερικές, να ησυχάσει το κεφάλι μου; Αντε να ξεκαθαρίζει το τοπιο σιγά σιγά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3890039621802890378?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-24660686565138004472008-06-25T22:33:00.002+03:002008-06-25T22:48:09.256+03:00<span style="color:#ff0000;">Θέλω</span> να συζητάμε.<br /><span style="color:#000099;">Δεν θέλω </span>να με ζαλίζεις.<br /><em>Σορρυ, αλλα δατσ γουάι δέι κόλλ ιτ "ΔΙΑΛΟΓΟΣ".</em><br /><br /><span style="color:#ff0000;">Θέλω</span> να σου πω τη γνώμη μου.<br /><span style="color:#000099;">Δε θέλω </span>να σου θεραπεύσω τα ψυχολογικά σου.<br /><em>Εκτός κι αν με πληρώνεις 50ευρώ την ώρα, οπότε ιτσ φάιν γουίθ μι</em>.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Θέλω</span> να είσαι καλά.<br /><span style="color:#000099;">Δε θέλω</span> να γκρινιάζεις.<br /><em>Με βάζεις στο τριπάκι σου και μετά γκρινιάζω κι εγώ και χαλάει η διάθεσή μου και το μονο που χρειάζομαι είναι ύπνο.</em><br /><br /><span style="color:#ff0000;">Θέλω</span> την ησυχία μου.<br /><span style="color:#000099;">Δε θέλω </span>την απομονωση.<br /><em>Μπορούμε να κάτσουμε παρέα... ήσυχα όμως, ε;</em><br /><br /><span style="color:#ff0000;">Θέλω</span> την κριτική σου.<br /><span style="color:#000099;">Δεν θέλω</span> την χολή σου.<br /><em>Άν είχες μια άσχημη μέρα, ιτς νοτ μάι φολτ. </em><br /><br /><span style="color:#ff0000;">Θέλω</span> συναίσθημα στους ανθρώπους.<br /><span style="color:#000099;">Δεν θέλω</span> κυκλοθυμία.<br /><em>Οταν είσαι καλά και σε πέντε λεπτά δεν είσαι καλά και μετά είσαι πάλι καλά...ιτ ντράιβς μι κρέιζι... </em><br /><br /><span style="color:#ff0000;">Θέλω</span> να με προσέχεις.<br /><span style="color:#000099;">Δεν θέλω</span> να με παρακολουθείς.<br /><em>Ανθρωπος ειμαι... μπορεί να θέλω να φυσήξω τη μύτη μου. Αδεργουάιζ, γιου'ρ κόλντ ε στόκερ.</em><br /><br /><span style="color:#ff0000;">Θέλω</span> αγκαλίτσα.<br /><span style="color:#000099;">Δεν θέλω </span>κεφαλοκλείδωμα.<br /><em>Με πιάνει αμόκ, κλειστοφοβία. Στα συν ό,τι έχει 40 βαθμούς και πνίγομαι απο τη ζέστη.</em><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;color:#ff6600;"><em>***η λίστα που ζήτησες. ελπίζω να σε βοηθάει κάπως.</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-2466068656513800447?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-60384126651325549532008-06-16T23:55:00.002+03:002008-06-17T00:24:22.658+03:00Είναι κάτι βραδυα σαν το αποψινο που το μυαλό μου κολλάει απίστευτα!<br />Ετσι κι αλλιώς ειμαι obsessive τυπάκι, αγαπητό μου Ημερολόγιο, αλλα καμιά φορά παραγίνεται το κακό...<br /><br />Τώρα έχω φάει κόλλημα με τη ζωή μου... κάνω απολογισμό (με διάθεση μάλλον κυνική... ή κυκλοθυμική...σίγουρα όμως αρνητική).<br /><br />Να φταίει ο Ποσειδώνας που έχει μπει στο ζώδιό μου και με τρελαίνει στις αυταπάτες;<br />Να φταίει ο χρόνος;<br />Να φταίνε οι συνθήκες;<br />Να φταίει η πουτανα η κενωνία;<br /><br /><br />Δεν ξέρω ποιος φταίει... Ξέρω σίγουρα πως δεν έχω εκπληρώσει ούτε τα μισά απ'όσα υποσχέθηκα στον εαυτό μου...<br /><br />Σαν εραστής που δεν κράτησε τον λόγο του... Μόνο που σ'αυτήν την περίπτωση, ο εραστής δεν μπορεί απλά να εγκαταλείψει... είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ερωμένη του, η οποία σε κάθε ευκαιρία σηκώνει την καταπακτή του υπογείου στο οποίο ειναι κλειδαμπαρωμένη και ζητάει εξηγήσεις...<br /><br />Εξηγήσεις... για τα όνειρα που πέθαναν σε κάθε ηλιοβασίλεμα... για τις χαμένες ευκαιρίες... για τις ανείπωτες ιστορίες... για τα κατά συνθήκην ψεύδη... για τους ανεκπλήρωτους έρωτες... για κάθε στιγμή που δεν έζησα με όλο μου το είναι...<br /><br />Ο εραστής προσπαθεί να δικαιολογηθεί, να αποφυγει τις συνέπειες, να προστατευτεί απο τις τύψεις...τις αμφιβολίες που αν φωλιάσουν στη ψυχή του, θα την δηλητηριάσουν... Απλά ψελλίζει κάτι που δεν βγάζει νόημα...<br /><br />Κι όσο εκείνος ψελλίζει, η ερωμένη του, τον τραβά από το γιακά και τον φέρνει αντιμέτωπο με όσα εκείνος θέλει να αφήσει πίσω του...<br /><br />Η Λήθη, δυστυχώς, δεν επέρχεται...<br />Η Άρνη στέρεψε πια... δεν γιατρεύει με το Νερό της.<br /><br />Μυθικός προορισμός... όπως η Ατλαντίδα.<br /><br />Στέκομαι στον καθρέφτη.<br />Δεν αναγνωρίζω την νεαρή που με κοιτάζει στα μάτια.<br />Εχω δύο πρόσωπα. Εκείνο που χαμογελά και αδημονεί για το μέλλον- κι εκείνο που παρατηρεί καχύποπτα, εμμένοντας στο παρελθόν.<br /><br />Θα είχε νόημα, αναρωτιέμαι, να μην υπάρχει παρελθόν;<br />Οι αναμνήσεις του καθένα μας, ειναι η περιουσία μας-η ιστορία μας-το κληροδότημά μας...<br />Καμιά φορά...και το φορτίο μας...<br /><br />Τα λεπτά περνάνε... κάθε λέξη αυτού του ποστ, διαλεγμένη με προσοχή ώστε να αποδώσει με όσο το δυνατόν περισσότερη ακρίβεια τις σκέψεις μου... Δεν έχει νόημα, ωστόσο... Καμιά φορά οι λέξεις ειναι αδύναμες...δεν εκφράζουν. Προσδίδουν ίσως στόμφο, όμως δεν εκφράζουν<br /><br /><br />... αυτήν την υπέροχα δυνατή αίσθηση του Κενού, την μοναδικότητα του Ανεκπλήρωτου...<br /><br />"κάθε μέρα κουβαλάμε μέσα μας ενα σωρό μικρούς πεθαμένους... όνειρα που δεν ζωντάνεψαν ποτέ..." για να παραφράσω κατά βούληση ένα αγαπημενο αποσπασμα απο την ΑΡΓΩ.<br /><br />Ευχομαι να είχα περισσότερο χρόνο<br />κι άλλη δύναμη<br /> κι άλλη ψυχραιμία<br /> κι άλλο πάθος<br /> κι άλλη υπομονή<br /> κι άλλη αντοχή<br /> κι άλλο!κι άλλο! κι άλλο! κι άλλο!<br /><br /><br /><br />... I feel something falling from the sky...I'm so sad I make the angels cry... τραγουδάει η Sinnead o'Connor<br /><br />Υπάρχει άραγε τοσο δυνατό συναίσθημα; Εστω και θλίψης;<br />Αναρωτιέμαι, υπάρχει άραγε συναίσθημα at all;<br /><br />Σκέφτομαι μπούρδες του τύπου "Κάποιοι βλέπουν το ποτήριο μισοάδειο και κάποιοι μισογεμάτο".<br /><br />ΜΠΟΥΡΔΕΣ!<br /><br />Ή άσπρο ή μαύρο;<br /><br />Καμιά φορά, οταν κοιτάζεις το ποτήρι, δεν σκέφτεσαι αν είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο... Αναρωτιέσαι απλώς ποιος στο διάολο πίνει την μπύρα σου...<br /><br />Με τα φεγγαρια μου ειμαι κι εγώ... Αι σιχτηρι μου! Δεν αδικώ οσους δεν με αντέχουν. Ούτε εγώ με αντέχω ώρες ώρες. Μονο που οι άλλοι έχουν την επιλογή να φύγουν, ενώ εγώ είμαι καταδικασμένη να με τρώω στην μούρη 24/7!<br /><br />Μέχρι τώρα ήμουν depressed, τώρα ειμαι θυμωμένη με τον εαυτό μου. Ωραία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-6038412665132554953?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-35597499700871813972008-06-07T16:18:00.002+03:002008-06-07T16:24:21.184+03:00Σήμερα σκέφτομαι πολύ έντονα την Αρκούδα. Οχι, δεν ειναι παρατσουκλι κάποιου απο την παρέα μας. Αναφέρομαι στο προσφιλές ζωντανό, την αρκούδα.<br /><br />Η Αρκούδα ειναι πολύ ήσυχη γενικώς.<br />Το ραχάτι είναι η αγαπημένη της ασχολία.<br /><br />Μέλι και ραχάτι, για την ακρίβεια αποτελούν το Παράδεισό της.<br /><br />Δεν επιτίθεται σε ανθρώπους κι όταν αυτό (σπάνια) συμβαίνει είναι επειδή την πείραξαν ή την έβλαψαν ή την απείλησαν ή την φόβισαν ή γενικώς της προκάλεσαν αρνητικό feeling...<br /><br />Θα μπορούσα να είμαι Αρκούδα... όπως κι όλοι, εξάλλου.<br /><br />Στην προκειμένη, όμως, η Αρκουδα με απασχολεί ως προς τις ιδιότητές της και τα μελλούμενά μου:<br /><br />1. Θα ρίξουμε το γέλιο της;<br />2. Θα φάμε το ξύλο της;<br />3. Θα χορέψουμε τον χορό της;<br /><br /><br />Ποιος ξέρει..;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3559749970087181397?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-50260493347400971002008-05-23T20:05:00.003+03:002008-05-23T20:18:29.577+03:00That's me.<br /><br />Ναι, το παραδέχομαι χωρίς φόβο και ενοχές... Πιστεύω σε λαϊκές προλήψεις και δεισιδαιμονίες.<br />Οχι σε όλες, αλλά σε αυτές που έχω τσεκάρει.<br /><br />Ιδού.<br /><br />1. Οταν σε τρώνε τα χείλη σου, θα φιληθείς.<br />Δεν εννοώ φιλικά ή αδελφικά, αλλά ερωτικά. Δεν αρκεί να σε τρώνε απλά τα χείλη σου επειδή δεν έβαλες lip balm για παραδειγμα. Μιλάμε για εκείνη την φαγουρα που ξεκινάει απο το πάνω χείλος και φτάνει ως το πηγούνι...για εκεινη την αίσθηση πως σε φαγουρίζουν ακομα και τα ούλα σου και το μέσα μέρος των χειλιών σου τόσο πολύ που σε αναστατώνει!<br /><br />2. Η καλή μέρα απο το προηγούμενο βράδυ φαίνεται.<br />Οταν κοιμάσαι στραβά, θα ξυπνήσεις στραβότερα. Κι αν ξεκινήσεις τη μέρα σου "στραβότερα" δε θα ισιώσει με τίποτα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι μετά την δουλειά σου, να πας ήσυχα και προσεκτικα σπίτι σου, να διπλοκλειδώσεις και να μην σηκωθείς απο τον καναπέ για κανεναν απολύτως λόγο.<br /><br />3. Οι γκόμενοι είναι σαν τα σκυλιά. Σε μυρίζουν.<br />Για την ακρίβεια, σε μυρίζουν οταν δεν θέλεις-πρέπει. Ή όπως λέει κι ενας φίλος: "Φοράς χάλια εσώρουχα; Είσαι αξύριστη; Εχεις "δύσκολες μέρες"; Ε! Θα βρεις γκόμενο."<br /><br />4. Αν κοκκινισουν τα αυτιά σου και ζεσταινεσαι "εσωτερικά" σε σημεία δυσφορίας, κάποιος σε μελετάει.<br />Αν τα σημάδια ειναι πιο έντονα στο αριστερό αυτί, δεν είναι για καλό το μελέτημα. Αν είναι πιο έντονα στο δεξί, μάλλον σε παινεύουν. Αν ειναι κι απο τα δύο... χμ..tough one.<br /><br />5. Αν σε τρώει η μύτη σου, οπωσδήποτε πρέπει να κάνεις ευχή, να βάλεις τρία δάχτυλα με δύο δικά σου πρόσωπα που θέλεις να δεις κι ένα του προσώπου θα διαλέξει τελικα δάχτυλο (ναι, χρειαζονται δυο για να γινει) και να παίξεις με τη σειρά "σήμερα, αύριο", "αληθεια, ψέματα". Οτι βγει, γίνεται. (είμαι σίγουρη πως έτσι που το περιγράφω ακούγεται πιο περίπλοκο και πρόστυχο απο οτι ειναι).<br /><br />Αυτά προς το παρόν. Σε ένα Μέρος Β' θα αναλύσω και τις υπόλοιπες δεισιδαιμονίες που με στοιχειώνουν και γίνομαι freak.<br /><br />Ω! ναι! ειναι πολλές...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5026049334740097100?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-54051406461756013292008-05-21T20:05:00.002+03:002008-05-21T20:24:43.289+03:00Περιτριγυρίζεσαι απο κόσμο κι όμως εισαι Μόνος.<br />Το έχεις νιώσει ποτέ;<br /><br />Θέλεις τοσο να αλλάξεις τα πράγματα, να επέμβεις, όμως είσαι Ανίσχυρος.<br />Το έχεις νιώσει ποτέ;<br /><br />Ξέρεις τι θέλεις να πεις, όμως δεν θέλεις να επιβαρύνεις Κανέναν.<br />Το έχεις νιώσεις ποτέ;<br /><br />Αισθάνεσαι πως κάτι θα συμβεί, όμως το δικαιολογείς ως ψευδές Ενστικτο.<br />Το έχεις νιώσει ποτέ;<br /><br />Θέλεις να απομονωθείς περιμένοντας για Παρηγοριά.<br />Το έχεις νιώσει ποτέ;<br /><br />Πνίγεσαι σε τέτοια βαθμό που νιώθεις Δυσφορία.<br />Το έχεις νιώσει ποτέ;<br /><br />Δεν χρειάζεσαι κανέναν στα ταξίδια σου παρά μονο τον σωστό Συνοδοιπόρο.<br />Το έχεις νιώσει ποτέ;<br /><br />Θέλεις να κρυφτείς όμως συνειδητοποιείς πως δεν σου έμεινε πια κανένα Καταφύγιο.<br />Το έχεις νιώσει ποτέ;<br /><br />Θέλεις να κοιμηθείς και να ξυπνήσεις όταν όλα θα έχουν πια Τελειώσει.<br />Το έχεις νιώσει ποτέ;<br /><br />Εχεις τόσα μέτωπα ανοιχτα όμως δεν ξέρεις ποιο έχει Προτεραιότητα.<br />Το έχεις νιώσει ποτέ;<br /><br />Εντέλει όλα θα διορθωθούν. Κάπως...Μαγικά.<br />Το έχεις νιώσει ποτέ;<br /><br />Θα φτιάξουν όλα, σου το Υπόσχομαι.<br /><br />Εως τότε... Keep your candles burning, make your journey pure...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-5405140646175601329?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-15667511169337721782008-05-18T13:45:00.002+03:002008-05-18T14:02:53.192+03:001. Εχουμε φάει ψωμί κι αλάτι μαζί. Οχι, σοβαρα. Είναι ο καλύτερος και γρηγορότερος μάγειρας στον κόσμο:στο άψε σβήσε ετοιμάζει ολόκληρα γεύματα! Μοιραζομαστε την ίδια αγάπη για το καλό φαγητό...<br /><br />2.Ξέρει το κορμί μου καλύτερα απο τον καθένα. Επαγγελματίας φυσικοθεραπευτής, δεν έχει πει ποτέ οχι στην πονεμένη κολλητη του που συνεχώς κλαψουρίζει για ένα μασαζάκι.<br /><br />3. Από το βλέμμα μου και μόνο καταλαβαίνει τι γίνεται στο κεφάλι μου! Είναι τρομακτικό ώρες ώρες...Σαν τηλεπάθεια.<br /><br />4. Με ακούει στωικά με τις ώρες να τον ζαλιζω για οτιδήποτε, μου απαντάει κιολας και αναλύει μαζι μου την κάθε λεπτομέρεια. Δεν μου έχει πει ποτέ "Βαρέθηκα, ας πουμε κάτι άλλο".<br /><br />5.Οταν δεν νιώθω καλα, με κανακεύει με τις ώρες και στο τέλος πάντα με κάνει να γελάω.<br /><br />6.Οταν βγαίνουμε έξω πίνει όσο κι εγώ και η φράση "Το τελευταίο υποβρύχιο με χάλασε" ακούγεται σχεδόν ταυτόχρονα απο το στόμα των δυο μας.<br /><br />7. Με βοηθάει πολύ στα θέματα καρδιάς. Οχι με γενικούρες. Με συμβουλές, οδηγίες, διευκρινίσεις.<br /><br />8. Μπροστά του μπορώ να κυκλοφορώ με φαρδιά φόρμα, ξεχειλωμένο T shirt, άβαφτη και στο τέλος, πάλι μ'έχει σε υπόληψη.<br /><br />9. Είναι και θα παραμείνει ο μόνος άντρας που με έχει δει να κάνω χουλα χουπ, να παριστάνω την Μαντόνα, την Αποστολία Ζώη, την Μπριτνι Σπίρς και την Δέσποινα Βανδή.<br /><br />10. Σε κάθε μου μεγάλη χαρά, σε κάθε αβάσταχτο πόνο, σε κάθε νέο ξεκίνημα, σε κάθε χαζό προβληματισμό ήταν εκεί. Και ξέρεις κάτι; Θα ειναι εκεί για πολύ πολύ πολύ καιρό ακόμα.<br /><br />Σ. μου, σ'ευχαριστώ που είσαι εδώ για μένα. Σ'αγαπάω πολύ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-1566751116933772178?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28217619.post-38852349330882528532008-05-17T16:28:00.003+03:002008-05-17T17:12:20.361+03:00Ο καλύτερος τρόπος να μάθεις τον άλλον, είναι να τον παρατηρείς. Λίγο-πολύ όλοι το κάνουμε. Ασυναίσθητα. Στο λεωφορείο για παράδειγμα: κοιτάμε τους ανθρώπους που είναι γύρω μας (απο αμηχανία ίσως) και πλέκουμε ιστορίες για την δουλειά που πιθανώς κάνει ο καθένας, τη ζωή του σύμφωνα με το ντύσιμό του κτλ κτλ.<br /><br />Τι συμβαίνει όμως όταν εκτός από το να παρατηρείς, ακούς κιόλας όσα έχει να πει ο αλλος;<br /><br />Εκ φύσεως φλύαρη και αντιδραστική, μου είναι δύσκολο να ακούσω (για πολύ ωρα). Θέλω να απαντήσω, να συμμετέχω λέγοντας την άποψή μου, να προχωρήσω την κουβέντα ένα επίπεδο παραπέρα μέχρι να αγγίξεις εκείνο το απίθανο, κατ'εμέ, όριο της ανθρωπο-φιλοσοφίας. Η αγαπημένη μου κουβέντα.<br /><br />Λέει ένα ρητό: "Οι σπουδαίοι άνθρωποι συζητουν Ιδέες. Οι μέτριοι, γεγονότα. Οι μικροί, άλλους ανθρωπους".<br /><br />Περνάω κι από τα τρία στάδια. Ολοι περνάμε, νομίζω. Το θεωρώ υγιές.<br /><br />Τι συμβαίνει, όμως, όταν κάποιος που φαντάζει σπουδαιος στα μάτια σου καταφέρνει μετά δυσκολίας να φτάσει μέχρι το στάδιο της μετριότητας;<br /><br />Οι Ιδέες μαραζώνουν περιμένοντας τη σειρά τους, κι εσύ απογοητεύεσαι.<br /><br />Ισως από τα ισχυρότερα εγκεφαλικά σοκ είναι εκείνο της Απομυθοποίησης.<br />Παραδέχεσαι εξ'αρχής πως ουδείς Τέλειος. Ολοι έχουν ελαττώματα. Κι εσύ.<br />Ωστόσο, κάποιοι στα μάτια σου φαντάζουν διαφορετικοί. Οχι τέλειοι. Ούτε ιδανικοί. Απλά, σίγουρα, οχι μετριοι.<br /><br />Και τότε, μια κουβέντα στην οποία πιθανόν να μην συμμετέχεις καν ενεργά (μιλώντας) αλλά παθητικά (ακουγοντας) αρκεί για να καταρριφθεί ο Μύθος. Που, παρεμπιπτόντως, φρόντισες μόνος σου να πλέξεις. Ο άλλος δεν ευθύνεται. Δεν ισχυρίστηκε ποτέ του ανωτερότητα.<br /><br />Συνειδητοποιείς με τρόμο πως είχες άλλη αντίληψη. Περισσότερο τρόμο σου προκαλεί το γεγονός πως ενώ έχει όλα τα φοντα να ειναι Ανω του Μεσου Ανθρώπου, επιλέγει να μην το κάνει.Να θάψει τις ικανότητές του, τις δυνατότητές του, τον εαυτό του εντέλει σε έναν κύκλο μετριότητας.<br /><br />Σε μια εποχή που υπερέχει το μέτριο, αυτό κανονικά δεν θα έπρεπε να σε ταράζει τόσο.<br />Ωστόσο, το γεγονός ότι ο εν δυνάμει Σπουδαίος επιλέγει την εν ενεργεία Μετριότητα, αυτομάτως τον καθιστά στη σκέψη σου στη Μικρότητα.<br /><br />Ανεκμετάλλευτες ευκαιρίες, χαμένες οδοί, ένας "μπουκωμένος" ανθρώπινος νους, περιορισμένος ορίζοντας: με μια λέξη, Μικρότητα.<br /><br />Κακώς απογοητεύομαι, αγαπητό μου Ημερολόγιο. Κι εγώ μέτρια ειμαι. Σε κάποιες φάσεις, μικρή. Ονειρεύομαι ωστόσο την Σπουδαιότητα. Θέλω να την πετυχω.<br /><br />Αυτό μου αρκεί για να διαχωρίσω τον εαυτούλι μου...προς το παρόν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28217619-3885234933088252853?l=annadima.blogspot.com' alt='' /></div>Pink Junkyhttp://www.blogger.com/profile/03010910062294350305noreply@blogger.com0